طی سابون کاری «سابون و عمق یابی یک تعلق» ؛ کف کرده ای به نام «مونا» در تاریخ هشتم مرداد ماه کامنتی با این مضمون ارسال داشته اند:

بله در واقع شما همیشه سفسطه می کنی خیلی وقته راحت رو گم کردی خودتو گم کردی تو حتما باید تحت نظر روانکاو باشی چون همه اینها ریشه در کودکی و ضمیر ناخودآگاهت داره اینکه اینجوری خالی می شی واسه خودت بد نیست اما بیشتر وقتا هم واسه ذهن های خام و تحریک پذیر خیلی مضری مثل ویروس تو حتما بزرگترین تفریحت خوش گذرونی با دخترهاست تقریبا همه نوشتهات رو خوندم دوستانه می گم تو مشکل داری.دنیای ما آدما خیلی کثیفه حداقل با این حرفات عشق و دوست داشتن هایی رو که وجود داره لکه دار نکن و ذهن کسی رو مغشوش نکن.

در پاسخ به ایشان عرض کردم:

ممنون از اظهار نظر صریح و بدون غلوغش شما …
ستون سوم ، بلوکِ «با سابون خوان ها» را مطالعه بفرمایید.

ستون سوم،بلوکِ «با سابون خوان ها» اینطور نقل می کند:

سابون از دل می نویسد؛بر سابون نباید خرده گرفت.تمامی نگارش های سابونی و یا نظرات کفی از جانب نویسنده ی سابون صرفا نظر، اعتقاد ،بینش، اندیشه ، راهبرد ، راهکار، سمت و سوق فکری ، عملی، تئوری، علمی و … شخصی وی است.از این رو بدیهی است هرآنچه که بیان و یا به رشته ی تحریر درآمده و می آید فقط و فقط در افکار سابون نویس است و اگر توهین،جسارت و کج نویسی در آن صورت پذیرفته است بر گردن سابون نویس قرار دارد.ارائه و نگاشت مطالب در این وبگاه کف آلود به معنای اشاعه و گسترش و تشویق خوانندگان،نیل به سمت و سوی اهداف فکری سابون نویس نمی باشد و تمامی خوانندگان در برداشت از مطالب حق آزاد و محفوظی دارند.

سپس از ایشان پاسخ شنیدم:

شما فقط به من جواب دادی؟

که در پاسخشان اینطور تقدیم کردم:

هر جایی که نیاز به پاسخ گویی باشد ، بنده پاسخ می دهم.
بله پاسخم خطاب به سرکار بوده است.
پرتوان باشید.

سپس ایشان تصمیم گرفتند در تاریخ هشتم مرداد ماه در سابون کاری «سابون و خیانتِ زیر پوست» تحت عنوان کف کرده ای به نام nan کفی به مضمون ذیل تراوش کنند:

تو یه چاپلوس آشغالی

در پاسخ به ایشان در نهم مرداد ماه اینطور عرض کردم:

شما هم همون «مونا» هستید که در سابون کاری قبلی کف کردید.

وظیفه میدانستم که هنگامی که شما هویت مرا فاش نمودید (چاپلوس ِ آشغال) من نیز هویت شما را فاش کنم.
به نظرم خیلی خوب است که موجودی به وظیفه شناسی من وجود دارد و می داند چه زمان باید انجام وظیفه نماید…
شاد باشید دوست عزیز

خب ، تا اینجا که همه چیز شفاف بوده است و همگان میدانند ، فقط من تا اینجا همه چیز را گرد هم آوردم و در یک سابون کاری انتشار داده ام.ولی موضوع مهم از این قسمت به بعد است.سرکار خانم شما در کامنت اول فرمودید تقریبا همه ی نوشته های من را خوانده اید، اگر حقیقت گفته باشید باید بدانید پشت این صفحه ی ساده ای که میبینید سیستم پیچیده ای طراحی شده است که می تواند تمامی کنش و واکنش های بینندگان و خوانندگان را در خود ثبت کند.آنها را مقایسه کند.بعد از مقایسه آنها را تحلیل،آنالیز و بعد تحلیل کند.از همه ی اینها گذشته ، یک ذهن فوق العاده دقیق پشت همه ی این سیستم های نرم افزاری نشسته است و لحظه به لحظه تمامی واکنش های این دفترچه یادداشت کوچک را تحلیل می کند.

شما چطور فکر کردید که می توانید به همین سادگی پشت اسم ها و ایمیل های جعلی خود پنهان شوید و بدون اینکه صاحب این خانه متوجه شود جولان دهید؟به هر صورت همانطور که قبلا هم عرض کرده ام ، من هستم که اجازه داده ام تا شما بتوانید این یادداشت های سفسطه وار را بخوانید که اگر نمی خواستم و خواست فردی خودم نبود الان شما نمی توانستید هیچ یک از آنها را بخوانید.برایشان وقت بگذارید و آنها را با تفکرات خودتان حلاجی کنید.این را با قطعیت خدمتتان عرض میکنم که ذره ای به دلیل نثار کلمات «چاپلوسِ آشغال» به این بنده ی حقیر ناراحت نیستم.توضیح اینجانب دلایل دیگری دارد که امید دارم متوجه آن شوید.

