از کنار همه روزهایی که گذشت و می گذرد ، می گذرم . باد می آید و موهایم از قالبم بیرون می ریزد .در باد پریشان می شود.به آرایشگاه می رسم تا موهایم را تیغی بیاندازم. ناگهان دیدم که کفِ سرم صافِ صاف شد . به سفیدی سرم نگاه می کردم که انگار چیز ناشناخته ای را می بینم .

خود بی مویم را می دیدم. غریبه ی عجیبی بود با چشم های بزرگ . دیدم که چقدر چشمهایم بزرگ تر شده از قبل.  موهایم را از روی زمین جمع می کنم و می ریزم توی کیسه . با خودم می برم اِشان بیرون . کوچه به کوچه هِی و هوی موهام را می ریزم . زنگ می زنم به همه و می گویم تمام شهر پر از موهایم شده . باد که بیاید موهایم تا همه جا می رود . حتی شاید بیاید تا پیش شما . می خندید و فکر می کنید به من که موهایم را می  کَنم با دست . مژه هایم و ابروهایم را هم . دکتر می گفت فشارهای درونش را خالی می کند اینطور . مادر می گفت مثل آدمهایی است که رفته اند شیمی درمانی…

از کنار همه روزهایی که گذشت و می گذرد ، می گذرم. می بینم سرم چقدر سنگین است و باد که می آید لرزم می گیرد. سرم  می چرخد و من خسته از اینهمه دیدن . می خواستم سکوت باشم نه ساکت . می خواستم نگاه نکنم که چه می شود . چه می خواهد بشود . می خواستم نبینم . نشنوم . نفهمَم.

زندان ها برای فرار ساخته شده اند…!!!

چادر نخی گلدار پیرزن افتاده بود روی شانه‌هایش، جورابش را هم کشیده بود روی شلوار. به میله‌های طلایی ضریح امامزاده دست می‌کشید و اصرار داشت که هر دو طرف ضریح ِبخش خانم‌ها را نوازش کند. زیارتش که تمام شد، صدایش را بالا برد و گفت:

برای سلامتی همه مریض‌ها صلوات…

زن‌های دور و بر همراهی‌اش کردند. خواست تا برای سلامتی آقا امام زمان هم صلوات بفرستیم، فرستادند. آنوقت چادرش را روی سرش کشید و با صدای بلندتر گفت:

برای آزادی زندانیان بیگناه صلوات…

صدای صلوات‌ها بلندتر شد. بعد خیلی آرام و یواش از پله‌ها بالا رفت و رفت. پیرزن،چادرِ نخی ِ گلدار سرش بود، هیچ نشانه سبزی هم نداشت… .

غرق شده‌ایم در دریایی ملتهب و وحشی.اگر می‌خواهی بایستی و مشت بزنی به موج‌ها، تصمیمش با خودت… اما من آدم ایستادن نیستم. خودم را می‌سپارم به دست همین امواج خشمگین، با موج‌ها شنا می‌کنم تا به ساحل برسم، ساحلی که شاید تمام آنچه می خواستم نباشد.

هرکدام اما هزینه همین انتخاب سخت را می‌دهیم، اصلا شاید مشت‌های تو کارسازتر باشد و  هرچند دیرتر و خسته‌تر از من اما، به ساحل بهتری برسی.هـِ هـِ هـِ … اما حالا که تکلیفمان روشن است، بیا و از تنها ماندنت نترس، بیا و این توان باقی مانده را بگذار برای جنگیدن با موج‌ها، بیا و جیغ نکش، دست و پای اضافه نزن تا مرا به ماندن و جنگیدن راضی کنی… من آدم جنگ‌ بی ‌سرانجام نیستم…حرمتی باقی نمانده…

تا حال نشسته‌ای بشماری با این الفبای محدود، با این کلمات عقیم و سرگردان، چند بار می‌شود گفت «دوستت دارم»؟ که هربار تازه باشد این دوستت‌ دارم‌ ها که هربار تکرار مکررات نباشد؟

مگر چند بار می‌شود کسی را دوست داشت که هر بار بخواهی کلمه‌ تری پیدا کنی برای دوست داشتن ‌اش جز همین «دوستت دارم»ای که تنها حلقه‌ی اتصال من و توست.

آدم‌ها زندگی می‌کنند برای دوست داشتن، برای دوست داشته شدن و این «دوستت دارم»ها به تعداد تک‌تک آدم‌های عالم تکرار خواهد شد. من «دوستت دارم»های زیادی را به خاطر می‌آورم، تو هم… ؛ همه‌ اِمان «دوستت دارم»های خودمان را داریم، بارها و بارها.

