اگر شما یکی از این نوجوان‌ها باشید چه می‌کنید؟

    اگر شما یکی از این زندانی‌ها بودید چه می‌کردید؟

- چندین روز هست که می خوام سابون کاری ای داشته باشم و از خودم کف تراوش کنم.امشب چند ساعت نشستم تا در مورد موضوع «انواع عشق» کفی به رشته ی تحریر در آورم؛ولی چه کنم که کلا هنگ کرده ام.یک موضوع رو میگیرم و تا یه جائی میرم بعدش Back Space و همگی دوباره پاک میشه!!کلا عادت ماهانه ی مغزی که میگن اینه!!ولی چرا اینقدر زمان برده نمی دونم.نه حالشو دارم و نه حسشو!یکی حس تزریق کنه…!

- فرهاد گوش میدم.بوی عیدی،بوی توپ،بوی کاغذ رنگی …

- ول کن جون هر کی دوس داری!گیر نده…

امشب سی و چند سالگی‌ام در سرازیری افتاد.

کانی (لین) و ادوارد (ریچارد گر) زن و شوهری هستند که زندگی آرامی را سپری می کنند. یک روز که هوا زیاد مساعد نیست، کانی برای انجام کاری راهی منهتن می شود. طوفان شدید باعث می شود او در خیابان با پل مارتین (مارتینز)، جوان فرانسوی خوش قیافه که تعداد زیادی کتاب حمل می کند، تصادف کند. آسیب دیدن زانوی کانی راهی جز رفتن به آپارتمان پل که در همان نزدیکی است باقی نمی گذارد. کانی از خانه پل با منزل خود تماس می گیرد و به پسرش چارلی می گوید که دیر به خانه می آید. موقع رفتن پل یک کتاب شعر فارسی « رباعیات عمر خیام » به او هدیه می دهد. وقتی کانی به خانه بر می گردد ماجرا را برای همسرش ادوارد تعریف می کند، اما واضح است که مجذوب پل شده و کمی بعد راهی شهر می شود تا او را ببیند. ادوارد به کانی شک می کند و بالاخره یک کارآگاه خصوصی استخدام می کند تا کانی را تحت نظر بگیرد …

بی وفا فقط آن چیزی نبود که در تصاویر بدان پرداخته شده است.بی وفا جنبه های بسیار روان شناختی و جامعه شناختی دارد که گذر کردن از آنها به همین راحتی ها نیست.«انتخاب» موهبتی که تنها انسان اون رو داره اما مثل یک شمشیر دولبه عمل می کنه، جایی از فیلم «پل» در جواب «کانی» که رابطه شون رو اشتباه می دونه میگه:« این اشتباه نیست.کاریه که می تونیم انجام بدیم یا ندیم…» در تمام طول فیلم این جمله در ذهن بیننده می چرخه که :اگر این کار رو نمی کرد چه خوب می شد؟؟اگر به خونه ی پل نمی رفت؟؟؟؟اگر اون روز طوفانی نبود؟؟؟ اگر …اگر…

سکانس های ذیل به هیچ عنوان فراموش نمی شود:

- آنجا که پسر جوان روی پله ها رو به خانم می گوید: «قول میدهم قاتل نباشم».

- آنجا که عکس ها را آتش می زند.

- آنجا که در دستشوئی کافه مشغول عشق بازی هستند.

- و آنجا که در راهروی کنار پله های به سمت بالا ایدئولوژی را در تغییر میبیند.

- سکانس قطار،هنگام بازگشت زن به خانه بعدازاولین رابطه باپسرفرانسوی.یادآوری خیانت،گریه وخنده توامان وپریشانی زن.