برایم جالب است شمایی که یک خواننده ای و حتما از نزدیک مرا ندیده ای،با من صحبت نکرده ای و… می توانی به این سادگی تشخیص دهید که من نیاز به روانکاو دارم.که البته اگر فلسفه های فروید را خوانده باشید ، می توانید بگویید همه ی ما به نوعی نیاز به روانکاو داریم و همگی ما به نوعی بیمار روانی هستیم.شما چطور فقط با بررسی و تحلیل نوشته های شخصی من ، منهای در نظر گرفتن موجودیت حقیقی من توانستی عامل تمامی این سفسطه ها را ریشه یابی در دوران کودکی ام نمایید؟ضمیر ناخودآگاه مرا چطور حلاجی نمودید؟شما نمی توانید … ! نمی توانید اینها را بگویید ، مگر اینکه مرا از نزدیک دیده باشید.حرف زده باشید.چند ساعتی زندگی کرده باشید … درست نمی گویم…!؟

خطاب به این بنده ی حقیر نتیجه گیری کرده اید که «حتما بزرگترین تفریح من خوشگذرونی با دخترهاست» ؛ برایم عجیب است شما که تمامی سابون کاری ها را تقریبا خوانده اید چطور به این نتیجه رسیده اید؟کجای نوشته های من برآیندش این نتیجه گیری شماست؟به من نشان دهید.شاید شما بتوانید بهترین روانکاو برایم باشید سرکار خانم…!!!

کلام پایانی ام در این مورد:

زندگی در صدف خویش گهرساختن است‌
در دل شعله فرورفتن و نگداختن است‌
عشق از این گنبد دربسته برون‌تاختن است‌
شیشة ماه ز طاق فلک انداختن است‌
سلطنت نقد دل و دین ز کف انداختن است‌
به یکی داو، جهان بردن و جان باختن است‌
حکمت و فلسفه را همّت مردی باید
تیغ اندیشه به روی دو جهان آختن است‌
مذهب زنده‌دلان خواب پریشانی نیست‌
از همین خاک‌، جهان دگری ساختن است‌

لبانی خندان برایتان آرزومندم…

آغاز که می‌شود فقط زمین هست. آخرش باز هم زمین است.

تویی که این داستان را می‌خوانی یک جور نگاه می‌کنی صحنه‌ی اول را. آن آب و آسمان را. یک جور دیگر اما دوست داری صحنه‌ی آخر را. آخرش می‌دانی که بکارت زمین از دست رفته. می‌شناسی‌اش. که ساییدن قدم‌ها را چشیده روی بدنش. می‌دانی که چه دلتنگ هجوم خاطره‌هایش مانده حالا. چه پر شده از ردپا بی‌که به همه‌ش بریزند. بی‌که دیده شوند. بی‌که بداند، ببیند، لمس کند این مفصل ِ بودن‌ها را چشم‌هایی که رد داده صفحه‌های میان اول و آخر را؛ میان این دو سکون ِ یک‌جور را. غریبه‌ی تندرو، دنبال آغاز و انجام که نمی‌داند حالا کدام چروک را کدام عابر بر خط رخ امروزش انداخته. کدام گل را کدام مسافر بوییده، چیده، نبرده. کدام شاخه را کدام مرد گرفته، بلند شده. کدام سنگ را کدام آسیابان چرخانده، وارسی کرده. تو اگر عاشق میانه‌ها باشی. که بند اول و آخر نشده باشی می‌بینی‌اش حالا که چه پر شده. چه اندازه بزرگ شده. تودار شده. چه حسی کرده، چه حظی برده از این فرش بودنش. از این بستر بودنش، از این بوم بودنش برای نقاشی‌ای به بزرگی ِ خلقت، بزرگی ِ بودن.

تویی که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی می‌فهمی که همیشه نباید گفت.

همه‌ی وقت‌ها زبان روایت‌گر ِ قصه‌ی عظیم دلتنگی نیست، نمی‌تواند که باشد. نمی‌شود. نباید. می‌فهمی که بی‌حرف و شکایت و توقع هم می‌شود دلداده بود. دلداده شد به بی‌اختیاری. به سایش قدم‌ها روی وجودت. به حتی نادیده‌گرفتنت وقتی تو به مراد بخت رد خورده‌ی داستانی نه رد گذارده. که این شانس را داری که از این قدم ردی بر تو بماند چه رد تو بر کف پاها هیچ‌وقتی نماند. آخرهایش نگاه می‌کنی زمین را آسمان را آب را و دلت پشت هر رد نازک محوی مخفی می‌شود. زمین را توی دلت جا می‌کنی با عشق. تو که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی خیلی طول می‌کشد تا دلت بیاید ببندی و بگذاری‌ به حال خودش، در حال خوشش بماند. آخرش اما می‌بندی کتاب را و رد چشم‌هایت را، نگاهت، فکرت را روی کلمه‌ها برای متلاطم ِ خطوط به یاد زندگی می‌سپاری.

جان مریم چشماتو باز کن

روحش شاد ، یادش گرامی …

پنهان خورید باده!

که تکفیر می کنند، ناموس عشق و رونق عشاق می برند؛عیب جوان و سرزنش پیر می کنند.گویند رمز عشق مگوئید و مشنوید؛مشکل حکایتی ست که تقریر می کنند.

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسبچون نیک بنگری همه تزویر می کنند.»

قافیه‌اندیشم و دلدار من گویدم مندیش جز دیدار من
خوش نشین ای قافیه‌اندیش من قافیه‌ی دولت توی در پیش من
حرف چه بود تا تو اندیشی از آن حرف چه بود خار دیوار رزان
حرف و صوت و گفت را بر هم زنم تا که بی این هر سه با تو دم زنم

.

