از کنار همه روزهایی که گذشت و می گذرد ، می گذرم . باد می آید و موهایم از قالبم بیرون می ریزد .در باد پریشان می شود.به آرایشگاه می رسم تا موهایم را تیغی بیاندازم. ناگهان دیدم که کفِ سرم صافِ صاف شد . به سفیدی سرم نگاه می کردم که انگار چیز ناشناخته ای را می بینم .

خود بی مویم را می دیدم. غریبه ی عجیبی بود با چشم های بزرگ . دیدم که چقدر چشمهایم بزرگ تر شده از قبل.  موهایم را از روی زمین جمع می کنم و می ریزم توی کیسه . با خودم می برم اِشان بیرون . کوچه به کوچه هِی و هوی موهام را می ریزم . زنگ می زنم به همه و می گویم تمام شهر پر از موهایم شده . باد که بیاید موهایم تا همه جا می رود . حتی شاید بیاید تا پیش شما . می خندید و فکر می کنید به من که موهایم را می  کَنم با دست . مژه هایم و ابروهایم را هم . دکتر می گفت فشارهای درونش را خالی می کند اینطور . مادر می گفت مثل آدمهایی است که رفته اند شیمی درمانی…

از کنار همه روزهایی که گذشت و می گذرد ، می گذرم. می بینم سرم چقدر سنگین است و باد که می آید لرزم می گیرد. سرم  می چرخد و من خسته از اینهمه دیدن . می خواستم سکوت باشم نه ساکت . می خواستم نگاه نکنم که چه می شود . چه می خواهد بشود . می خواستم نبینم . نشنوم . نفهمَم.

تا حال نشسته‌ای بشماری با این الفبای محدود، با این کلمات عقیم و سرگردان، چند بار می‌شود گفت «دوستت دارم»؟ که هربار تازه باشد این دوستت‌ دارم‌ ها که هربار تکرار مکررات نباشد؟

مگر چند بار می‌شود کسی را دوست داشت که هر بار بخواهی کلمه‌ تری پیدا کنی برای دوست داشتن ‌اش جز همین «دوستت دارم»ای که تنها حلقه‌ی اتصال من و توست.

آدم‌ها زندگی می‌کنند برای دوست داشتن، برای دوست داشته شدن و این «دوستت دارم»ها به تعداد تک‌تک آدم‌های عالم تکرار خواهد شد. من «دوستت دارم»های زیادی را به خاطر می‌آورم، تو هم… ؛ همه‌ اِمان «دوستت دارم»های خودمان را داریم، بارها و بارها.

با هر «دوستت دارم»ی زندگی رنگ می‌گیرد و بو می‌گیرد و برق تازه‌گی می‌بارد از سر و رویش  ؛ بی ‌هر بار ِ آن زندگی به یک‌باره از شکل می‌افتد بی‌رمق می‌شود.مات و کدر و بد رنگ به جا می‌ماند.

من و تو که دیگر خوب یاد گرفته‌ایم هیچ‌ کس نمی‌میرد بی این «دوستت دارم»ها با این «دوستت ندارم»ها… ؛ ها؟

ما که دیگر خوب بلدیم دل ببندیم به همین «دوستت دارم»ی که جاری ا‌ست در فضا، تا هر وقتی که باشد. بلدیم وقتی برسد که دیگر نبود، بنشینیم غصه‌ی نبودنش را هم بخوریم، آدم است دیگر.

آگاهیم دنیا با این چیزها به آخر نرسیده، نمی‌رسد هم. تو که اما باید خوب بدانی، آدم‌ها یک‌جور نمی‌مانند. هر روز و مدام عوض می‌شوند، نگاه‌ شان دل‌خواسته‌ها و دل ناخواسته‌هاشان ، صدایشان و حتی هم خوابگی هاشان تغییر می کند…

باید خوب بلد باشی دوستت‌دارمِ دیروز چه فرق می‌کند با دوستت دارمِ امروز. که چه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی. چه‌ قدر کلمه داریم ، که تاریک ‌تر باشد از تاریکی؟ که دوست‌ تر داشته باشد تو را از «دوستت دارم»؟ که مگر چند حرف در این دنیا هست، که ترکیبش بشود این عشق این عاشقی که من تو را…؟

تو که باید خوب بشناسی منِ دیروزی که رسانده مرا به منِ امروزی که این‌جاست، که دوستت می داشت فرای تمام «دوستت دارم»هایی که داشته. که بی شک همان «دوستت دارم»هاست، که یادت می‌دهد چه‌جور فرق می‌کند آدم با آدم، چه‌ همه فرق می‌کند عاشقی با عاشقی.

شاید روزی برسد که با هر آدمی، کلمه‌ای خلق شود، که بشود آدم‌ها را با کلمه‌ها با ترکیب‌های تازه دوست‌ اِشان داشت.

حالا اما قحطیِ کلام است، قحطیِ حرف است و «دوستت دارم» تنها کلامی ‌ست که مکرر است و هیچ دوباری ا‌ش اندازه‌ی هم نیست.