طی این سه-چهار روز گذشته واقعا شرمنده شدم و خیل عظیم دوستان،آشنایان،همکاران،بستگان و …باعث شد واقعا مبهوت بمانم.هیچ چیزی در وصف این همه لطف و بزرگواری نمی توان بیان دارم و زبانم در مقابل این همه لطف ناتوان است.مراتب تشکر خود را از بزرگواران خانواده های پرهیزکار ، شبانکار ، کشفی ، میرزایی ، آبشاری ، پورحدادی ، صفری پور ، ساختکار ، کشتکار ، جمالی ، بقائی ، حجازی ، فردوسی پور ، عبادی فر ، حمیدی ، جلیلوند ، کوهستانی ، ذاکری ، حاجی پور ، جعفرزاد ، پیررفیعی ، عسگری ، کیشابی ، بلغندر ، مرادی ، موقر ، میراختیاری ، گلزاریان ، بازرگانی ، علی اصغری ، رشید پور ، اسدالهی ، زارعی ، داداشی ، حیدری ، مصلحی ، حسین پور ، جوادی ، خیرآبادی ، علی بابایی ، قهرمانی ، مردی ، خیرخواه ، کیوان خسرو ، سنواتی ، زمانی ، شاه حسنی ، شوریده ، بالابنده ، سنایی ، پورفریدونی ، رستگاری ، راستگو ، نیکومرام ، شادرو ، رضایی ، زمانی ، احدیان ، احمدیان ، فارابی ، رضاپور ، باقری ، اکبری ، دباغی فر ، روزخوش ، اسدی ، حسنی ، شریفی و همچنین مسئولین و مدیران و پرسنل استانداری گیلان ، فرمانداری رشت-آستارا ، رودسر ، بندر انزلی ، شهرداری بندر انزلی ، سازمان بهشت زهرا و بهشت سکینه و بهشت سبز بندر انزلی ، دانشگاه گیلان ، دانشگاه آزد اسلامی واحد قزوین ، لاهیجان ، فومن ، بندر انزلی ، دانشگاه های پیام نور بندر انزلی ، رشت ، تاکستان ، قزوین ، زنجان ، اردبیل ، تبریز ، شرکت مخابرات استان تهران ، استان گیلان ، دانشگاه صنعتی اصفهان ، دانشگاه شهید عباسپور ، شرکت سهامی آب منطقه ای گیلان ، شرکت آبفا استان گیلان و توابع ، توزیع نیروی برق استان گیلان ، نیروی انتظامی و گارد محافظت بندر انزلی ، شورای شهر بندر انزلی و نماینده مجلس این شهر ، راهنمایی و رانندگی ، خانه معلم ، صنف پزندگان ، صنف قنادان ، اداره مدیریت صنوف ، سازمان بازرگانی ، آموزش پرورش شهرستان بندر انزلی و سایر منسوبین ، دوستان و آشنایان؛تقدیم میدارم.

همچنین جا دارد از مدیریت و اعضای سایت بزرگ PCSEVEN نیز به جهت همدردی و لطفشان تشکر ویژه داشته باشم.

شرمنده ام،باور بفرمائید می دانم نام و اسامی بسیاری را جا انداخته ام،ولی باید عرض کنم سیل عظیم لطف و محبت دوستان به اندازه ای بوده که اگر نام تک تک دوستان را در سابون قید کنم دیتابیس سابون منفجر خواهد شد وتوانایی تحمل این میزان داده را در فیلد مورد نظر ندارد.

خاکش بقای عمر تمامی شما بزرگواران و آرزوی لبانی خندان برایتان.

شرمنده این سابون کاری خیلی کوتاه است.به دلیل اینکه در حال پوشیدن شلوار هستم و باید هر چه سریعتر بروم تا کارها را انجام دهم.هیچ کسی نیست و همگی در پایتخت حضور دارند و می خواهند حرکت کنند و تا نرسیده اند باید همه ی کارهای کفن و دفن هماهنگی شود.این پست را ویرایش خواهم کرد.حتما و حتما.باید در وصفش سابونی به جان سابون بکشم.او چشم از جهان برگشود.مادر بزرگ عزیزم چند ساعت پیش.مادرجون خدا رحمتت کند.

این سابون کاری ویرایش خواهد شد...

پس از ویرایش:

حال حوصله ی ویرایش ندارم.ببخشید.