با هر «دوستت دارم»ی زندگی رنگ می‌گیرد و بو می‌گیرد و برق تازه‌گی می‌بارد از سر و رویش  ؛ بی ‌هر بار ِ آن زندگی به یک‌باره از شکل می‌افتد بی‌رمق می‌شود.مات و کدر و بد رنگ به جا می‌ماند.

من و تو که دیگر خوب یاد گرفته‌ایم هیچ‌ کس نمی‌میرد بی این «دوستت دارم»ها با این «دوستت ندارم»ها… ؛ ها؟

ما که دیگر خوب بلدیم دل ببندیم به همین «دوستت دارم»ی که جاری ا‌ست در فضا، تا هر وقتی که باشد. بلدیم وقتی برسد که دیگر نبود، بنشینیم غصه‌ی نبودنش را هم بخوریم، آدم است دیگر.

آگاهیم دنیا با این چیزها به آخر نرسیده، نمی‌رسد هم. تو که اما باید خوب بدانی، آدم‌ها یک‌جور نمی‌مانند. هر روز و مدام عوض می‌شوند، نگاه‌ شان دل‌خواسته‌ها و دل ناخواسته‌هاشان ، صدایشان و حتی هم خوابگی هاشان تغییر می کند…

باید خوب بلد باشی دوستت‌دارمِ دیروز چه فرق می‌کند با دوستت دارمِ امروز. که چه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی. چه‌ قدر کلمه داریم ، که تاریک ‌تر باشد از تاریکی؟ که دوست‌ تر داشته باشد تو را از «دوستت دارم»؟ که مگر چند حرف در این دنیا هست، که ترکیبش بشود این عشق این عاشقی که من تو را…؟

تو که باید خوب بشناسی منِ دیروزی که رسانده مرا به منِ امروزی که این‌جاست، که دوستت می داشت فرای تمام «دوستت دارم»هایی که داشته. که بی شک همان «دوستت دارم»هاست، که یادت می‌دهد چه‌جور فرق می‌کند آدم با آدم، چه‌ همه فرق می‌کند عاشقی با عاشقی.

شاید روزی برسد که با هر آدمی، کلمه‌ای خلق شود، که بشود آدم‌ها را با کلمه‌ها با ترکیب‌های تازه دوست‌ اِشان داشت.

حالا اما قحطیِ کلام است، قحطیِ حرف است و «دوستت دارم» تنها کلامی ‌ست که مکرر است و هیچ دوباری ا‌ش اندازه‌ی هم نیست.

تو که باید بدانی چه‌ همه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی.

کافه هیچکاک-شهر برمن-کشور آلمان

بعضی آدم ها هستند که حضورشون، بودن‌ شون از همین جنسه. که خیلی آروم گیر می‌کنن به یک گوشه‌ی زندگی‌ ات، به یک گوشه‌ی کوچیکش؛ بعد همین‌جور بی‌صدا و یواش نشت می‌کنن به زندگیت، به تمام زندگیت.

چشم باز می‌کنی می‌بینی روزهات چه‌ همه آغشته‌ی اون آدمه‌ هست، بی‌که حتی فکرشم کرده باشی. که اصلا شده جزو تیکه‌های اجتناب ‌ناپذیر زندگی. جزو اغلب‌هاش، جزو بایدهاش حتی.

انگار ذات آغشته ‌گی به همین جاری بودنِ مدام است.

به همین آرام لغزیدن‌ های مکرر، به سُر خوردن‌های بی‌صدا. لابد به گاهی هم افتادن‌ها و افتادن‌ها و دوباره باز بلند شدن‌ها و سُر خوردن‌ ها ؛ سیال ِ پاره‌ خط‌های پیاپی.

آغاز که می‌شود فقط زمین هست. آخرش باز هم زمین است.