تو که باید بدانی چه‌ همه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی.

خیانت رابطه‌ای مستقیم،با مفاهیم هم‌ارز یا متضاد دارد؛ با عشق، نفرت، حسد، دسیسه و… البته جنایت. دلایل بسیار دیگری هم وجود دارد که باعث شده حافظه تصویری ما سرشار از موقعیت‌های مختلفی باشد که فیلمسازان با استفاده از خیانت ساخته‌اند…

شوکران ؛ خیانت و جاه‌طلبی

«بهروز افخمی» در کامل‌ترین فیلم کارنامه‌اش، ماجرای درگیری یک مرد با جاه‌طلبی و ارتقای موقعیت شغلی را با رابطه مخفیانه‌اش با یک زن امروزی پیوند می‌زند. محمود به دور از چشم خانواده‌اش سیما را به عقد موقت خود درمی‌آورد. رابطه این دو، تا زمانی که سیما باردار می‌شود مشکلی ندارد. اما وقتی این اتفاق می‌افتد، محمود که یک مدیر دولتی است و نمی‌تواند حضور سیما را توجیه کند، به رابطه پایان می‌دهد. سیما به قصد کشتن خود به خانه محمود می‌رود. اما منصرف می‌شود و در برگشت طی یک تصادف کشته می‌شود. کارگردان نحوه مرگ او را به تماشاگر نشان نمی‌دهد و تنها واکنش محمود پس از دیدن جنازه سیما در یک نمای طولانی تاثیرگذار روی پرده نقش می‌بندد. این راز هرچند برای اطرافیان محمود افشا نمی‌شود، اما احتمالاً او قربانی اصلی است که باید یک‌تنه بار این راز را به دوش بکشد.

راز های زیاد ناگفته ای می تواند در دل هر جانداری باشد که بیان آن همه چیز را از هم پاره می کند.

شام آخر؛ خیانت و همخونی

مهین مشرقی، زن میانسال روشنفکر، اسیر احساس دانشجوی جوانش به خود می‌شود. دختر مهین دلبسته پسر است، اما وقتی پسر بر عشق خود به مهین پافشاری می‌کند، او تسلیم می‌شود و تاوان این عشق نامتعارف، کشته شدن هردو به دست دختر است که از این اتفاق به جنون رسیده.

تمام تلاش «فریدون جیرانی» در «شام آخر» تاکید بر انتخاب مهین مشرقی است؛ که باید میان احساس درونی و عرف بیرونی، یکی را انتخاب کند. اما سرنوشت تراژیکی که او برای سه رأس مثلث عشقی فیلم رقم می‌زند، نشان می‌دهد انتخاب مهین به جز پاسخ به درونش، خیانت به تنها فرزندش هم هست و او قیمت این خیانت را با مرگ می‌دهد.

ارجع بودن و ارجع دانستن ! کدام به کدام ؟ من به تو یا تو به من؟

چهارشنبه‌سوری ؛ خیانت و مصلحت

صریح‌ترین فیلم این سال‌ها که درونمایه اصلی‌اش خیانت است. اینجا دیگر خیانت در سطوح زیرین داستان قرار نگرفته، بلکه موضوع فیلم را تشکیل می‌دهد. «اصغر فرهادی» در سومین فیلم بلند خود نشان می‌دهد که چگونه خیانت با تمام تنش و کشمکشی که ایجاد می‌کند، می‌تواند به عنوان یک واقعیت تلخ پذیرفته شود. به همین دلیل «چهارشنبه‌سوری» واقع‌گراترین فیلمی است که در ایران با این موضوع ساخته شده است.

در طول فیلم، زن به شوهرش مظنون است و به همین دلیل رابطه این زوج سرشار از تنش است. تعلیق اصلی آن است که آیا واقعاً خیانتی در کار هست؟ در دقایق پایانی مشخص می‌شود که مرد به همسرش خیانت می کند. اما تصویری که کارگردان از زن دوم و رابطه او با مرد تصویر می‌کند، به محکومیت مطلق مرد نمی‌انجامد. در پایان فیلم، سوءظن همچنان وجود دارد، اما زن اول می‌پذیرد که به خاطر فرزند کوچک شان، بماند و زندگی ادامه می‌یابد. البته فرجام کار به شکل تلویحی نمایش داده می‌شود و این عدم قطعیت، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فیلم است.

آش نخورده ، دهان سوخته ! قضاوت و تحکم ؛ پس می خورم ؛ خورده و نخورده دهانم سوخت ! لجاجت…

خسارت ؛ خیانت و هوس

آخرین فیلم «لویی مال» کارگردان مشهور فرانسوی، یکی از غریب‌ترین و پیچیده‌ترین فیلم‌هایی است که با موضوع خیانت ساخته شده. فیلم به رابطه یک سیاستمدار بلند‌پایه (جرمی آیرونز) با زن جوانی (ژولیت بینوش) که قرار است با پسرش ازدواج کند، می‌پردازد. شکل‌گیری این رابطه در اولین برخورد این دو اتفاق می‌افتد و مبنایش هوس است. اما لویی مال نشان می‌دهد هوس می‌تواند چه قیمت هنگفتی داشته باشد؛ در پایان، پسر سیاستمدار به شکل تصادفی متوجه رابطه می‌شود و از سر حیرت از ارتفاع سقوط می‌کند و کشته می‌شود. سیاستمدار همه چیزش را از دست می‌دهد و در کنج انزوا به گذشته فکر می‌کند.