صدای جیک جیکش میاد،سریعا از رو بالکن می پری میای بیرون و میری برش می داری و فشارش می‌دی تو مشت‌ات و می‌شینی زیر آفتاب و فکر می‌کنی اگه ولش کنی واسه خودش تو باغچه بپلکه، دلش می‌گیره و فکر می‌کنه بهش اهمیت نمی‌دی. تاب‌اش می‌دی و اونقد فشارش می‌دی که رنگای پَراش توی عرق کف دستت آب می‌شه و کف دستت سرخابی می‌شه و گردنش داغ می‌شه و شل و کرخت می‌شه و سرعتِ پلکاش که اولاش تند‌تند می‌زدشون به هم کم می‌شه و ضربان قلبش می‌یاد پایین و فرکانس جیک‌جیکاش که رو مُخ‌ات بود افت می‌کنه. می‌گی آخ حتماً خوب بهش اهمیت ندادم که مریض شده و می‌دوی می‌ری صندلی می‌ذاری زیر پات و سه‌چهار تا آسپرین بچه از تو کابینت پنجم از ردیف بالایی برمی‌داری و تو یه نعلبکی ماست حلشون می‌کنی و می‌بری زیر آفتاب همون‌جوری که هنوز داری کف دستت فشارش می‌دی، نوکِ‌شو تا ته باز می‌کنی و با قاشق چایی‌خوری کم‌کم می‌ریزیش ته حلقش. انگار داره خوب می‌شه چون یهو خیلی داغ می‌شه و بعدش کم‌کم سرد و قلبشم دیگه نمی‌زنه. اَه این چرا این‌جوری شد؟سریع یه گودال دیگه گوشه‌ی باغچه می‌کَنی و چال‌اش می‌کنی و خاک می‌ریزی و قشنگ لگد می‌کنی تا سفت شه، یه چوب کبریتم می‌کاری واسه نشونه؛تیز و تند میدوی میری بالا رو بالکن به دنبال ستاره ای دیگر…

« در یک زمین پر از شالی های برنج هستم و بادی ملایم از سمت شمال به سمت من می وزد و بینی ام را پر میکند از بوی عطر برنج سبز.آفتاب از پشت سرم به من می تابد پس می توانم حدس بزنم که بعد از ظهر و حوالی غروب است.جایی که ایستاده ام تقریبا وسط یک دایره است که شالی ها را درو کرده اند.پس می توان حدس زد که اواخر مرداد و اوایل شهریور است که زمان درو کردن برنج است.چند نفری که انگاری آشنا هستند با فاصله در اطرافم مشغول کار کردن هستند و گاهی مرا صدا میزنند و به نشانه محبت می گویند بیا پیش ما دیگه.چرا اونجا وایسادی.کمی دورتر یک کمباین سبز میبینم که تِرتِر کنان مشغول درو کردن است.سمت غربی این شالیزار یک جاده ی روستایی است که فکر میکنم خاکی بود.خوب که به جاده نگاه میکنم میبینم گرد و غباری بلند شده و موتوری با سرعت طی مسیر میکند.با فاصله از ما می ایستد و داد میزند و رو به اطرافیانم می گوید می خواهم بروم [د.ک] را ببینم و با سرعت میرود.ابتدا فکر کردم اشتباه شنیده ام و با سرعت به سوی اطرافیانم که مشغول کار بودند میدوم و هِن هِن کنان می پرسم داشت کجا میرفت؟داشت میرفت کسی به نام [د.ک] را ببیند؟اونها هم با لبخندی معنا دار پاسخ دادند: آری،مدتهاست که[د.ک] اینجا است و ما به تو نگفته ایم.حس کردم که قدرتی ماورائی در پاهایم جمع شده و تا جایی که قدرت عضلاتم اجازه میداد شروع کردم به دویدن پشت موتور.موتور با سرعت جاده خاکی را می پیمایید و خاک و خول بلند میکرد و مسیر دود اگزوز پخش شده در فضا را می گرفتمو با سرعت می دویدم.نفسی برایم باقی نمانده بود دیدم از دور چراغ ترمز موتور چشمک میزند و دیدم به سمت چپ تغییر مسیر داد و وارد یک فرعی شد(Location را یک روستای فوق العاده زیبا در نظر بگیرید) من هم به ابتدای فرعی رسیده بودم و وقتی به انتهای فرعی نگاه کردم موتوری نبود و فقط گرد و غبار عبورش به جای مانده بود.در کنار فرعی رودی جاری بود که سرچشمه اش دقیقا زیر پاهایم بود.آب با فشار قُل قُل کنان از زیر پاهایم از زمین بیرون میزد و در مسیر خود جاری میشد.به خود آمدم و دوباره تصویر [د.ک] از جلوی چشمانم عبور کرد.حالا پاهایم به واسطه خیس شدن سنگین شده بودند و در کفش چالاپ چالاپ می کردند.موتوری را گم کرده بودم و نه از دود اگزوز خبری بود و نه از گرد و غبار…