تویی که این داستان را می‌خوانی یک جور نگاه می‌کنی صحنه‌ی اول را. آن آب و آسمان را. یک جور دیگر اما دوست داری صحنه‌ی آخر را. آخرش می‌دانی که بکارت زمین از دست رفته. می‌شناسی‌اش. که ساییدن قدم‌ها را چشیده روی بدنش. می‌دانی که چه دلتنگ هجوم خاطره‌هایش مانده حالا. چه پر شده از ردپا بی‌که به همه‌ش بریزند. بی‌که دیده شوند. بی‌که بداند، ببیند، لمس کند این مفصل ِ بودن‌ها را چشم‌هایی که رد داده صفحه‌های میان اول و آخر را؛ میان این دو سکون ِ یک‌جور را. غریبه‌ی تندرو، دنبال آغاز و انجام که نمی‌داند حالا کدام چروک را کدام عابر بر خط رخ امروزش انداخته. کدام گل را کدام مسافر بوییده، چیده، نبرده. کدام شاخه را کدام مرد گرفته، بلند شده. کدام سنگ را کدام آسیابان چرخانده، وارسی کرده. تو اگر عاشق میانه‌ها باشی. که بند اول و آخر نشده باشی می‌بینی‌اش حالا که چه پر شده. چه اندازه بزرگ شده. تودار شده. چه حسی کرده، چه حظی برده از این فرش بودنش. از این بستر بودنش، از این بوم بودنش برای نقاشی‌ای به بزرگی ِ خلقت، بزرگی ِ بودن.

تویی که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی می‌فهمی که همیشه نباید گفت.

همه‌ی وقت‌ها زبان روایت‌گر ِ قصه‌ی عظیم دلتنگی نیست، نمی‌تواند که باشد. نمی‌شود. نباید. می‌فهمی که بی‌حرف و شکایت و توقع هم می‌شود دلداده بود. دلداده شد به بی‌اختیاری. به سایش قدم‌ها روی وجودت. به حتی نادیده‌گرفتنت وقتی تو به مراد بخت رد خورده‌ی داستانی نه رد گذارده. که این شانس را داری که از این قدم ردی بر تو بماند چه رد تو بر کف پاها هیچ‌وقتی نماند. آخرهایش نگاه می‌کنی زمین را آسمان را آب را و دلت پشت هر رد نازک محوی مخفی می‌شود. زمین را توی دلت جا می‌کنی با عشق. تو که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی خیلی طول می‌کشد تا دلت بیاید ببندی و بگذاری‌ به حال خودش، در حال خوشش بماند. آخرش اما می‌بندی کتاب را و رد چشم‌هایت را، نگاهت، فکرت را روی کلمه‌ها برای متلاطم ِ خطوط به یاد زندگی می‌سپاری.

جان مریم چشماتو باز کن

روحش شاد ، یادش گرامی …

خیانت رابطه‌ای مستقیم،با مفاهیم هم‌ارز یا متضاد دارد؛ با عشق، نفرت، حسد، دسیسه و… البته جنایت. دلایل بسیار دیگری هم وجود دارد که باعث شده حافظه تصویری ما سرشار از موقعیت‌های مختلفی باشد که فیلمسازان با استفاده از خیانت ساخته‌اند…

شوکران ؛ خیانت و جاه‌طلبی

«بهروز افخمی» در کامل‌ترین فیلم کارنامه‌اش، ماجرای درگیری یک مرد با جاه‌طلبی و ارتقای موقعیت شغلی را با رابطه مخفیانه‌اش با یک زن امروزی پیوند می‌زند. محمود به دور از چشم خانواده‌اش سیما را به عقد موقت خود درمی‌آورد. رابطه این دو، تا زمانی که سیما باردار می‌شود مشکلی ندارد. اما وقتی این اتفاق می‌افتد، محمود که یک مدیر دولتی است و نمی‌تواند حضور سیما را توجیه کند، به رابطه پایان می‌دهد. سیما به قصد کشتن خود به خانه محمود می‌رود. اما منصرف می‌شود و در برگشت طی یک تصادف کشته می‌شود. کارگردان نحوه مرگ او را به تماشاگر نشان نمی‌دهد و تنها واکنش محمود پس از دیدن جنازه سیما در یک نمای طولانی تاثیرگذار روی پرده نقش می‌بندد. این راز هرچند برای اطرافیان محمود افشا نمی‌شود، اما احتمالاً او قربانی اصلی است که باید یک‌تنه بار این راز را به دوش بکشد.

راز های زیاد ناگفته ای می تواند در دل هر جانداری باشد که بیان آن همه چیز را از هم پاره می کند.

شام آخر؛ خیانت و همخونی

مهین مشرقی، زن میانسال روشنفکر، اسیر احساس دانشجوی جوانش به خود می‌شود. دختر مهین دلبسته پسر است، اما وقتی پسر بر عشق خود به مهین پافشاری می‌کند، او تسلیم می‌شود و تاوان این عشق نامتعارف، کشته شدن هردو به دست دختر است که از این اتفاق به جنون رسیده.

تمام تلاش «فریدون جیرانی» در «شام آخر» تاکید بر انتخاب مهین مشرقی است؛ که باید میان احساس درونی و عرف بیرونی، یکی را انتخاب کند. اما سرنوشت تراژیکی که او برای سه رأس مثلث عشقی فیلم رقم می‌زند، نشان می‌دهد انتخاب مهین به جز پاسخ به درونش، خیانت به تنها فرزندش هم هست و او قیمت این خیانت را با مرگ می‌دهد.

