از کنار همه روزهایی که گذشت و می گذرد ، می گذرم . باد می آید و موهایم از قالبم بیرون می ریزد .در باد پریشان می شود.به آرایشگاه می رسم تا موهایم را تیغی بیاندازم. ناگهان دیدم که کفِ سرم صافِ صاف شد . به سفیدی سرم نگاه می کردم که انگار چیز ناشناخته ای را می بینم .

خود بی مویم را می دیدم. غریبه ی عجیبی بود با چشم های بزرگ . دیدم که چقدر چشمهایم بزرگ تر شده از قبل.  موهایم را از روی زمین جمع می کنم و می ریزم توی کیسه . با خودم می برم اِشان بیرون . کوچه به کوچه هِی و هوی موهام را می ریزم . زنگ می زنم به همه و می گویم تمام شهر پر از موهایم شده . باد که بیاید موهایم تا همه جا می رود . حتی شاید بیاید تا پیش شما . می خندید و فکر می کنید به من که موهایم را می  کَنم با دست . مژه هایم و ابروهایم را هم . دکتر می گفت فشارهای درونش را خالی می کند اینطور . مادر می گفت مثل آدمهایی است که رفته اند شیمی درمانی…

از کنار همه روزهایی که گذشت و می گذرد ، می گذرم. می بینم سرم چقدر سنگین است و باد که می آید لرزم می گیرد. سرم  می چرخد و من خسته از اینهمه دیدن . می خواستم سکوت باشم نه ساکت . می خواستم نگاه نکنم که چه می شود . چه می خواهد بشود . می خواستم نبینم . نشنوم . نفهمَم.

گفت: چیه؟ سیر شدی؟

من دراز کشیده بودم در بیعارترین حالتم. اصلا نمی‌خواستمش در آن لحظه ولی این هیچ به این معنی نبود که سیرم یا بعدها هم نمی‌خواهمش یا کلا نمی‌خواهمش یا هرچیز… .فقط همان لحظه ،خودم با خودم خوب بودم؛ دراز کشیده بودم و در فکر این بودم که ملافه چه چیز نرمی ‌ست. این‌قدر پرت بودم کلا!!! صرفا نرمی ملافه می‌توانست ذهنم را ببرد. سیر شدی را که گفت، یک چیزی را در اعماق حالم به ظرافتِ تمام جابه‌جا کرد. تا قبل از این سوال نور اتاقش من را سست می‌کرد؛ عصر بود… تاریک بود و دنج بود و بوی اتاقش توی مشامم بود و هیچ نمی‌خواستم حالم را عوض کنم. به هیچ‌چیز فکر نمی‌کردم. لحظات درخشانی پس از هر معاشقه‌ای هست که تمام تب و تابَت تمام می‌شود و هیچ‌چیز نمی‌خواهی. من آن‌جایِ حال بشریت بودم. او آن‌جا نبود.

گفتم با خنده که آره، سیرم.

همان موقع هیچ نمی‌دانستم چه جمله‌ی اشتباهی دارم می‌گویم و گفتم… یعنی حالا که فکر می‌کنم می‌بینم شاید همان لحظه صداقت بیخودی به ‌خرج دادم یا خیلی زود قبول کردم که اسم این حالم سیری ست.
این‌جور شد که؛«سیر شدی»؟ شد کابوسِ رابطه‌ی ما. که توی خیابان، وسط مهمانی، میان معاشقه، موقع رانندگی و هرجای بی‌ربط دیگری با خنده یا جدی یا با عصبانیت می شنیدم سیر شدی؟ یا سیریا…!  و من چه مرض داشتم و آره می‌گفتم و چه نه می‌گفتم حالش عوض می‌شد. که زود فهمیدم که هیچ نباید مرض داشته باشم و شوخی کنم و بگویم سیرم. که دعوا که می‌کردیم مدام سیر شدن من چیز بسیار بدی بود که همه‌چیز را خراب می‌کرد بین ما و دورمان می‌کرد.

حقیقت این بود که نگاه من به حال خودم سیر شدنم از او نبود واقعا… خودش برای این مفهومی که توی وجود من بود اسم گذاشت. گفت این حال من سیری‌ ست و سیری شد جراحتی میانمان. جراحتی که با تمام نوازشی که کردمش، نتوانستم تا آخرین روز مرهمی رویش بگذارم. هرچند که از همان اول هم قصد من جراحت نبود.

حال من سیری نبود.

یعنی می‌خواهم بگویم زود برای همه‌چیز اسم نگذاری. وقتی یکی در آغوشت حال مبهمی دارد، نباید زود بخواهید تعریفش کند. باید بگذاری همه‌چیز ته‌نشین شود. چون وقتی زود برایش اسم می‌گذاری، او تردید‌هاش را کنار می‌گذارد و قبول می‌کند حالش همان است که تو می‌گویی…

این ، همه‌ چیز را می‌تواند عوض کند.