هوس ! می سوزاند ، باطل می کند ، از دست می گیرد …

بی‌وفا ؛ خیانت و تصادف

«آدرین لین» در این فیلم تاثیرگذار (که به نوعی بازسازی فیلم «زن بی‌وفا» ساخته «کلود شابرول» است) رابطه زنی میانسال و سربه‌راه با جوانی کوچک‌تر از او را روایت می‌کند. نکته قابل توجه درباره فیلم آن است که زن بر اثر یک تصادف وارد این رابطه می‌شود. شوهر او وقتی متوجه می‌شود، پسر جوان را می‌کشد و به اتفاق همسرش می‌کوشند راز این قتل را سربه‌مهر نگه دارند. آن ها موفق می‌شوند، اما زن به این فکر می‌کند که وقتی برای اولین بار به خانه جوان رفته بود، اگر مقابل در خانه، تاکسی صدا می‌زد، هیچ کدام از اتفاق‌ها رخ نمی‌داد.

انتخاب …

چشمان کاملا بسته ؛ خیانت و فراموشی

آخرین فیلم «استنلی کوبریک» داستان مردی است که از خیانت همسرش در گذشته، باخبر می‌شود و اسیر این وسوسه است که با خیانت انتقام بگیرد. این وسوسه او را وارد یک شبکه مخفی از اشراف می‌کند که در یک آیین عجیب شرکت می‌کنند و افشای هویت مرد در این آیین که هویت همه شرکت‌کنندگان پشت ماسک‌ها مخفی است، او را تا مرز کشته شدن پیش می‌برد. مرد به شکل معجزه آسایی از خطر مرگ نجات می‌یابد. او نزد همسرش به وسوسه خود اعتراف می‌کند و هر دو به این نتیجه می‌رسند که برای در کنار هم ماندن، گذشته را فراموش کنند.

انتقام و لجاجت قربانی می گیرد…

پستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند ؛ خیانت و حسرت

خلافکار خرده‌پایی (جک نیکلسون) برای پنهان کردن هویت واقعی خود، به عنوان کارگر در یک رستوران جاده‌ای مشغول به کار می‌شود. رابطه او با همسر صاحب رستوران (جسیکا لنگ) از هوس آغاز و به نوعی عشق تبدیل می‌شود. آن ها تصمیم می‌گیرند شوهر زن را بکشند و ازدواج کنند. وقتی پس از یک بار تلاش بی‌نتیجه، موفق می‌شوند نقشه خود را عملی کنند، به دام قانون می‌افتند. در جریان دادرسی، وکیل مدافع زیرک، آن دو را نجات می‌دهد و آن ها برای آغاز یک زندگی آرام به خانه باز می‌گردند. در اولین گردش پس از پایان کشمکش‌ها و در اولین گردش با اتومبیل، زن بر اثر یک حادثه احمقانه کشته می‌شود و فیلم با نمای گریه نیکلسون بر بالین زن به پایان می‌رسد.

گریز و پشیمانی ، همدستی و پشیمانی …

پیشنهاد بی‌شرمانه ؛ خیانت و اجبار

آدرین لین این فیلم را در سال ۱۹۹۳ ساخت و خیلی زود به یک «فیلم کالت» تبدیل شد. دایانا و دیوید زوج جوانی هستند که زندگی شاد و عاشقانه‌ای را آغاز کرده‌اند. آن ها بر اثر بحران اقتصادی دچار خسارت می‌شوند و به لاس‌وگاس می‌روند تا شاید در قمار بتوانند خسارت را جبران کنند، اما در عوض همه چیزشان را از دست می‌دهند. بر اثر اتفاق با جان گیج میلیونر (با بازی رابرت ردفورد) آشنا می‌شوند. او پیشنهاد می‌کند در ازای یک میلیون دلار، یک شب را با دایانا بگذراند. آن ها می‌پذیرند، اما با وجود انتخاب آگاهانه و جبران خسارت مالی، رابطه‌شان ویران می‌شود.

اجبار یا تنوع؟اجبار یا پنج شنبه ها تفریح؟اجبار یا خواستگاه …

نزدیک‌تر؛ خیانت و تنوع

این فیلم «مایک نیکولز» که در سال ۲۰۰۴ به نمایش درآمد، بازتاب‌های ضد و نقیضی داشت؛ عده‌ای آن را فیلمی مهم و پیچیده معرفی کردند و عده‌ای دیگر، فیلم را مشمئز کننده خواندند. فیلم درباره دو زوج جوان است که ظاهراً هیچ تناسبی با یکدیگر ندارند. بر حسب اتفاق هر یک از مردها (با بازی کلایو اوون و جود لا) با همراه طرف مقابل طرح دوستی می‌ریزند و روابط پیچیده‌ای میان آن ها به وجود می‌آید. در پایان، هرچند زوج‌ها به زندگی مشترک ادامه می‌دهند، اما تنوع‌طلبی این چهار نفر، روابط خصوصی‌شان را دگرگون کرده است.