.

عشق از عناصر عمده و اساسی بینش و حرکات عرفانی است. اما حقیقت عشق چیست؟ این سؤال را نمی توان پاسخ گفت، زیرا عشق مانند هستی، مفهومی دارد که اعراف الاشیاء است اما کنه و حقیقت آن در غایت خفاءاست.

هر چه گویم عشق را شرح و بیان چون به عشق آیم، خجل باشم از آن

گر چه تفسیر زبان روشنگر است لیک عشق بی زبان، روشن تر است

او عاشق پیشه بود

عاشقی گر زین سر و گر زان سرست
عاقبت ما را بدان سر رهبرست

ولی در عمل بدان توصیه نمی نمود

عشقهایی کز پی رنگی بود
عشق نبود عاقبت ننگی بود

هرچه جز عشق خدای احسنست گر شکرخواریست آن جان کندنست
چیست جان کندن سوی مرگ آمدن دست در آب حیاتی نازدن

عشق او پیدا و معشوقش نهان یار بیرون فتنه‌ی او در جهان
این رها کن عشقهای صورتی نیست بر صورت نه بر روی ستی

او در چنان ارتفاعی پرواز می کرد که نعمات زمینی به گرد پای او نمی رسید

عامه را از عشق هم‌خوابه و طبق کی بود پروای عشق صنع حق

عشق آهن ربائی

سیر عارف هر دمی تا تخت شاه سیر زاهد هر مهی یک روزه راه
گرچه زاهد را بود روزی شگرف کی بود یک روز او خمسین الف

زاهد با ترس می‌تازد به پا عاشقان پران‌تر از برق و هوا
کی رسند این خایفان در گرد عشق که آسمان را فرش سازد درد عشق

درمانگری عشق ازاصلی ترین و اصولی ترین تعلیمات اوست

هر که را جامه ز عشقی چاک شد او ز حرص و عیب کلی پاک شد
شاد باش ای عشق خوش سودای ما ای طبیب جمله علتهای ما
ای دوای نخوت و ناموس ما ای تو افلاطون و جالینوس ما

یک خدای زیبا لایق پرستیدن و عاشق شدن است نه خدائی که در او ذره ای از جمال وجود ندارد.عشق نسبتی با حسن و زیبائی دارد. ادمی عاشق زیبائی می شودو زیبائی القای عشق می نماید و شخص عاشق زیبا می بیند و شخص زیبا بین عاشق می شود.

ترس مویی نیست اندر پیش عشق جمله قربانند اندر کیش عشق
عشق وصف ایزدست اما که خوف وصف بنده‌ی مبتلای فرج و جوف
چون یحبون بخواندی در نبی با یحبوهم قرین در مطلبی
پس محبت وصف حق دان عشق نیز خوف نبود وصف یزدان ای عزیز

بر خلاف جهان عاقلان در وادی عشق هستی و کائنات جلوه ای راز الود به خود میگیرد.مقام عشق از بسیاری جهات تفاوت اساسی با مقام عقل دارد.اگرعقل بدنبال سود بردن و اجتناب از خسران است در عاشقی شخص عاشق به یک مقام صلب تعلقات می رسد. مصلحت اندیشی و کیاست کار عاقلان است و در وادی عشق جائی ندارد.عاشقی مقام اداب دانی نیست و اگر ادبی هم دارد باادب عقلائی بسیار متفاوت است.

لطف عقل خوش‌نهاد خوش‌نسب چون همه تن را در آرد در ادب
عشق شنگ بی‌قرار بی سکون چون در آرد کل تن را در جنون

آتشی از عشق در جان بر فروز سر بسر فکر و عبارت را بسوز
موسیا آداب‌دانان دیگرند سوخته جان و روانان دیگرند
هیچ آدابی و ترتیبی مجو هرچه می‌خواهد دل تنگت بگو
کفر تو دینست و دینت نور جان آمنی وز تو جهانی در امان
ای معاف یفعل الله ما یشا بی‌محابا رو زبان را بر گشا

شد چنین شیخی گدای کو به کو عشق آمد لاابالی اتقوا

عقل راه ناامیدی کی رود عشق باشد کان طرف بر سر دود
لاابالی عشق باشد نی خرد عقل آن جوید کز آن سودی برد

در وادی عشق حساب سود و زیان که کار عقلاست جائی ندارد و شخص عاشق تمام تلاش خود را در دلباختن به معشوغ صرف می نماید.در این دلباختگی شخص عاشق همچون کوره می سوزد و همواره اتش عشق معشوق را در وجود خود دارد. این سوز از مختصات عاشقی است.

