روزانه نگار سابون نویس

»عادت آرشیوخوانی را هنوز دارم. نوشته‌های این‌جا را می‌خوانم، رد کامنت‌ها را می‌گیرم. دلم هنوز گرم می‌شود از کلماتی که از عزیزترین‌هایم دارم.

»روح و جان به باد می‌دادند و هنوز گوشه‌ی چشمشان به «زندگی» بود، به جریان پیوسته و بی‌رحم دنیای آن بیرون، دنیای خوشبخت آن بیرون.
شبیه درخت کریسمسی بی‌ربط و کج‌سلیقه‌ در ویترین لباس‌فروشی کوچکی در شهرستان.

»دستان بلندش را برای چیدن آخرین ستارگان به سمت آسمان دراز کرد
از میان انگشتان کشیده اش رَدای مِه به رقص در می آمد
آسمان شب لبه ی کهکشان را به زمین می دوخت و نور دیده با درخشش آسمان به جنگ می رفت
در سقوطش، هر قطره ی اشک به گونه ای به گونه اش می سایید
تبر از کدام تفنگ فریاد بر آورده بود؟

» در مدحِ اردیبهشت و خرداد: هدف ماشین رسیدن به خانه بود و هدف من رسیدن به تو. هدف جاده را نفهمیدم، همین جور وسط راه ول بود.

»آخرین دقایق سال هزارو سیصد و هشتاد و نه است؛ سالی فراوان از فرصت ها و چالش ها... سالی که انصافا یکی از بدترین سالهای عمرم بوده است و اصلا از آن راضی نبوده ام و شدیدا از آن بیزارم؛وارد سال جدید خواهیم شد و هزار و سیصد و نود را خوش آمد می گوییم.علاقه داشتم یک سابون کاری بلند بالا می داشتم ولی متاسفانه به دلیل ذیق وقت و شرایطی که لازم به بیان نیست فرصت برای آن پیش نیامد؛ از این رو اقدام به گربه شور و روز نگار شد.برای تمامی آنهایی که دوستشان دارم سالی پر بار و شاد آرزو مندم.دلها را نشکنید...تا می توانید دلی بدست آور...یا حق سال قدیم...

»داشتم به این فکر می کردم که هدیه را معمولا  «می گیرند»... اما  «هدیه خواستنی» قاعدتا  یک چیز دیگری باید باشد، یعنی از دوستی بخواهی چیزی را به تو هدیه کند، اینطوری دوتا هدیه می گیری، اولین هدیه، هدیه  قبولی درخواستت از دوست و دوم خود  آن هدیه...

»مدتی هست که شبکه ی جام جم سریال یوسف یا همان یوزارسیف آقای سلحشور رو شروع کرده به دوباره پخش؛ شدید دیدنِ این زلیخا منو یاد کسی می اندازه.اصلا یادمه همون دفعه اول هم که پخش می شد این زلیخا منو یاد کسی می انداخت.پریشب این زلیخا منو گریه انداخت،شُرشُر اشک از چشمام می یومد...

»بیش از دو هفته درگیر بیماری خیلی عجیبی هستم و شدیدا استراحت مطلق هستم.بیش از شانزده کیلو وزن کم کردم و واقعا ضعیف شدم.هیچی ارزش سلامتی رو نداره خدائیش.هر روز دوست داشتم پاشم بیام سابون بنویسم.ولی امان از این بیماری که منو انداخت تو رختخواب.آخه این چه مرگی بود چمبره زد رو سلامتی ما!؟؟

»تو خودتو بُکُش و با هزار تا کَلَک سوار کردنو زیر آبی رفتن بیا اینجا کامنت بزار و بی نام و با نام فکر کن من متوجه نمیشم کی هستی، ولی باور کن اونطور که تو فکر میکنی نیست؛ برام بدون بررسیِ جای پاهات هم گویا و شفاف هست که کی هستی و کی نیستی.پس با وجود باش به اسم خودت حرف بزن...