سردرگمی،نبود تعاریف لازمه ، خیالات و تمایلات کور…

از خط خارج شده ؛ خیانت و توطئه

چارلز یک کارمند سربه‌راه از طبقه متوسط، در مترو با لوسیندا آشنا می‌شود و به تدریج در خارج از خانه با او قرار ملاقات می‌گذارد. در اولین دیدار خصوصی در یک متل، لاروش، یک تبهکار فرانسوی به آن ها حمله می‌کند و پس از زخمی کردن چارلز، به لوسیندا تجاوز می‌کند. به تدریج چارلز متوجه می‌شود که در دل یک دسیسه از پیش طراحی شده قرار گرفته که هدف اصلی آن اخاذی از او به خاطر خیانتش است. در پایان، هرچند راز او افشا نمی‌شود، اما همه چیز با جنایت و خونریزی به پایان می‌رسد.

جنایت ، خونریزی ، جبران ، قول …

از نکات جالب توجه در پایان تمامی این خیانت ها چند کلمه است:

انتقام ، جنایت ، لجاجت ، پشیمانی…

خیلی دوست دارم در مورد دو تا عکس بالا حرف بزنم.
عکسها خیلی صمیمی و دوست هستند. بدون تکلف و بی شیله پیله هستند.
تو عکس اول نور سمت راست تصویر در بالا خیلی زیاده و جزئیات تصویر رو از بین برده .اما پنجره ی چوبی سمت چب خیلی حرف برای گفتن داره. چوبیه و شیشه هاش کدر شده ، معلو مه که سالهاست از عمرش میگذره . شیشه هیچ انعکاسی رو نشون نمیده . کمی عجیب به نظر می رسه ، انگار ماهیت شیشه بودنش رو از دست داده.
اون عصا کنار دیوار من رو یاد پدر بزرگم میندازه .. شکل عصا ، کنار دیوار خالی و سفید، تنهاست . خیلی خیلی تنهاست . اون پنکه هم باز منو یاد خونه قدیمی پدر بزرگ مادر بزرگم می ندازه
عجیبه پنکه توی تصویر دوم معلوم نیست برای کی کار میکنه چون دایی اونور نشسته و پنکه روش این وریه….. معلومه که برای تو داره کار میکنه.. کت دایی چه قدر مظلومانه آویزان شده. همه چیز تنهاست. انگار صاحب اون خونه چیزی برای پنهان کردن نداره همه چیز رو است.
سبک خونه های قدیمی شمال کشوره که نزدیک ظهر که می شد تنها صدای پنکه بود که شنیده می شدو صدای حشرات در بیرون از خانه و صدای سکوت و حضور بی امان رطوبت و گرما…. و خورشتی که درون گمج در حال پخت بود.
اما تصویر دوم اینطور نیست
حیات موج نمی زند و همه چیز غبار آلود است شاید به دلیل زوم کردن با لنز دوربین تصویر اینطور به نظر می رسه در هر صورت کدر است.
تصویر دایی که در درون چاچوب در قرار گرفته ، انگار قاب شده در وسط تصویر است ، انگار به خاطره ها پیوسته است . فضای اطراف دایی از بخاری گازی که در پشت دایی است گرفته تا پرده ی توری قدیمی که امروزه از مد افتاده و زیلو یا چیزی شبیه همین ، همه و همه جزئی از شخصیت نهفته او را بازگو می کند. سختی، رنج ، دلتنگی و شادی و دوستی.

در عکس دوم خبری از گذشته نیست از حال و آینده هم خبری نیست، تنها نشانه ی بودن و هستی وجود دارد. زمان و مکان را نمی توان تشخیص داد. کیسه های پلاستیکی کنار در اتاق( که چقدر هم شلخته است و هیچ زیبایی رو ندارد) ، امروزیه اما هر آنچه که درون اتاق است دیروزی است. انگار دایی در زمان گمشده است. انگار تنها حضور فیزیکی دارد. اینکه روحش و روح این خانه کجاست، نمی دانم . امایک نکته دیگر
حضور پنکه….. نباید تفسیر بی خودی کرد و خیلی بهش بال و پر داد. ولی اینطور به نظر می رسد که پنکه نشانه ای از عکاس است. او نیز انگار خودش را با زندگی دایی پیوند خورده می بیند. عکاس در اسن عکس اگرچه در تصویر نیست اما به شدت در تصویر حضور دارد.
مثلا در تصویر اول در نقطه ی طلایی عکس است. او نا خودآگاه ، حضور خودش را فریاد میزند. (پنکه). گویی عکاس با دایی هم ذات پنداری میکند. اگرچه عکاس از یک نسل جدید است اما روحش با سالهای خیلی دور گره خورده است.
هر چه باشد او نیز دردی را با ما در میان می گذارد

تا که باشد که ببیند.