ارجع بودن و ارجع دانستن ! کدام به کدام ؟ من به تو یا تو به من؟

چهارشنبه‌سوری ؛ خیانت و مصلحت

صریح‌ترین فیلم این سال‌ها که درونمایه اصلی‌اش خیانت است. اینجا دیگر خیانت در سطوح زیرین داستان قرار نگرفته، بلکه موضوع فیلم را تشکیل می‌دهد. «اصغر فرهادی» در سومین فیلم بلند خود نشان می‌دهد که چگونه خیانت با تمام تنش و کشمکشی که ایجاد می‌کند، می‌تواند به عنوان یک واقعیت تلخ پذیرفته شود. به همین دلیل «چهارشنبه‌سوری» واقع‌گراترین فیلمی است که در ایران با این موضوع ساخته شده است.

در طول فیلم، زن به شوهرش مظنون است و به همین دلیل رابطه این زوج سرشار از تنش است. تعلیق اصلی آن است که آیا واقعاً خیانتی در کار هست؟ در دقایق پایانی مشخص می‌شود که مرد به همسرش خیانت می کند. اما تصویری که کارگردان از زن دوم و رابطه او با مرد تصویر می‌کند، به محکومیت مطلق مرد نمی‌انجامد. در پایان فیلم، سوءظن همچنان وجود دارد، اما زن اول می‌پذیرد که به خاطر فرزند کوچک شان، بماند و زندگی ادامه می‌یابد. البته فرجام کار به شکل تلویحی نمایش داده می‌شود و این عدم قطعیت، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فیلم است.

آش نخورده ، دهان سوخته ! قضاوت و تحکم ؛ پس می خورم ؛ خورده و نخورده دهانم سوخت ! لجاجت…

خسارت ؛ خیانت و هوس

آخرین فیلم «لویی مال» کارگردان مشهور فرانسوی، یکی از غریب‌ترین و پیچیده‌ترین فیلم‌هایی است که با موضوع خیانت ساخته شده. فیلم به رابطه یک سیاستمدار بلند‌پایه (جرمی آیرونز) با زن جوانی (ژولیت بینوش) که قرار است با پسرش ازدواج کند، می‌پردازد. شکل‌گیری این رابطه در اولین برخورد این دو اتفاق می‌افتد و مبنایش هوس است. اما لویی مال نشان می‌دهد هوس می‌تواند چه قیمت هنگفتی داشته باشد؛ در پایان، پسر سیاستمدار به شکل تصادفی متوجه رابطه می‌شود و از سر حیرت از ارتفاع سقوط می‌کند و کشته می‌شود. سیاستمدار همه چیزش را از دست می‌دهد و در کنج انزوا به گذشته فکر می‌کند.

هوس ! می سوزاند ، باطل می کند ، از دست می گیرد …

بی‌وفا ؛ خیانت و تصادف

«آدرین لین» در این فیلم تاثیرگذار (که به نوعی بازسازی فیلم «زن بی‌وفا» ساخته «کلود شابرول» است) رابطه زنی میانسال و سربه‌راه با جوانی کوچک‌تر از او را روایت می‌کند. نکته قابل توجه درباره فیلم آن است که زن بر اثر یک تصادف وارد این رابطه می‌شود. شوهر او وقتی متوجه می‌شود، پسر جوان را می‌کشد و به اتفاق همسرش می‌کوشند راز این قتل را سربه‌مهر نگه دارند. آن ها موفق می‌شوند، اما زن به این فکر می‌کند که وقتی برای اولین بار به خانه جوان رفته بود، اگر مقابل در خانه، تاکسی صدا می‌زد، هیچ کدام از اتفاق‌ها رخ نمی‌داد.

انتخاب …

چشمان کاملا بسته ؛ خیانت و فراموشی

آخرین فیلم «استنلی کوبریک» داستان مردی است که از خیانت همسرش در گذشته، باخبر می‌شود و اسیر این وسوسه است که با خیانت انتقام بگیرد. این وسوسه او را وارد یک شبکه مخفی از اشراف می‌کند که در یک آیین عجیب شرکت می‌کنند و افشای هویت مرد در این آیین که هویت همه شرکت‌کنندگان پشت ماسک‌ها مخفی است، او را تا مرز کشته شدن پیش می‌برد. مرد به شکل معجزه آسایی از خطر مرگ نجات می‌یابد. او نزد همسرش به وسوسه خود اعتراف می‌کند و هر دو به این نتیجه می‌رسند که برای در کنار هم ماندن، گذشته را فراموش کنند.