سمت چپم یک سوله ی تقریبا بزرگ نظرم را جلب کرد.برای پرسیدن سئوال به سمتش رفتم و از روی پرچین های حصار شده اش پریدم و با یک حالت استرس واری به سمت در ورودی سوله رفتم.سوله در نداشت ولی وقتی وارد شدم دیدم یک چراغ حدودا ۶۰ وات دارد که فقط اجازه میدهد چشم،چشم ها را ببیند.سمت راست یک نیمکت بلند به دیوار چسبیده بود(مثل نیمکت های راهروهای دادگاه های خانواده و حقوق مدنی دیدید که به دیوار یک ردیف نیمکت چسبیده است؟همونطوری).ردیف و البته به فاصله ی کمی چند دختر جوان با چهره های تیره و البته فوق العاده ناراحت نشسته بودند.یکی صورتش خیس بود و معلوم بود داشته گریه میکرده؛یکی مشغول بافتنی بود و لبهایش را بین دندانهایش فشار می داد.یکی پاهایش می لرزید و هق هق می کرد؛یکی زانوهایش را در سینه اش بقل کرده بود و مبهوت به من نگاه می کرد و پلک نمی زد.سمت چپ ردیف ردیف اتاقهایی بودند که درهای قفل دار داشتند.تعدادیشان میله ای بودند(مثل زندان) و تعدادیشان مثل انفرادی بودند.یکی از انفرادی ها درش باز بود و توجه که کردم کسی داخلش نبود.هیچ کسی به وجود من اهمیتی نمیداد و انگاری اصلا من رو نمی دیدن.کمی به خود جرات دادم و وارد سوله شدم و به سمت خانم مسنی رفتم که در انتهای سوله روی حصیری نشسته بود.یک حالتی داشت که انگاری صاحب سوله است و انگاری اونجا یک کاره ای هست.یک لباس گل گلی چرک سر همی پوشیده بود و پوستی تیره داشت و صورتش مملو بود از چروک های ریز و درشت.نخ-سوزن به دست داشت و داشت یک چیزی را میدوخت.رفتم جلو و با صدایی لرزان از خانمه پرسیدم شما [د.ک] را می شناسید؟ناگهان دو تا از دخترایی که روی نیمکت ها نشسته بودند زجه زدند و دویدند به سمت انفرادی ها و در را بستند.با سرعت پرسیدم اینا چرا اینطوری کردند؟من که حرفی نزدم؟من دنبال [د.ک] می گردم فقط!اینها می شناسند؟شما [د.ک] را می شناسید؟[د.ک] اینجا بوده است؟تو رو خدا راستش را بگید.من مدتهاست به دنبال [د.ک] هستم.به من پاسخ بدهید.پیرزن لبخندی به من زد و یک در انفرادی را که در پشتش بود باز کرد،دیدم یک پیرزن فوق العاده رنجور در کف انفرادی افتاده است و می گوید منتظرت بودم.آری،[د.ک] مدتها اینجا بود ولی الان نیست.فریاد زدم کجاست؟کجا می توانم پیدایش کنم؟با آرامش عجیبی و با لبخند دلنشینی گفت: «پسرم،[د.ک] مدتهاست که ازدواج کرده و یک بچه توپولی خیلی زیبا هم داره که صورتش می درخشد».دیگه نفهمیدم چه حسی دارم.تمام بدنم بی حس شده بودند.زانوانم سست شدند و از پا افتادم.بی حس و حال فقط به پیرزن رنجور در انفرادی نگاه میکردم.داشت حرف می زد ولی من صدایش را نمیشنیدم و فقط حرکات لبهایش را میدیدم».

رینگ رونگ قیش و قوش … صدای فکس اومد و یک قِرچی کاغذ رفت تو فکس و من از خواب بیدار شدم.

[د.ک] یک خاطره است و صرفا نباید ابتدای نام نام خانوادگی کسی یا چیزی باشد.