عشق را با پنج و با شش کار نیست مقصد او جز که جذب یار نیست
عشق می‌گوید به گوشم پست پست صید بودن خوش‌تر از صیادیست

جان من کوره‌ست با آتش خوشست کوره را این بس که خانه‌ی آتشست
همچو کوره عشق را سوزیدنیست هر که او زین کور باشد کوره نیست

در دل عاشق به جز معشوق نیست

در میانشان فارق و فاروق نیست

گفت عاشق دوست می‌جوید بتفت چونک معشوق آمد آن عاشق برفت

عاشق عشق خدا وانگاه مزد جبرئیل متمن وانگاه دزد
عاشق آن لیلی کور و کبود ملک عالم پیش او یک تره بود
پیش او یکسان شده بد خاک و زر زر چه باشد که نبد جان را خطر

لیک میل عاشقان لاغر کند میل معشوقان خوش و خوش‌فر کند
عشق معشوقان دو رخ افروخته عشق عاشق جان او را سوخته
کهربا عاشق به شکل بی‌نیاز کاه می‌کوشد در آن راه دراز

عاشق حقی و حق آنست کو چون بیاید نبود از تو تای مو
صد چو تو فانیست پیش آن نظر عاشقی بر نفی خود خواجه مگر
سایه‌ای و عاشقی بر آفتاب شمس آید سایه لا گردد شتاب

و خانه عاشق نزد معشوق است

گفت معشوقی به عاشق کای فتی تو به غربت دیده‌ای بس شهرها
پس کدامین شهر ز آنها خوشترست گفت آن شهری که در وی دلبرست
هرکجا باشد شه ما را بساط هست صحرا گر بود سم الخیاط
هر کجا که یوسفی باشد چو ماه جنتست ارچه که باشد قعر چاه

میل معشوقان نهانست و ستیر میل عاشق با دو صد طبل و نفیر

در وادی عشق بحثهای کلامی جایگاهی ندارد.

گفت ای ناصح خمش کن چند چند پند کم ده زانک بس سختست بند
سخت‌تر شد بند من از پند تو عشق را نشناخت دانشمند تو
آن طرف که عشق می‌افزود درد بوحنیفه و شافعی درسی نکرد

حیرانی از مختصات عشق است و این وادی زبان نیز نمی شناسد.

پارسی گو گرچه تازی خوشترست عشق را خود صد زبان دیگرست
بوی آن دلبر چو پران می‌شود آن زبانها جمله حیران می‌شود

شخص عاشق اگرچه اداب دان نیست لیکن افعال اوبه دور از هرگونه حماقت می باشد. او معشوق واقعی را درست تشخیص می دهد .شخص عاشق دوری از معشوق را عین مرگ دانسته وفنا در معشوق را عین زندگی و حیات می داند. در وادی عشق خود بودن در نزد معشوق عین نفاق است.

همچو پروانه شرر را نور دید احمقانه در فتاد از جان برید
لیک شمع عشق چون آن شمع نیست روشن اندر روشن اندر روشنیست
او به عکس شمعهای آتشیست می‌نماید آتش و جمله خوشیست

من ز جان سیر آمدم اندر فراق زنده بودن در فراق آمد نفاق
چند درد فرقتش بکشد مرا سر ببر تا عشق سر بخشد مرا
دین من از عشق زنده بودنست زندگی زین جان و سر ننگ منست

گفت معشوق این همه کردی ولیک گوش بگشا پهن و اندر یاب نیک
کانچ اصل اصل عشقست و ولاست آن نکردی اینچ کردی فرعهاست
گفتش آن عاشق بگو که آن اصل چیست گفت اصلش مردنست ونیستیست
تو همه کردی نمردی زنده‌ای هین بمیر ار یار جان‌بازنده‌ای

جز خدا، چیزی ندید

جمله معشوقست و عاشق پرده‌ای زنده معشوقست و عاشق مرده‌ای

مقام عشق مقام سهل الوصولی نیست. بسیار سختی و مرارت باید کشید تا به این وادی درامد

تو به یک خواری گریزانی ز عشق تو به جز نامی چه می‌دانی ز عشق
عشق را صد ناز و استکبار هست عشق با صد ناز می‌آید به دست
عشق چون وافیست وافی می‌خرد در حریف بی‌وفا می‌ننگرد

در وادی عشق شخص عاشق دیگرانی را که بهره ای از عشق نبرده اند چونان افسردگان مینگرد.او معشوق را چون گلستانی مخفی می بیند که عاقلان توان دیدن او رابااسباب عقل ندارند و این گلستان بسان جُنُودًا لَّمْ تَرَوْهَا فقط بر دیده عاشقان حق هویداست .

او گلستانی نهانی دیده بود غارت عشقش ز خود ببریده بود
تو فسرده درخور این دم نه‌ای با شکر مقرون نه‌ای گرچه نیی
رخت عقلت با توست و عاقلی کز جنودا لم تروها غافلی

نظارگیان روی خوبت
چون در نگرند از کرانها
در آیینه نقش خویش بینند
زین است تفاوت نشانها

میان محبت و عقل منازعت و مخالفت است ؛ هرگز با یکدیگر نسازند . به هر مکانی که محبت ساکن شود ؛ عقل از آن جا می رود . ودر هر جا که عقل وارد شود عشق گوشه گیری می کند .

عشق آمد و کرد عقل غارت
ای دل تو به جان بر این اشارت
ترک عجمی است عشق و دانی
کز ترک عجب نیست غارت !
نور رخ او زبانه ای زد
هم عقل بسوخت ، هم عبارت !