انتقام و لجاجت قربانی می گیرد…

پستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند ؛ خیانت و حسرت

خلافکار خرده‌پایی (جک نیکلسون) برای پنهان کردن هویت واقعی خود، به عنوان کارگر در یک رستوران جاده‌ای مشغول به کار می‌شود. رابطه او با همسر صاحب رستوران (جسیکا لنگ) از هوس آغاز و به نوعی عشق تبدیل می‌شود. آن ها تصمیم می‌گیرند شوهر زن را بکشند و ازدواج کنند. وقتی پس از یک بار تلاش بی‌نتیجه، موفق می‌شوند نقشه خود را عملی کنند، به دام قانون می‌افتند. در جریان دادرسی، وکیل مدافع زیرک، آن دو را نجات می‌دهد و آن ها برای آغاز یک زندگی آرام به خانه باز می‌گردند. در اولین گردش پس از پایان کشمکش‌ها و در اولین گردش با اتومبیل، زن بر اثر یک حادثه احمقانه کشته می‌شود و فیلم با نمای گریه نیکلسون بر بالین زن به پایان می‌رسد.

گریز و پشیمانی ، همدستی و پشیمانی …

پیشنهاد بی‌شرمانه ؛ خیانت و اجبار

آدرین لین این فیلم را در سال ۱۹۹۳ ساخت و خیلی زود به یک «فیلم کالت» تبدیل شد. دایانا و دیوید زوج جوانی هستند که زندگی شاد و عاشقانه‌ای را آغاز کرده‌اند. آن ها بر اثر بحران اقتصادی دچار خسارت می‌شوند و به لاس‌وگاس می‌روند تا شاید در قمار بتوانند خسارت را جبران کنند، اما در عوض همه چیزشان را از دست می‌دهند. بر اثر اتفاق با جان گیج میلیونر (با بازی رابرت ردفورد) آشنا می‌شوند. او پیشنهاد می‌کند در ازای یک میلیون دلار، یک شب را با دایانا بگذراند. آن ها می‌پذیرند، اما با وجود انتخاب آگاهانه و جبران خسارت مالی، رابطه‌شان ویران می‌شود.

اجبار یا تنوع؟اجبار یا پنج شنبه ها تفریح؟اجبار یا خواستگاه …

نزدیک‌تر؛ خیانت و تنوع

این فیلم «مایک نیکولز» که در سال ۲۰۰۴ به نمایش درآمد، بازتاب‌های ضد و نقیضی داشت؛ عده‌ای آن را فیلمی مهم و پیچیده معرفی کردند و عده‌ای دیگر، فیلم را مشمئز کننده خواندند. فیلم درباره دو زوج جوان است که ظاهراً هیچ تناسبی با یکدیگر ندارند. بر حسب اتفاق هر یک از مردها (با بازی کلایو اوون و جود لا) با همراه طرف مقابل طرح دوستی می‌ریزند و روابط پیچیده‌ای میان آن ها به وجود می‌آید. در پایان، هرچند زوج‌ها به زندگی مشترک ادامه می‌دهند، اما تنوع‌طلبی این چهار نفر، روابط خصوصی‌شان را دگرگون کرده است.

سردرگمی،نبود تعاریف لازمه ، خیالات و تمایلات کور…

از خط خارج شده ؛ خیانت و توطئه

چارلز یک کارمند سربه‌راه از طبقه متوسط، در مترو با لوسیندا آشنا می‌شود و به تدریج در خارج از خانه با او قرار ملاقات می‌گذارد. در اولین دیدار خصوصی در یک متل، لاروش، یک تبهکار فرانسوی به آن ها حمله می‌کند و پس از زخمی کردن چارلز، به لوسیندا تجاوز می‌کند. به تدریج چارلز متوجه می‌شود که در دل یک دسیسه از پیش طراحی شده قرار گرفته که هدف اصلی آن اخاذی از او به خاطر خیانتش است. در پایان، هرچند راز او افشا نمی‌شود، اما همه چیز با جنایت و خونریزی به پایان می‌رسد.