می خواستم فرار کنم از قوطی های حلبی که با نخ های رنگی و پارچه های پوسیده در تمام آدمها آویزان بودند و مدام در من به هم می خوردند و صدای مرا از تو می دزدیدند .نتوانستم ؛تو نفهمیدی فرار کردن چقدر سخت می شود؛وقتی پشت سر هم تاس یک بیاوری وقتی بعدش نوبت تو باشد.

زن درونم روزهاست که گریه می‌کند همین‌ جا در گوشه دنجی که روزگاری شادترین احساساتم مهمانش بود ، ضجه می‌زند و من همانند باربری صبور  ، بارش را نه بر دوشم که بر دلم حمل می‌کنم.
چه کسی می‌گفت تکرار ، بردبارت می‌کند و تحملت را افزون؟

به خانه باز خواهم گشت. حتی اگر همه منع ام کنند که نرو. آن ساحل را خواهم یافت. حتی اگر هفت اقیانوس را طی کنم. ساحلی که اولین نهنگ از آنجا پایش را در آب گذاشت. شن های خشک را لمس خواهم کرد و فریاد خواهم زد: من رسیدم. و دیگر هیچ چیز مهم نخواهد بود. هیچ چیز. اینکه بعد چه رخ خواهد داد. چه خطراتی خواهد بود و چه خواهد شد. برای من رسیدن به خانه پایان همه چیز خواهد بود.
من به راه افتادم. از آن خلیج دلگرفته بیرون زدم و همراه با جریان آب های گرم به شرق رفتم. عده ای به دنبالم روان شدند. بزرگتر ها برای اینکه منصرفم کنند و جوانتر ها تا ببیند جریان چیست. روز ها بی وقفه رفتم. پیر تر ها که از بازگرداندنم پشیمان شدند باز گشتند اما عده ای از جوان ها ماندند. آن ها هم می دانستند با سایر آبزیان یکی نیستند. آن ها هم حس ترس و گم گشتی من را می شناختند. رفتیم و رفتیم و رفتیم. از کنار تمام سواحل پر نور حاشیه اقیانوس گذر کردیم و من هیچ ساحلی را آشنا نمی دیدم.
تا این که یک روزصبح خیلی زود وقتی برای تنفس به سطح آب آمدم دیگر پایین نرفتم. بوی این خاک مثل یک چیز سحر آمیز مرا به روزهای خیلی خیلی دور برد. به اولین خاطره ام از خوردن شیر مادر. به حس شیرین گرمایی که از تن او به من جاری می شد. اشک هایم روان شد و به دوستانم گفتم: ما رسیدیم.

ماهیگیر پیر به سرعت تا کلبه ساحلی اش دوید اما وقتی گوشی تلفن را برداشت نمی دانست به کی زنگ بزند. به خواهر زاده اش زنگ زد که دانشجوی جوان و طبیعت دوستی بود. ساعتی بعد ساحل پر شد از جوانان و خبرنگاران و مردمان با بیل و سطل های آب و طناب های کلفت. در شهر دیگر همه شنیده بودند که ده ها نهنگ خودکشی کرده اند.
همه می دویدند. یکی بیل می زد تا از دریا آبراهی به سمت نهنگی باز کند. یکی سطل سطل آب روی نهنگی می ریخت تا پوستش در زیر آفتابِ هر لحظه داغ تر نیمروز نخشکد. عده ای نهنگی را طناب پیچ کرده بودند و جسم سنگینش را به سمت دریا می کشیدند. خبرنگاران عکس می گرفتند و با زیست شناسان مصاحبه می کردند: این به خاطر آلودگی آبها و اختلال در سیستم جهت یابی و….
یکی فریاد زد: این یکی دارد میمیرد. نهنگی بود جلوتر از همه روی شن های خشک و سفید آرمیده. چند نفری به سمتش دویدند. مردی گفت: خیلی دیر شده و زنی جوان به گریه افتاد.

گربه شور:

- دیروز اتفاق خیلی خوبی برام افتاد و خیلی خیلی خودم و خانواده ام رو خوشحال کرد.