آنجا چون محبت در پشت حجابهایی فرار داشت ، از محبوب خود دور شده بود تا اینکه آن به سراغ عقل که لطیفه ی عالم است رفت . از او بوی آشنایی شنید که هم از آن ولایت آمده بود اگرچه عشق سلطان و عقل دربان بود اما به حکم آشنایی و هم ولایتی شوق « حٌب الوطن من الایمان » در دلش بوجود آمد و فریاد زد که :

باد جوی مولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی

از نهایت اشتیاق محبوب خویش ، دست در گردن آن لطیفه ، عقل فسرده انداخت و از سر درد هزاران زاری می کرد و می گفت :

بر یاد لبت لعل نگین می بوسم
آنم چو به دست نیست این می بوسم
دستم چو به دستبوس وصلت نرسد
می گویم خدمت و زمین می بوسم

اما در این مرتبه چون ذوق نظر محبوب حقیقی به کام جانش رسید .آتش در وی افتاد ، و دست از گردن عقل بیرون آورد . عشق این عبارت را گفت : آن نیمه که از عقل بود. عقل ترسو بود ، بترسید و از ترس بگداخت و آب شد ؛ و آن نیمه که محبت بود از نظر محبوب نیرو گرفت ، شوق بر وی چیره شد،آتش محبت شعله برآورد ؛ از شرر آن شعله آتش پدید آمد . هم چنانکه میان آب و آتش تضاد است میان عقل و عشق هم چنان است . پس عشق با عقل نساخت او را رها کرد و قصد محبوب ازلی خویش را کرد .

عقل را با عشق کاری نیست زودش پنبه کن
تا چه خواهی کرد آن اشتر دل جولاه را
عقل را زی عشق خود راهی تواند بود؟ نه
نزد شاهنشاه چه کار اوباش لشکر گاه را ؟

گربه شور:

+ سابون کاری بعدی رو هشتم ِ می ِ سال دو هزار و ده میلادی ساعت یازده و چهل و پنج دقیقه خواهم نوشت.

+ شدیدا خسته هستم؛مخصوصا به لحاظ روحی و روانی.

+ چند شب هست این سریال فخیم زاده به نام خواب و بیدار رو که معروف به اصغر کپک و ناتاشا هست ، دنبال میکنم.

+ لطفا پاهاتونو بدین بالا ! برای چی؟ می خوام تی بکشم !!! آهان . بفرما.

سابون یک نفره:

+ شب تاریک و سنگستان و من مست/سبو از دست من افتاد و نشکست/نگه دارنده اش نکو نگه داشت/وگرنه صد سبو نفتاده بشکست.

ثابون یک نفره:

راز دل با کس نگفتم چون ندارم محرمی
هرکه را محرم شمردم عاقبت رسوا شدم
راز دل با آب گفتم تا نگوید با کسی
عاقبت ورد زبان ماهی دریا شدم

گربه شور:

+ تا حالا توجه کردین چرا کلاغ ها هیچ وقت پایان قصه ها به خونشون نمیرسن؟به نظرتون این کلاغ ها نباید یک روزی به خونه اشان برسن!آخه اینا چه گناهی کردن که قصه ها به پایان می رسن ولی اینا به خونشون نمیرسن!؟

+ دوشنبه (بعد از عید فطر)،صبح ساعت ۹ حدودا می خواستم برم کله پاچه بزنم(جای همه خالی) که مسیرم از میدان مصلی شهر رشت بود.در آنی صحنه ای مسخره و مستهجن و فوق جاهلانه نظر منو به خودش جلب کرد.اینکه حوضچه وسط میدان مصلی(یکی از میدان های اصلی شهر رشت) رو قرمز کرده بودند.به نحوی که انگاری خون داره فواره میزنه از زمین و یک منظره ی خیلی زشت حداقل برای من بوجود آورده بود.نمیدانم دلیل این کار چه بوده.ولی هر چیزی که بوده چهره شهر رو فوق العاده کریـــــــــه و روح خراش ده کرده و میکند!!عکس هایی از این فاجعه رو در + و + و + و + و + و + می توانید رویت کنید!!!

+ راستی یادم بیارید باید درباره من و سابون رو دوباره بنویسم.چون از اون سالی که اونا رو نوشتم خیلی میگذره و خیلی چیزها عوض شده.

+ یک اول مهری دیگر.زندگی راستی چه زود می‌گذرد! انگار همین دیروز بود. وقتی که از مدرسه می‌آمدیم، با بغضی چمبره زده در گلو و کف دستی تاول زده از ترکۀ آلبالو و مادر که دلسوزانه به تسلای ما و یا شاید به دلوجوئی از خودش، با همۀ دانایی که داشت زمزمه می‌کرد:«بچه جون تو هنوز نمیدونی،از قدیم گفته‌اند چوب معلم گُله…!؟»واقعا که زندگی راستی چه زود می‌گذرد! انگار همین دیروز بود که مادر با تعجیل و شتابی در قدم‌هایش دست تو را گرفته بود و در درازنای خیابانی آنسوتر محله و خانه کشیده می‌شد و به دنبال خودش می‌کشاندت. دیر شده بود. آنقدر که در خانه دل دل کرده بودی و به دلشورۀ اولین روز مدرسه پا از پا برنداشته بودی، دیر شده بود.مادر با گام‌های کشیده‌اش تو را به دنبال می‌کشید و بال چادرش در باد بال بال می‌زد و کشیده می‌شد. رگه‌ای از سوز سرما در تن هوا بود. دست مادر اما گرم و مهربان. گاهی که قدم‌هایش را سست می‌کرد تا نفست راست شود و پس نیفتی، فرصتی می‌شد تا نگاهت به نگاهش بیفتد. نگاهی که آمیزه‌ای از غرور و ترحم بود. (غرور شاید از اینکه فرزندش به بار نشسته و به سن مدرسه رسیده. ترحم اما چرا…!؟)می‌بردت تا تو را به مدرسه بسپاردت. می‌رفتید تا تو بمانی و او برگردد.تجربۀ اولین جدایی‌ات شاید.راستی که چه قلم‌هایی داشتیم. چه شیشه‌های مرکب‌هایی. چه لیقه‌های دواتی…یادت هست؟ چه خطی می‌نوشتیم.«ادبِ مرد،به ز دولت اوست»؛و بالاخره که امروز، در خطی از مدارات دوم یا سوم زمین باز به هم می‌رسیم. با کوله‌باری از خاطرات و یادها. خاطرات و یادهایی که در گذران اینهمه سال کمرنگ و بیرنگ شده. درست مثل رنگ جوگندمی موهای من و تو. به هم می‌رسیم. نگفته، انگار که گفته‌ایم، گذشته‌ها گذشته. حالا دیگر نگران سرزمین پدری‌امان هستیم و زبان مادری بچه‌هایمان.قافلۀ عمر می‌گذرد و چه تند و شتابان. من و تو نیز با این قافله همراهیم و می‌رویم. خاطرات و یادهایمان پاک و کمرنگ می‌شود. رشته‌های نقره‌ای و سفیدی که به نقد جوانی خریده‌ایم، زینت موهایمان می‌شود و نگاه‌هایمان نگران آینده است.اول مهر بر شما تسلیت باد…!