بی شک تفسیری که از خانم سپیده خواننده فهیمِ سابون ارائه شد یکی از زیباترین و ظریف ترین کامنت های ثبت شده در سابون از نظر اینجانب تلقی میشه.نکاتی بسیار ظریف که برگرفته از یک ذهنِ بسیار پخته و پر دغدغه است.عکس سومی که به ناچار در این سابون کاری تقدیم کردم بیانگر یک سری مسائل دیگر است که صد البته تعدادی از نکات ارائه شده در تفسیر خانم سپیده را نقض میکند.شاید بشود با عکس سوم تفاسیر دقیق تر و بهتری را ارائه داد.نکاتی که عکاس بدان ها توجه داشته است. همانند همان نور شدید سمت چپ ( به عنوان بیننده) یا انعکاس نور در شیشه ی پنجره یا سایه ی عصا و شاید ورودی نیمه بازِ تاریکِ شیروانی …

خانم آرچر زنی که یازده سال منتظر کسی بود که دوستش می داشت.او آخرین بار در یک رستوران منتظرش ماند و این انتظار همچنان ادامه دارد.در بیمارستان منهتن به او مجنون اطلاق می شود. (فیلم k-pax)

دوست نداشتن خیلی خیلی ساده تر از دوست داشتن است. اینکه در زندگی یاد بگیرید همیشه دوست نداشته باشید، آنقدر زندگی را راحت خواهد کرد که تغییر دادنِ این وضعیت و برگشتن به وضعیت «دوست داشتن و دوست داشته شدن» بسیار طاقت فرسا می نمایاند.
«دوست داشتن» مستلزم توجه است. مستلزم مراقبت و اهتمام است ؛ زمان می برد. دوست داشتن مساوی با نگرانی ست. برابر با رنجِ از دست دادن است و این آنچنان تورا از بنیاد می پاشاند که  دیگر« تو» نخواهی بود.
اما «دوست نداشتن» فرآیند گذرایی از شدتِ کسبِ لذت است. همانند ماهی در همه جا و همه چیز میلغزی؛اگر بخواهی لذت میبری و بعد همه چیز را رها میکنی. این عبورِ باد به شدت وسوسه انگیز است و به شدت «تو» را تثبیت می کند. حتی اگر تویی که اینگونه می گذرد دیگر خودِ حقیقی ات نباشد.این موضوع که در لحظه باشی و بعد، از فقدان نترسی. از فراموش شدن، از غم، از رنجِ نابودی ، از گم شدن و از دست رفتن.
این بین بعدها، بعد از گذشت زمانی نه چندان طولانی، دیگر حتی خودی که همیشه بودی نخواهی بود؛ و حتی این دوست نداشتن آنقدر بر همه چیز غلبه دارد که خود جسمانی ات را مجبور به رنج کشیدن میکنی  و اصول و محدودیت ها را، حتی برای لذتِ خودت، نمیشِکنی ؛  چون این قفس، این محدوده را جایِ امنی تصور میکنی برای گریز از رنجِ « دوست داشتن ها ».

و این شاید جادوی «نفرت» است. جادوی ِ ترک ِ تعلق داشتن های زمینی.

این فقط یک نشانه است که فراموش نکنم قسم خورده‌ام دیگر با هیچ‌کس مهربان نباشم.

دایی سالها بود که عاشق دختری بود.دایی وقت سربازیش شد.گفتند برو سربازی و برگرد تا به عشقت برسی.دایی رفت سربازی.وقتی برگشت دید دختری که عاشقش بود ازدواج کرده.دایی رفت تو همین اتاقی که در تصویر بالا میبینید.دایی فقط برای دستشوئی از این اتاق بیرون میاد.دایی فقط روزهایی تاسوعا و عاشورا به عشق دیدن دختر رویاهایش در سینه زنی حسینی از این اتاق بیرون میاد.

دست دایی همیشه یا سیگار میبینی یا بساط نئشه شدن!شیشه!کراک!حشیش و…

دایی خیلی کم حرف میزنه ، دایی بیشتر می خونه .دایی همه شعرهای حبیب رو میخونه ! وقتی با صدای دو رگه اش شعر «مادر» حبیب رو میخونه ، مو تنم سیخ میشه…

چهره ی دایی رو میبینی؟دایی سی و پنج سال گذشت.دایی موهات چقدر سفید شده؟دایی بسه ! چقدر PMC نگاه میکنی؟دایی PMC از دستت خسته شد.مید ونم که اصلا حواست نیست که چی نگاه میکنی!فقط داری نگاه میکنی…