جنایت ، خونریزی ، جبران ، قول …

از نکات جالب توجه در پایان تمامی این خیانت ها چند کلمه است:

انتقام ، جنایت ، لجاجت ، پشیمانی…

خیلی دوست دارم در مورد دو تا عکس بالا حرف بزنم.
عکسها خیلی صمیمی و دوست هستند. بدون تکلف و بی شیله پیله هستند.
تو عکس اول نور سمت راست تصویر در بالا خیلی زیاده و جزئیات تصویر رو از بین برده .اما پنجره ی چوبی سمت چب خیلی حرف برای گفتن داره. چوبیه و شیشه هاش کدر شده ، معلو مه که سالهاست از عمرش میگذره . شیشه هیچ انعکاسی رو نشون نمیده . کمی عجیب به نظر می رسه ، انگار ماهیت شیشه بودنش رو از دست داده.
اون عصا کنار دیوار من رو یاد پدر بزرگم میندازه .. شکل عصا ، کنار دیوار خالی و سفید، تنهاست . خیلی خیلی تنهاست . اون پنکه هم باز منو یاد خونه قدیمی پدر بزرگ مادر بزرگم می ندازه
عجیبه پنکه توی تصویر دوم معلوم نیست برای کی کار میکنه چون دایی اونور نشسته و پنکه روش این وریه….. معلومه که برای تو داره کار میکنه.. کت دایی چه قدر مظلومانه آویزان شده. همه چیز تنهاست. انگار صاحب اون خونه چیزی برای پنهان کردن نداره همه چیز رو است.
سبک خونه های قدیمی شمال کشوره که نزدیک ظهر که می شد تنها صدای پنکه بود که شنیده می شدو صدای حشرات در بیرون از خانه و صدای سکوت و حضور بی امان رطوبت و گرما…. و خورشتی که درون گمج در حال پخت بود.
اما تصویر دوم اینطور نیست
حیات موج نمی زند و همه چیز غبار آلود است شاید به دلیل زوم کردن با لنز دوربین تصویر اینطور به نظر می رسه در هر صورت کدر است.
تصویر دایی که در درون چاچوب در قرار گرفته ، انگار قاب شده در وسط تصویر است ، انگار به خاطره ها پیوسته است . فضای اطراف دایی از بخاری گازی که در پشت دایی است گرفته تا پرده ی توری قدیمی که امروزه از مد افتاده و زیلو یا چیزی شبیه همین ، همه و همه جزئی از شخصیت نهفته او را بازگو می کند. سختی، رنج ، دلتنگی و شادی و دوستی.

در عکس دوم خبری از گذشته نیست از حال و آینده هم خبری نیست، تنها نشانه ی بودن و هستی وجود دارد. زمان و مکان را نمی توان تشخیص داد. کیسه های پلاستیکی کنار در اتاق( که چقدر هم شلخته است و هیچ زیبایی رو ندارد) ، امروزیه اما هر آنچه که درون اتاق است دیروزی است. انگار دایی در زمان گمشده است. انگار تنها حضور فیزیکی دارد. اینکه روحش و روح این خانه کجاست، نمی دانم . امایک نکته دیگر
حضور پنکه….. نباید تفسیر بی خودی کرد و خیلی بهش بال و پر داد. ولی اینطور به نظر می رسد که پنکه نشانه ای از عکاس است. او نیز انگار خودش را با زندگی دایی پیوند خورده می بیند. عکاس در اسن عکس اگرچه در تصویر نیست اما به شدت در تصویر حضور دارد.
مثلا در تصویر اول در نقطه ی طلایی عکس است. او نا خودآگاه ، حضور خودش را فریاد میزند. (پنکه). گویی عکاس با دایی هم ذات پنداری میکند. اگرچه عکاس از یک نسل جدید است اما روحش با سالهای خیلی دور گره خورده است.
هر چه باشد او نیز دردی را با ما در میان می گذارد

تا که باشد که ببیند.

بی شک تفسیری که از خانم سپیده خواننده فهیمِ سابون ارائه شد یکی از زیباترین و ظریف ترین کامنت های ثبت شده در سابون از نظر اینجانب تلقی میشه.نکاتی بسیار ظریف که برگرفته از یک ذهنِ بسیار پخته و پر دغدغه است.عکس سومی که به ناچار در این سابون کاری تقدیم کردم بیانگر یک سری مسائل دیگر است که صد البته تعدادی از نکات ارائه شده در تفسیر خانم سپیده را نقض میکند.شاید بشود با عکس سوم تفاسیر دقیق تر و بهتری را ارائه داد.نکاتی که عکاس بدان ها توجه داشته است. همانند همان نور شدید سمت چپ ( به عنوان بیننده) یا انعکاس نور در شیشه ی پنجره یا سایه ی عصا و شاید ورودی نیمه بازِ تاریکِ شیروانی …