- امشب وقت کردم و یک خونه تکونی حسابی کردم و سابون رو تغییر شکل دادم.حالتش خیلی بهم حس خوبی میده.اما در مورد رنگش؛تا الان سه نفر نسبت به رنگ سابون اعتراض داشتند که باید عرض کنم به دلیل اینکه در ابتدا اون header بالای سابون رو طراحی کردم،مجبور شدم به دلیل همخوانی و کنتراست رنگها در متون از همین رنگ قهوه ای و خردلی استفاده کنم که البته به دل خودم نشسته و راحتم توش!راستش از نظر خودم خیلی حرفه ای و خوشکل شده.مبارک صاحبش.

غمگین و بیقرار و دل شکسته ام. بعد از روزها باران بی وقفه آفتاب زده ولی هیچ گرم نمی کند. لحن تاریک ام را ببخشید ولی من و یک نیمکت و یه زمین خالی بازی بچه ها وصله ناجور این روز آفتابی و مردمان شادیم. گاهی حقیقت مثل بخاری های قدیمی نشت دار کلاس های مناطق محروم است.

بندر انزلی شهر نخستین‌ها:
اداره گمرک باپیشینه‌ای بیش از ۳۰۰ سال.
اداره بندرباپیشینه‌ای بیش از ۲۰۰ سال.
ایجاد انجمن‌های محلی وبلدیه پیش از تأسیس بلدیه.
نخستین بلدیه درایران که اکنون به نام شهرداری معروف است دراین شهر تاسیس شد.
آموزش وپرورش پیش از سال ۱۲۷۱ خورشیدی.
اکابر شبانه آن هم دروس دبیرستانی پیش از سال ۱۲۹۰ خورشیدی.
چاپخانه پیش از سال ۱۲۸۶ خورشیدی.
بهداری پیش از سال ۱۲۷۶ خورشیدی که به وسیله بلدیه اداره می‌شد.
شیروخورشیدی سرخ ۱۳۰۴ خورشیدی.
روشنائی برق پیش از سال۱۲۷۹ خورشیدی به عنوان نخستین شهردرایران که دارای روشنائی شد.
تلفن پیش از سال ۱۲۷۷ شمسی وپست وتلگراف نیز جلوتر ازبسیاری شهرهای ایران.
نظمیه ( شهربانی ) پیش از سال ۱۲۸۶ خورشیدی.
راه آهن حدود سال ۱۲۶۹ خورشیدی دریکی از روستاهای انزلی.
هواشناسی پیش از سال ۱۲۸۰ خورشیدی.
اداره شیلات بابیش از ۱۵۰ سال پیشینه وسردخانه نخستین باردرانزلی.
هواپیما؛نخستین خطوط هوایی در بندر انزلی به وجود آمد در زمین معروف به زمین طیاره.نخستین پرواز در ایران از بندر انزلی به تهران و سپس به اصفهان صورت گرفت.
خودرو برای اولین باردرانزلی مشاهده شده‌است.
سالن سینما بندرانزلی از نظر نمایش فیلم سینمائی وداشتن سالن سینما ، تئاتر وورزش‌های مختلف پیش‌گام بوده‌است .
انزلی شناسی:
بندرانزلی اززیباترین شهرهای ایران است که در آن مرداب ، دریا ، ساحل و چمن‌زار بایکدیگر تلاقی می‌کنند وچشم اندازی بدیع وخیال انگیز می‌آفریند. بندر انزلی باداشتن جاذبه‌های دل انگیز وطبیعی سالانه پذیرای میلیون‌ها گردشگر از اقصی نقاط کشور وجهانگردان خارجی است. بندرانزلی به علت دارابودن شرایط اقلیمی خاص وداشتن وجه تشابه بازیباترین شهرهای جهان توانسته تاکنون با شماری ازاین شهرها از کشورهای فرانسه ، ایتالیا ، لهستان و … توافق نامه خواهرخواندگی امضاء کند.
یکی دیگرازویژگی‌های منحصر به فرد این بندر داشتن قابلیت‌های بالقوه درزمینه‌های علمی ، هنری و ورزشی است که درکسب افتخارات داخلی وبین اللملی سهم به سزائی داشته . داشتن نرخ بالای تحصیلات وارتباط وتعامل بسیار با گردشگران داخلی وخارجی باعث رشد فرهنگی شهروندان شده‌است.
ساختمان‌های قدیمی بندر انزلی:
بندر انزلی ساختمان‌های قدیمی ۲۰۰ تا ۲۵۰ ساله وجودداشته که دراثر حوادث طبیعی ویران شده واثری از آن‌ها نمانده‌است اما ساختمان‌های جدیدی که ازسال ۱۳۰۴ شمسی دربندرانزلی بناشده که باتوجه به زیبائی وقدمت آنها می‌توان یادکرد:
ساختمان چهارطبقه معروف به ساختمان حاجی علی عباس رمضانی درجنب میدان امام خمینی (ره ) که درسال ۱۳۱۹ شمسی به مبلغ ۴۰۰۰۰ تومان ازطرف دولت خریداری ومحل استقراردادگستری وثبت واسناد انزلی شد واکنون جزء آثار حفاظت شده ودرفهرست آثارمیراث فرهنگی ثبت شده‌است.
ساختمان داوود زاده با پنج طبقه وبانمای آجر که امروزه به عنوان مهمان‌پذیر ودرمیدان امام خمینی ( ره ) به نام هتل گلسنگ معروف است. سه ساختمان دوطبقه‌ای که درجنب شیلات انزلی قرارگرفته ودارای کنده کاری سیمان است وهمچنین درست روبروی همین ساختمان بنای دوطبقه‌ای بانمای زیبا وجود دارد که به گراند هتل معروف است.