فقط داری نگاه می کنی …

همیشه که قصه درست پیش نمی‌رود. یک‌ وقت‌هایی هم شبیه دیشب، درست وقتی همه‌ی زندگی‌م را از تو خالی کرده‌ام، سروکله‌ی کسی شبیه گیلدا ، پیدا می‌شود که از روی پرده، ساعت دوی نصفه‌شب زل می‌زند توی چشم‌هام ؛ فرقی می‌کند نقطه‌نظر دوربین، من باشم یا گای، معشوق همان روزهای خود خانم ترون که این‌جا هم نقش آدم کله‌خرِ عاشق را بازی می‌کند  و در جواب گای که ازش پرسیده «تو همیشه آدمای زندگی‌ ات رو خودت انتخاب می‌کنی؟ اون روز اول هم که اومدی تو اتاق‌ ام، خودت خواستی که اومدی» می‌خندد و در یک لحظه می‌بوسد و می‌گوید «این الان سرنوشت نبود. تقدیر هم نیست. خواستم که تو رو ببوسم و بوسیدم» و بعد، این هم همه‌ی ماجرا نیست.
گیلدا، بچه‌پول‌داری که خودش خواسته آزاد و رها، آغوش به آغوش تجربه کند، دیوانه‌ای‌ ست درست شبیه او. عاشق می‌شود، رها می‌کند، روزی فکر کرده می‌خواهد نقاش شود، بعد بازیگر شده اندازه‌ی یک فیلم، بعد رفته درس خوانده و سر آخر عکاس شده و مجسمه‌های زنده عرضه می‌کند و عکس‌های مردمان کوچه‌ی خوش‌بخت را. خودش هم نمی‌داند کجا قرار است توقف کند. تا ته دیوانه‌گی‌ش می‌رود. تا وقتی که دنیای آدم‌بزرگ‌ها دیگر آزادی‌اش را برنمی‌تابد.
راستش دیشب نگرانش شدم ، که نکند سرنوشتش شبیه گیلدا شود. گیلدا هم اندازه‌ی او به آزادی‌اش و انتخاب‌هاش و این‌که سرنوشت دیگران به او ربطی ندارد معتقد بود. دنیا، این اندازه سرخوشی‌ اش را تاب نیاورد. دیشب یک لحظه برایش ترسیدم. دنیای امنی نیست برای گیلداها. روزهای امنی نیست… .

او نمی داند شب بیداری و روزبیداری هایم از نبودنش است که وقتی باشد آرامشم ابدیست!روحم صیقلی ست و آه ام خاموش…

او قطعا حس مرا درک نمیکند؛ اینکه متنفرم در یک گروه قرار گیرم.متنفرم از اینکه در افکارش در یک گروه قرار گیرم برای او ترجمه شده نیست!خود هر روز کلی ترجمه میکند،ولی این یکی را ترجمه کردن نتواند!جالب آنست که وقتی برایش ترجمه میکنم باز هم مبهوت مرا نگاه میکند و به جای اینکه دیگران را از گروهم پاک کند ، مرا به تیغ Delete می سپارد که شاید آرام گیرم … آرام گرفتم ، تو آرام باش.

سخت است بتوانی همه ی آرزویش را ؛ یا آنکه آرزوی همگان را بر آورده کنی.

بعدن وی جایش را با شاخ گذاشتن پشت کله‌ی آدم‌ها در عکس عوض کرد و حالا هم که هر دو به سلامتی برگشته. آن موقع‌ها این‌قدر این کار را کردیم که رفت روی مخ. شد نشانه‌ی بی‌کلاسی و ندید بدیدی نسبت به دوربین. دیگر وی نشان نمی‌دادیم و توی عروسی‌ها مستقیم به دوربین فیلمبرداری نگاه نمی‌کردیم که ندیده به نظر نرسیم. معنی وی را بعدن فهمیدم؛ علامت مخصوص پیروزی. یکسال است که فکر می‌کنم چه عادت خوبی از انقلاب تا اواخر دهه‌ی شصت و احتمالا بعد ترش با مردم ماند. علامتی که هم کلی غم دارد و هم امید. الان یکسال است که دوباره وی نشان می‌دهم، توی عکس‌ها و توی خیابان،‌ آشکارا و یواشکی.

ولی نکته ی مهم از بازگو کردن این وی کاراکتر (۷) است که خوب می دانم هیچ کسی جز یک نفر معنایش را نمی داند.خوشحالم که می دانی و می دانستی که این کاراکتر برایم چه معنی دارد.

گربه شور:

+ می دانم که کاری که میکنم کاملا اشتباه است،ولی چاره ای ندارم.یکی از معدود دفعاتی در زندگی ام که احساسم بر منطقم حکم می کند.کمتر کسی مرا دیده است که احساسی فکر و عمل کنم ولی اینبار نمی توانم.ناتوانم.

+ نمی دانم چه اتفاقی خواهد افتاد ؛ نمی دانم چون منطقم نمی تواند مهره های شطرنج را درست بچیند.نمی تواند صفحه ی شطرنج را طراحی و آنالیز کند.قدرتی فرای قدرت یک مدیر شطرنج باز بر این بازی حکمرانی می کند.در این بازی نه حریف دارم و نه رقیب.حریفم خودم هستم.نه می توانم پیروز شوم و نه می توانم مات شوم.