نقطه سر خط! پایان.

گربه شور:

+ خیلی باحاله.دارم یکی از آهنگ های قدیمی رو گوش میدم.آهای دختر چوپون آهای دختر چوپون،دل دیوونه رو کشوندی تو دشت و بیابون،از این سو به اون سو،چه پاک و آشناست ساده نگاهت،چه بی ریاست نجابت سلامت،من حتی توی خوابم نمی دیدم،که چشمام وا بشه به روی ماهت،از تو پس کوچه تنهای دل،عشق تو منو صدا کرد،خودمو بی خبر از من گرفت،با تب عشق آشنا کرد + # ؛حاظرم سر هر چی تو بگی شرط ببندم که نمیدونی چه خاطره ای از این آهنگ دارم.ولی من خیلی خوب یادمه.اولین بار جلو شومینه با سنگهای نا مرتب قهوه ای سوخته بود و ما زیر پتو … همون روزی که من انتهای یک جسارت بودم و تا در آستانه ی خفگی…(خواننده این شعر سیاوش صحنه هست که این شعر از آلبوم پدر است).

+ یک سر بیدارم که خوابم نبره ساعت ۸ باید برم یک جائی که اگر نرم قرارداد بی قرارداد میشم.الان ساعت ۷:۵۸ دقیقه…

+ یاد ایامی که در گلشن صفایی داشتیم؛در کنار لاله و گل آشیانی داشتیم…

+ کسی که خوابه هیچ‌وقت خمیازه نمی‌کشه. خمیازه مال کسایی هست که بیدارن. وقتی چشاتو بستی و خودتو زدی به خواب و پلکت می‌لرزه، لااقل خمیازه نکش شوشو جان.

گربه شور:

+ یادت هست اون قدیم ندیما وقتی با گچ رو تخته ی کلاس می نوشتی و معلم از بالا عینک بهت زل می زد تو حرکتی سقوطی به سمت جا گچی داشتی؟

+ یادت هست …

+ یادت هست …

+ اون بالا می خواستم خیلی یادت هست … بنویسم٬ولی نتونستم به خدا…برای خودش نتونستم.نتونستم.

+ مرا ببوس٬برای آخرین بار …

+ حتما می پرسید تازگی ها سرور تغییر داده بودم که!پاسخ می شنوید گاها اتفاق می افتد.لازم بود.(ای گرفتار بودیم از دست این دیتابیس!حجیم و خیلی بد قلق).

+ منتظر یک سابون کاری عظیم و طویل باشید که بعد از این است.حوصله می خواد خوندن و حلاجی کردنش!

+ این تصویر زیبا رو این بقل سمت راست میبینید؟کار دوست بزرگوارم آقای پاکزاد هست که دست و پنجه اش درد نکنه.

+ شاید ابیات به خوبی قابل خواندن نباشد، از این رو ابیات کامل را که از مولاناست در ذیل تقدیم میکنم:

چون مرا جمعی خریدار آمدند
کهنه دوزان جمله در کار آمدند
از ستیزه ریش را صابون زدند
وز حسد ناشسته رخسار آمدند
همچو نغزان روز شیوه می​کنند
همچو چغزان شب به تکرار آمدند
شکر کز آواز من این خفتگان
خواب را هشتند و بیدار آمدند
کاش بیداری برای حق بدی
اینک بهر سیم و زر زار آمدند
چون شود بیمار از ایشان سرخ رو
چون به زردی همچو دینار آمدند
خلق را پس چون رهانند از حسد
کز حسد این قوم بیمار آمدند
در دل خلقند چون دیده منیر
آن شهان کز بهر دیدار آمدند
همچو هفت استاره یک نور آمدند
همچو پنج انگشت یک کار آمدند
تا نگردی ریش گاو مردمی
سر به سر خود ریش و دستار آمدند
اهل دل خورشید و اهل گل غبار
اهل دل گل اهل گل خار آمدند
غم مخور ای میر عالم زین گروه
کاهل دل دل بخش و دلدار آمدند

+ فقط صدای تار و بشنو تا قلبت به حال بیاد.به این میگن مضراب طلایی!(داشتن Flash Player بر روی Browser امریست،بدیهی!).