خانم آرچر زنی که یازده سال منتظر کسی بود که دوستش می داشت.او آخرین بار در یک رستوران منتظرش ماند و این انتظار همچنان ادامه دارد.در بیمارستان منهتن به او مجنون اطلاق می شود. (فیلم k-pax)

دوست نداشتن خیلی خیلی ساده تر از دوست داشتن است. اینکه در زندگی یاد بگیرید همیشه دوست نداشته باشید، آنقدر زندگی را راحت خواهد کرد که تغییر دادنِ این وضعیت و برگشتن به وضعیت «دوست داشتن و دوست داشته شدن» بسیار طاقت فرسا می نمایاند.
«دوست داشتن» مستلزم توجه است. مستلزم مراقبت و اهتمام است ؛ زمان می برد. دوست داشتن مساوی با نگرانی ست. برابر با رنجِ از دست دادن است و این آنچنان تورا از بنیاد می پاشاند که  دیگر« تو» نخواهی بود.
اما «دوست نداشتن» فرآیند گذرایی از شدتِ کسبِ لذت است. همانند ماهی در همه جا و همه چیز میلغزی؛اگر بخواهی لذت میبری و بعد همه چیز را رها میکنی. این عبورِ باد به شدت وسوسه انگیز است و به شدت «تو» را تثبیت می کند. حتی اگر تویی که اینگونه می گذرد دیگر خودِ حقیقی ات نباشد.این موضوع که در لحظه باشی و بعد، از فقدان نترسی. از فراموش شدن، از غم، از رنجِ نابودی ، از گم شدن و از دست رفتن.
این بین بعدها، بعد از گذشت زمانی نه چندان طولانی، دیگر حتی خودی که همیشه بودی نخواهی بود؛ و حتی این دوست نداشتن آنقدر بر همه چیز غلبه دارد که خود جسمانی ات را مجبور به رنج کشیدن میکنی  و اصول و محدودیت ها را، حتی برای لذتِ خودت، نمیشِکنی ؛  چون این قفس، این محدوده را جایِ امنی تصور میکنی برای گریز از رنجِ « دوست داشتن ها ».

و این شاید جادوی «نفرت» است. جادوی ِ ترک ِ تعلق داشتن های زمینی.

او نمی داند شب بیداری و روزبیداری هایم از نبودنش است که وقتی باشد آرامشم ابدیست!روحم صیقلی ست و آه ام خاموش…

او قطعا حس مرا درک نمیکند؛ اینکه متنفرم در یک گروه قرار گیرم.متنفرم از اینکه در افکارش در یک گروه قرار گیرم برای او ترجمه شده نیست!خود هر روز کلی ترجمه میکند،ولی این یکی را ترجمه کردن نتواند!جالب آنست که وقتی برایش ترجمه میکنم باز هم مبهوت مرا نگاه میکند و به جای اینکه دیگران را از گروهم پاک کند ، مرا به تیغ Delete می سپارد که شاید آرام گیرم … آرام گرفتم ، تو آرام باش.

سخت است بتوانی همه ی آرزویش را ؛ یا آنکه آرزوی همگان را بر آورده کنی.

صدای جیک جیکش میاد،سریعا از رو بالکن می پری میای بیرون و میری برش می داری و فشارش می‌دی تو مشت‌ات و می‌شینی زیر آفتاب و فکر می‌کنی اگه ولش کنی واسه خودش تو باغچه بپلکه، دلش می‌گیره و فکر می‌کنه بهش اهمیت نمی‌دی. تاب‌اش می‌دی و اونقد فشارش می‌دی که رنگای پَراش توی عرق کف دستت آب می‌شه و کف دستت سرخابی می‌شه و گردنش داغ می‌شه و شل و کرخت می‌شه و سرعتِ پلکاش که اولاش تند‌تند می‌زدشون به هم کم می‌شه و ضربان قلبش می‌یاد پایین و فرکانس جیک‌جیکاش که رو مُخ‌ات بود افت می‌کنه. می‌گی آخ حتماً خوب بهش اهمیت ندادم که مریض شده و می‌دوی می‌ری صندلی می‌ذاری زیر پات و سه‌چهار تا آسپرین بچه از تو کابینت پنجم از ردیف بالایی برمی‌داری و تو یه نعلبکی ماست حلشون می‌کنی و می‌بری زیر آفتاب همون‌جوری که هنوز داری کف دستت فشارش می‌دی، نوکِ‌شو تا ته باز می‌کنی و با قاشق چایی‌خوری کم‌کم می‌ریزیش ته حلقش. انگار داره خوب می‌شه چون یهو خیلی داغ می‌شه و بعدش کم‌کم سرد و قلبشم دیگه نمی‌زنه. اَه این چرا این‌جوری شد؟سریع یه گودال دیگه گوشه‌ی باغچه می‌کَنی و چال‌اش می‌کنی و خاک می‌ریزی و قشنگ لگد می‌کنی تا سفت شه، یه چوب کبریتم می‌کاری واسه نشونه؛تیز و تند میدوی میری بالا رو بالکن به دنبال ستاره ای دیگر…

به دریا رفته می داند مصیبت های طوفان را ! (قایقران).