اماکن دیدنی و تاریخی بندر انزلی:

1. مرداب انزلی
2. ساحل انزلی
3. مناره انزلی
4. موج شکن انزلی
5. موج شکن غازیان
6. پل انزلی
7. پل غازیان
8. کاخ میان پشته
9. بلوار بندر انزلی
10. تالاب انزلی
11. آرامگاه بی‌بی حوریه
12. و…

باشگاههای ورزشی:

1. ملوان بندر انزلی
2. استقلال شهرداری بندر انزلی
3. گیو بندر انزلی
4. کلنی بندر انزلی
5. ملوان سپید بندر انزلی

بندر انزلیِ من:

کیلومتر ها دور تر از پایتخت شهریست که خانه هایش بیشتر از هر جای دیگر در ایران خیس می شود. روز های بسیاری از سال زیر باران است و صبح های زیادی در مه فرو می رود.مردم شهر مدام به سقف خانه هایشان رنگ های شاد میزنند. اما دوباره فلز ها زنگ می زنند و باران سطح دیوار ها را می شورد و می برد.
نیاکان مردم شهر ، بیشتر به صید ماکیان می پرداختند و با آدمهای آن سوی دریا مراوده می کردند. از نخستین سالها، سینما و جریده و تلگرام داشتند. اولین تشکیلات شهرداری، اولین دبیرستان دخترانه و… جزو افتخاراتی است که مورخین به احتمال یا اطمینان نوشته اند. آنها هتل های زیبا و ساختمان های شکیل و پل های بزرگ ساخته بودند . در فضای باز بلوار، ارکستر می نواخت و در سینما تاتر شهرداری پیوسته نمایش به روی صحنه میرفت.
روسها، ارامنه و بازماندگان مهاجرین لهستانی در کنار انزلیچی های مسلمان ، به خوشی یا به سختی روزگار می گذراندند. خرده فرهنگ ها در هم ادغام می شدند و فرهنگ شهر را شکل می دادند. انزلی شبه جزیره ای است با تمام خصوصیاتی که جزیره ها دارند . از یک سو در آغوش بزرگترین دریاچه جهان و از سوی دیگر در کنار بزرگترین تالاب ها آرمیده است.
مردمش رفتار به خصوص و آرزو های بزرگ دارند.کافه های فراوان و قایق های رنگارنگ دارند. به علم اهمیت می دهند و به سیاست کم توجهند.عاشق ورزشند و متعصبانه پای تیمهایشان می جنگند.
دریا همانقدر که وسیع و دوست داشتنی است،مهیب و بیرحم و پر تلاطم نیز هست. عصاره رویارویی صیاد و دریا هنوز در خلق و خوی انزلیچی ها موج می زند . انزلیچی ها کمتر از گیلانی های دیگر میخندند . سخت دل می دهند و سختتر دل می کنند.

انزلی شهر من است و عاشقانه دوستش دارم.قدم به قدم این شهر زیبا یادآور خاطرات کودکی ام است.