+ دیگه بسه!برو بخواب.دکتر گفته نخوابی میمیری!موهات که داره میریزه!دندونات که داره همه خراب مبشه!سوی چشات که رفته!زیر چشات که گود رفته!زانوهات که قز قز میکنه!دست به کمر هم که راه میری!گردنتم که آتل بستی میشینی پشت سیستم!اینا همه نشانه های مرگ هست.عزرائیل سلام.

گربه شور:

+ تار میزنم و شعر ملک و شعرا می خونم!وای خدا چقدر زیباست.

+ هر چقدر دلت بیشتر سوز داشته باشه٬صدای تارت سوزناک تر میشه!

+ مدتی هست این قطعه رو دارم تمرین میکنم.تا حال نمی دونستم صدای خوبی دارم برای این قطعه شعر!سابقا هر موقع در حمام می خوندم صدام قشنگ به نظر می رسید! ولی الان با تارم همراش کردم.دل آدم جلا داده میشه!

+ اگر بلدی بنوازی از اینجا نت اش رو برات گذاشتم.

بنشینیم و دیگر پیش نرویم!
و یا تو اگر می‌روی برو و فراموشم کن…
من اما همین‌جا…
-زیر سایه‌ی همین درخت-
به یاد تو خواهم ‌ماند!

هنوز در آن کوچه خانه‌ایست که تو آن‌جا به خواب می‌روی…! پشت همان پنجره که بارها برای دیدن من یا برداشتن گل‌هایی که گاه و بی‌گاه آن‌جا می‌گذاشتم، می‌گشودی…!
هر شب روی همان تختی به خواب می‌روی که چند باری روی آن با هم عشق‌بازی کرده بودیم!
و خوب می‌دانم زیر پلک‌هایت هنوز همان چشم‌هاست… همان چشم‌هایی که هیچ‌گاه از تلسمشان رهایی نخواهم یافت!
و لب‌هایت، هنوز همان طعمی را می‌دهند که یک بار چشیدنشان، برای مست شدنم تا همیشه بس بود…!
اما تو نمی‌دانی…
رفتگر پیری که صبح زود آن کوچه‌ را تمیز می‌کرد… هنوز هر روز ته سیگار شب گذشته مرا از زیر آن پنجره می‌زداید!

در پاسخ به این جمله مرحوم شریعتی (که با تغییر لحن جمله بر صدر این مطلب آمده است)، یک سخن مستعجل می‌توان گفت که آنچه را مرحوم شریعتی از «عشق» منظور داشته است در قاموسِ اهلِ معرفت عشقی می‌شمارند که از پی‌ِ رنگی بوده باشد (که عاقبت ننگی خواهد بود). بدیهی است که چنین عشقی، با آن اوصافی که مرحوم شریعتی ذکر کرده است‏ مبتنی بر معرفت و نتیجه‌ی دانش (به تعبیر مولوی) نیست، بلکه چنان‌که از سخن خود شریعتی برمی‌آید بر آمده از غریزه است. پرسش من از عزیزانی که این سخن را شیفته‌وار می‌خواند و آن را مبنا و مرجع برخوردها و شیوه‌های زیستنِ خود قرار می‌دهند این است که آیا بازی بر سرِ لفظ آن هم به این شیوه‌ی آسان‌گیرانه باعث نخواهد شد که تعالیمِ بزرگِ اهلِ معرفت را ارزان و به هرزه از دست بدهیم؟شاید از این باب رایحه‌ی شدید سنت‌گرایی برمی‌خیزد (که پروایی از رانده شدن به سببِ این اتهامم نیست)، اما برای شناخت و خوض و غور در ابعاد وسیعِ «این کیمیای هستی» که «قارون کند گدا را» و «دوای جمله علّت‌های ماست» – حداقل برای سابون – موثق‌ترین مرجع و معتبرترین سند‏، اشارات حکمت‌بارِ حافظ و مولوی (و امثال آنها) بوده و هست. به زعمِ سابون‏‌، آنچه که باعث پدید آمدن این بحث شده است، سیطره‌ی روزافزون و حیرت‌آور مظاهر عصر تکنولوژی است که عشق را در همین‌ هیجان‌های سینمایی خلاصه کرده‌اند. جای بحثی نیست که چنین عشق‌هایی معروض نقد و محتاج جرح‌اند، لیکن آیا تمام سخن همین است؟ آنچه را که مرحوم شریعتی نام «دوست داشتن» بر آن نهاده است همان کیفیاتی است که حافظ و مولوی (با تفاوت‌هایی البته) به نام «عشق» به آدمیان می‌آموزند.
گمان بنده این است که این مطلب مرحوم شریعتی‏ بیش از آن‌که در خور سند قرار گرفتن و استوانه شدن برای زندگی ما باشد‏ باید در درجه‌ی نخست به منزله‌ی متنی ادبی و زیبا تلقی شود نه «سفینه‌ی حکمت» و «سِفْرِ معرفت». ‌آدمیان ممکن است حتی با مراجعه به مولوی و حافظ و سند قرار دادن آنها در فهم عشق و آداب و کیفیات آن خطا کنند (که این خطا را من به از صد صواب می‌دانم!)‏‌، اما خطاکاری ما در فهم و تفسیرِ معارفِ آنان، دال بر خطا بودن نکات آنها نیست؛ «سخن شناس نه‌ای جانِ من، خطا اینجاست».
من هنوز هم در بابِ عشق، مولوی را خاتمِ شعرا و اهل معرفت می‌دانم و هنوز کسی را ندیده‌ام که عمیق‌تر، دقیق‌تر، موشکافانه‌تر، صادقانه‌تر و وافی‌تر در بابِ آن سخنی گفته باشد (اگر چه خود او همواره هر سخنی را درباره‌ی آن ناتمام می‌داند). در عین حرمتی که برای مرحوم شریعتی قایلم‏، ‌تصور من این است که این سخنان وزنِ چندانی در تحلیلِ ماجراهای عاشقی، و تبیین «حادثه» و «واقعه»‌ی عشق ندارد. از منظر اجتماعی، سخنان ایشان شاید برای اندرز دادن به جوانانی که هنوز مبادی و مقدمات و آداب عشق‌ورزی و عشقبازی را نیکو نیاموخته‌اند، روشنگر باشد. این مطلب، چه بسا که یاریگر برخی باشد تا آنچه را که من «عشق» می‌نامم و شریعتی از سرِ سهو و بسیار شتابناک (و در عین حال ناقص) «دوست داشتن» نامیده است، به منزلتی فروتر از جایگاه راستین آن فرود نیاورند.
صد البته جای تردید نیست که زمانه‌ی ما کند و کاوهایی جدید را در این امر می‌طلبد و پاسخ به پاره‌ای پرسش‌های مستحدث لازم است، اما حیثیت و جایگاه عاشقی همچنان پا برجاست. درست است که علمِ آدمیان و اطلاعات و معلومات ایشان افزون گشته‌ است‏، لیکن افزایشِ غلظتِ معرفت و حکمت چندان محسوس نبوده است و شاید برای بسیاری افراد موضوعیّت نداشته است. روزگار ما، روزگاری است که به تعبیر مرحوم اقبال لاهوری، از فرطِ قحط و نایابیِ جان، بدن ارزان است و لذاتِ تن رایگان.