+ یکسره بیدارم و نمی دانم چه اتفاقی می افتد.خدایا،پروردگارا فقط تو هستی و فقط و فقط به تو ایمان دارم؛هر چه است خیر باشد.

به من می گویند چرا عاشق نمی شوی؟به من می گویند چرا دوست نمی داری؟به من میگویند تو مگر دل نداری؟ به من گفته اند تو قلبی سنگی داری!می گویند تو معنای عاشقی را نمی دانی و مگر می شود به این کلمه بخندی؟ من همچنان لبخند به لب هستم و فقط به حرف هایشان گوش می دهم.آتشی در سینه دارم که هیچ کسی را توانایی و یاری تحمل آن نیست!نه می توانم فریادش کنم و نه می توان تفسیرش …

خیلی خوب می دانم که حرفهایی که امشب می زنم طبعات گوناگونی را خواهد داشت و شاید همگان تعجب کنند.شاید سئوالات خیلی ها را به صورت مکتوب و مستند پاسخ دهم.

همیشه وِردِ زبانم است.«یه شب ماه میاد…». به امید شب چشمانمان را باز نگاه داشتیم و خیره به آسمان نخوابیدیم تا شبانگاهی برسد و ماه بیاید.ماه نیامد که نیامد. به خوبی می دانم که چرا ماه نمی آید.شما می دانید چرا؟ من پاسخ می دهم :

شبی نیامد تا ماه بیاید.

کیوان ساکت می نوازد.مضراب مسی با روکش موم را به سه انگشت سبابه،اشاره و شصت گرفته و کوک را بر روی شیدائی تنظیم کرده است و بر روی دوها و سل ها می نوازد.او خاطره را برای دلم می نوازد.دوست دارم بروم تارم را از کیس بیرون بیارم،شیدائی کوکش کنم و با وی برای خاطره به اسم خاطره بنوازم.

مرا فراموش مکن؛شاید روزگاری در گذر زمان در کوچه پس کوچه های شهر از کنار هم گذشتیم و در دل گفتیم این چهره چقدر برایم آشنا بود.

وقتی عنوان را سابون و خاطره نهادم اشک در چشمانم حلقه زده و دستانم می لرزید.بغض کرده بودم و فقط صورتش جلوی چشمانم بود.حالا که سه ساعت و اندی از شروع عنوان می گذرد، صورتم تماما خیس!دستانم بی حس و خودش را روبرویم می بینم.از وقتی که می خوابم ، یک شب نشده که خوابش را نبینم.

مطمئن باش و مطمئن باشید اینها را برای دل خودم می نویسم.فقط و فقط برای دل خودم. امشب با این صابون کاری جشن تولد سالگردش را می گیرم.

هشتم ِ می – ساعت یازده و چهل و پنج دقیقه و نوزده ثانیه.اینجا زمین ، سیاره ای از کهکشان راه شیری ، کشوری به نام ایران ، در شهری به نام رشت . من، محمد میرزائی می گویم:

عاشقانه دیدمت ، عاشقانه پرستیدمت ، عاشقانه این سابون را بر جان سابون نویس می نگارم (۷)

گربه شور:

+ سئوالات دوستان در ایمیل ها، کامنت ها،حضوری،تلفنی،اس ام اسی و غیره … ؛ مبنی بر اینکه این چه کسی است و کجا است و چه میکند و من که هستم و … ؛ شدیدا آزارم می دهد.سابون خانه ی دل و حرف هایم است.اگر اجازه می دهم دفترچه خاطراتم را دیگران بخوانند یک تفکر است.لطفا و خواهشا کاری نکنید که از این تفکر پشیمان شوم.

+ زندگی را دوست دارم و بدان علاقه دارم.

+ برام جالبه ، همین الان حدود ۱۶۰ نفر در سابون هستند و هر دو دقیقه یکبار Refresh می کنند!!!

کاش یکی بود می گفت : «آدامس بدم خدمتتون» !!! شاید آدامس بهانه ای می شد که از این فضا خارج شوم. من زیر درخت نارنج بودم و صدای ساز سوختن سیگار ماربرو گوش را نوازش میداد.صدای کشیده شدن دمپایی روی کاشی های حیاط وقتی که برای پایش کوچیک بود برایم جالب بود. اینکه فکر میکرد من در خواب ناز هستم و آهسته در اتاق قدم بر میداشت. اینکه سعی داشت به صورت نا محسوس هوایم را داشته باشد که خار به پایم نرود برایم یک دنیا ارزش داشت .   اینکه همت و تلاش خود را مضاعف می کرد تا حداکثر لذت را ببرم برایم ارزشمند بود. اینکه آروم بر روی سرم در خواب بوسه می نگاشت و گمان بر این داشت که من خواب شاه پریون را میبینم برایم غنیمت بود. اینکه چند باری خطابم کرد «پسرم» برایم دلنشین بود. او یکی از مصادیق محبت بود. با اینکه او همیشه آن طوری نبود که وانمود میکرد ولی خطابش نسبت به دیگران چیزی جز محبتی در دل برایم تداعی نمی کرد. کوره ای از آتش داشت ولی دوست داشت خود را گلستان نمایان کند که موفق شد. اینطور بیان میکنم که آتشش بوی گلستان می داد. او خود را عاشق گفتمان و بحث می پنداشت و من نیز بدان شکی ندارم ، ولی به این موضوع اشراف نداشت که «ای مرد» زمانه عوض شده است. زمانه را نمی توان در رادیو زمانه جستجو کرد . زمانه آنیست که تو در آن گم شده ای و فرزندانت باید برایت سرمشق اش کنند. او از قالب می ترسید ولی نمی دانست خود سالهاست که برای خود قالب تعریف کرده است و شکستن قاب خود را جرم می داند. من ، تو را به همراه چهار مرغ عشق ، یک سنگ صبور و آن درخت نارنج صمیمانه دوست دارم.