گربه شور:

- آقای خودت باش تا نوکر کسی نباشی.

- اگر قابِ گوشی موبایلت شکسته ، خب عوضش کن!(امان از بی پولی).

- اگر بنزین نداری؟ گاز نده !

- اگر روزی وارد سایت مایکروسافت شدی ، اسم خودت رو رو ایندکس دیدی،تعجب نکن!شاید مایکروسافت هم باهات چپه!

- اگر یک روز به رفقیت گفتی ۱ میلی بده،اصلا تعجب نکن که بگه چشم،بعد ۱ ماه گوشیش خاموش باشه!

- اگر پروژه گرفتی،قرارداد نبستی و رفاقتی تا کردی؛بعد هم پولتو خوردنو یک آبم روش؛تعجب نکن،باسنِ لقِت!

- اگر یک زمانی تصمیم به صابون کاری گرفتی،اول دست خودت رو ثابون بزن !

- اگر به سَرت زد که “اگر نامه” بنویسی ، مراقب باش در IF های تو در تو گم نشی !

سابون مالی شماره سوم:

اون زمانی که به تماشای سِرِنتیپیتی و کُنا می نشستیم و داستانهای سندباد را با آب تاب برای هم تعریف می کردیم،کودکی ژاپنی می آموخت که چطور سندبادی مدرن باشد.(نُچُفسکو)!

ما عموما چند نوع مالش داریم:

- خای مال  – رمال   – حمال   – آنرمال   -شمال   – مینی مال و ……..

آره ، درست حدس زدید ! بسیاری از سابون کاری ها تا تاریخ ۲۹ اسفند مینی مال خواهد بود.اینم یک نوعشه دیگه !! تجربه ی خوبیه !

از طرفی هم می دونید یک دفعه یک چیز میزنه به سرم ! ببینیم چی میشه؛ حکایتی میگه که:

مسافر تاکسی آهسته روی شونه‌ی راننده زد چون می‌خواست ازش یه سوال بپرسه… راننده جیغ زد، کنترل ماشین رو از دست داد…نزدیک بود که بزنه به یه اتوبوس…از جدول کنار خیابون رفت بالا…نزدیک بود که چپ کنه…اما کنار یه مغازه توی پیاده رو متوقف شد… برای چندین ثانیه هیچ حرفی بین راننده و مسافر رد و بدل نشد… سکوت سنگینی حکم فرما بود تا این که راننده رو به مسافر کرد و گفت: هی مرد! دیگه هیچ وقت این کار رو تکرار نکن… من رو تا سر حد مرگ ترسوندی! مسافر عذرخواهی کرد و گفت: من نمی‌دونستم که یه ضربه‌ی کوچولو آنقدر تو رو می‌ترسونه” راننده جواب داد: “واقعآ تقصیر تو نیست…امروز اولین روزیه که به عنوان یه راننده‌ی تاکسی دارم کار می‌کنم… آخه من ۲۵ سال راننده‌ی ماشین جنازه کش بودم…

سابون مالی شماره یک:

به شوق صفحه بعدی، کتاب را تند و تند ورق می زد تا اینکه به آخرین برگ ها نزدیک شد. دیگر شوقی برای به انتها رساندن نداشت اما دیگر دیر بود. برگ ها همچنان ورق می خوردند.(زندگی)!

گربه شور:

- وقت کردم و سیستم مدیریت این سابونِ عزیز رو به آخرین ورژن آپدیت کردم.(کمی تهدید امنیتی شده).

- وقت کردم و مقداری خونه ی سابون رو امن کردم.(کمی تهدید خرابکاری شده).

- وقت کردم و یک سری امکانات میخوام به مرور به سابون عزیز اضاف کنم که نگن این بنده خدا یتیم و مادر مرده هست.بی صاحاب نیست که بابا.

- جهت شفاف کردنِ ذهنِ پاره ای از دوستان و غیر دوستان سابون حالا حالا ها نه به مزایده گذاشته میشه نه به مناقصه نه اصلا جائی برای گذاشتن داره!معمولا صابون عادت به گذاشتن داره!!