ترسم این عصری که تو زادی در آن … در بدن غرق است و کم داند ز جان
چون بدن از قحط جان ارزان شود … مرد حق در خویشتن پنهان شود
در نیابد جستجو آن مرد را … گر چه بیند روبرو آن مرد را
تو مگر ذوق طلب از کف مده … گر چه در کارِ تو افتد صد گره
گر نیابی صحبتِ مردِ خبیر … از اب و جد آنچه من دارم بگیر
پیر رومی را رفیق راه ساز … تا خدا بخشد تو را سوز و گداز
زانکه رومی مغز را داند ز پوست … پای او محکم فتد در کوی دوست
شرح او کردند و او را کس ندید … معنی او چون غزال از ما رمید
رقص تن از حرف او آموختند … چشم را از رقص جان بردوختند
رقص تن در گردش آرد خاک را … رقص جان بر هم زند افلاک را
علم و حکم از رقص جان آید به دست … هم زمین هم آسمان آید به دست
فرد از وی صاحب جذب کلیم … ملت از وی وارث ملک عظیم
رقص جان آموختن کاری بود … غیر حق را سوختن کاری بود

و این سخن را از سهراب سپهری از یاد نبریم که:

«بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه‌ی عشق تر است!»

گربه شور:

+ حسین جول امروز چسبید!بعد از پلیس راه و سه راه شفت ؛ ۵ کلیومتری جاده ی رشت به فومن یک رستوران محلی هست به نام حسین جول که واقعا اونجا رو از لحاظ غذایی و مخلفات دوست دارم.دهنم دوباره آب افتاد!!

+ امروز باز هم از یکی از دوستان دیگرم تعداد ۴ قلم کادو بسیار زیبا،دوست داشتنی و البته یادگار گرفتم که خیلی به دلم نشست!

+ لا مصب ماشینم چرا اینقده شکمو شده؟؟بنزین میخوره زرتی زرتی!

+ شاعر میگه که: «سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز … مرده آنست که سرپاش بگیری نشاشد!»!!!

موقع مردنش بود که تازه فهمید قبلا مرده بوده و اینجا هم همون جهنم بوده. بعدش هم بردندش بهشت.

گربه شور:

+ خدایا پول برسون !

+ گرسنمه،جونِ خودم الان یک چلو کباب شمالی با تمامی مخلفات می چسبه اساسی!

+ دو تا هارد یک ترابایت با هم پکید!حوصله ی بررسی عوامل رو ندارم.فعلا انداختم یک گوشه که حداقل دیتا نپره.

+ اگر دیدی جوانی بر درختی تکیه کرده،بدان عاشق شدست و گریه کرده!!!

+ پاکزاد جان چه خبره برادرِ من؟خدائیش مگه باید اتفاقی بیافته؟؟امن و امانه جونِ داداش!جوش نزن.

+ این مسابقه ی صد و نمیدونم چند نفر که الان سیصد و نمیدونم چند نفر شده رو دیدین؟(شبکه ۳ سیما)؛خیلی مزخرفه!

+ امروز یکی “اس-ام-اس” داد با این مضمون: «نانوا هم جوشِ شیرین میزند؛بیچاره فرهاد»!!!

سابون مالی شماره شانزده:

دلم می خواهد بروم به گذشته و به آینده فکر کنم. حالم را از دست نخواهم داد. مطمئن هستم که در آینده باز هم به اکنون باز خواهم گشت.(بگذر تا بگذری)!