تجربه را همیشه نباید تجربه کرد !!! گاهی تجربه را باید دزدید. تجربه را باید از فرصت های پیش آمده دزدید . من از قابهای عکس روی اُپِنِ آشپزخانه اش تجربه ی عشق را یافتم . تجربه ی لذت خاطره ها را آموختم. آموختم اگر دنیا را هم داشته باشی ، اگر عاشق نباشی هیچ نیستی ! من ودکا و تو کنیاک ! من ماربرو و تو وینیستون قرمز ! من آجیل و تو گوجه ! اگر گفتم برای اولین و آخرین بار به جهت دزدیدن تجربه بود ! می دانم هر کدامشان صد هزار تومان بود ولی تو نیز در همان زمانه گم شده ای و یکصد هزار تومان از حساب عقب هستی !!

خوشحالم از اینکه وجودم محرکی بود برای خروج پتانسیل درونت ! خوشحالم که امینم دانستی و مرا به سه طبقه ی تجربه بردی ! خوشحالم که لاله و سنبل ها را نوازش کردم و لحظه لحظه اتفاقات را رکورد میکردم . خوشحالم که اینقدر ادب به بچه ببرهایت آموخته ای تا بتوانند انشاالله تو را در آینده سربلند کنند. اینکه بتوانند برایت دلگرمی باشند . من کنار بچه ببر ها نگفتم که یک زمان برایت دور برندارند ؛ ولی شک نکن ایجاد محدودیت برای هر موجود زنده ای جز نتایج مخرب چیزی در بر ندارد . بچه ببر اگر درک نکند که برای جفت گیری اش زود است ، تو اگر او را در قفس هم کنی او دست دارد ! راه دیگری پیدا میکند ! شاید از دستش بهره ببرد . مفید کار میکنیم چون عشق به کار مفید داریم . تو را می بوسم ، سه بچه ببر را می پذیرم و حامی هستم و گلبرگت را تحسین میکنم.

تو هم اینقدر جوش نزن ! سابون که فقط برای تو نیست ! همه می خوانند و نظر می دهند . نمی توانم پاستوریزه و هموژنیزه اش کنم ! اصلا ذات سابون ، ذاتی غیر قابل پیش بینی است. تو نیز غبار صورت بشور و با قهقهه های همیشگی ات شعر «عروسک قشنگ من مخمل پوشیده ، تو رختخواب مخمل آبی خوابیده » را برایم بخوان ! هر چند که دیگر آبی نیست !روزها می گذرد و ما نمی دانیم ، واقعا نمی دانیم تا چه زمانی می توانیم از حضور ، وجود و تابش یکدیگر بهره مند شویم . درسته خونه ها تاریک ان ، طاق ها شکسته اند ! درسته ، از صدا افتاده تار و کمانچه ؛ مرده می برن کوچه به کوچه ! ولی در خانه ات دانه ای بکار ، آن را آب بده تا از جوانه زدن و سبز شدن و گل دادنش لحظه لحظه لذت ببری ! راز آن چیزی که من می دانم و تو نمی دانی همین است.

گربه شور:

- شدیدا بهتون حق میدم که سر از سابون کاری های من در نمیارین!دلیلش اینه که هر پاراگراف برای یک شخصی به صورت مشخص نوشته شده است.بدیهی است در صورتی که هر کدام از بند ها برایتان آشنا بود ، خطاب به شما نوشته شده است.

- یک ماه کار شدید دارم که خیلی فشرده و مهم و کلیدی هست. اگر گم و گور شدم نگران نباشید ! سابون کف میکند !!!

- تو حیاط عیدی میدن بدو بابا !! (به یاد ساعت خوش) …

- ۱۵-۱۶ تا اس ام اس اومده هنوز وقت نکردم بخونمشون.

- بشتابید به سوی رستگاری.

- در سابون کاری های بعدی قصد دارم عقاید و اعتقادات خودم رو در مورد روابط اجتماعی به رشته تحریر در بیارم. ه ِ ه ِ ه ِ

سابون یک نفره:

بهتر است دهانت را ببندی و احمق بنظر برسی،تا اینکه بازش کنی و همه بفهمند که واقعاً احمقی!