تا حال نشسته‌ای بشماری با این الفبای محدود، با این کلمات عقیم و سرگردان، چند بار می‌شود گفت «دوستت دارم»؟ که هربار تازه باشد این دوستت‌ دارم‌ ها که هربار تکرار مکررات نباشد؟

مگر چند بار می‌شود کسی را دوست داشت که هر بار بخواهی کلمه‌ تری پیدا کنی برای دوست داشتن ‌اش جز همین «دوستت دارم»ای که تنها حلقه‌ی اتصال من و توست.

آدم‌ها زندگی می‌کنند برای دوست داشتن، برای دوست داشته شدن و این «دوستت دارم»ها به تعداد تک‌تک آدم‌های عالم تکرار خواهد شد. من «دوستت دارم»های زیادی را به خاطر می‌آورم، تو هم… ؛ همه‌ اِمان «دوستت دارم»های خودمان را داریم، بارها و بارها.

با هر «دوستت دارم»ی زندگی رنگ می‌گیرد و بو می‌گیرد و برق تازه‌گی می‌بارد از سر و رویش  ؛ بی ‌هر بار ِ آن زندگی به یک‌باره از شکل می‌افتد بی‌رمق می‌شود.مات و کدر و بد رنگ به جا می‌ماند.

من و تو که دیگر خوب یاد گرفته‌ایم هیچ‌ کس نمی‌میرد بی این «دوستت دارم»ها با این «دوستت ندارم»ها… ؛ ها؟

ما که دیگر خوب بلدیم دل ببندیم به همین «دوستت دارم»ی که جاری ا‌ست در فضا، تا هر وقتی که باشد. بلدیم وقتی برسد که دیگر نبود، بنشینیم غصه‌ی نبودنش را هم بخوریم، آدم است دیگر.

آگاهیم دنیا با این چیزها به آخر نرسیده، نمی‌رسد هم. تو که اما باید خوب بدانی، آدم‌ها یک‌جور نمی‌مانند. هر روز و مدام عوض می‌شوند، نگاه‌ شان دل‌خواسته‌ها و دل ناخواسته‌هاشان ، صدایشان و حتی هم خوابگی هاشان تغییر می کند…

باید خوب بلد باشی دوستت‌دارمِ دیروز چه فرق می‌کند با دوستت دارمِ امروز. که چه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی. چه‌ قدر کلمه داریم ، که تاریک ‌تر باشد از تاریکی؟ که دوست‌ تر داشته باشد تو را از «دوستت دارم»؟ که مگر چند حرف در این دنیا هست، که ترکیبش بشود این عشق این عاشقی که من تو را…؟

تو که باید خوب بشناسی منِ دیروزی که رسانده مرا به منِ امروزی که این‌جاست، که دوستت می داشت فرای تمام «دوستت دارم»هایی که داشته. که بی شک همان «دوستت دارم»هاست، که یادت می‌دهد چه‌جور فرق می‌کند آدم با آدم، چه‌ همه فرق می‌کند عاشقی با عاشقی.

شاید روزی برسد که با هر آدمی، کلمه‌ای خلق شود، که بشود آدم‌ها را با کلمه‌ها با ترکیب‌های تازه دوست‌ اِشان داشت.

حالا اما قحطیِ کلام است، قحطیِ حرف است و «دوستت دارم» تنها کلامی ‌ست که مکرر است و هیچ دوباری ا‌ش اندازه‌ی هم نیست.

تو که باید بدانی چه‌ همه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی.

کافه هیچکاک-شهر برمن-کشور آلمان

بعضی آدم ها هستند که حضورشون، بودن‌ شون از همین جنسه. که خیلی آروم گیر می‌کنن به یک گوشه‌ی زندگی‌ ات، به یک گوشه‌ی کوچیکش؛ بعد همین‌جور بی‌صدا و یواش نشت می‌کنن به زندگیت، به تمام زندگیت.

چشم باز می‌کنی می‌بینی روزهات چه‌ همه آغشته‌ی اون آدمه‌ هست، بی‌که حتی فکرشم کرده باشی. که اصلا شده جزو تیکه‌های اجتناب ‌ناپذیر زندگی. جزو اغلب‌هاش، جزو بایدهاش حتی.

انگار ذات آغشته ‌گی به همین جاری بودنِ مدام است.

به همین آرام لغزیدن‌ های مکرر، به سُر خوردن‌های بی‌صدا. لابد به گاهی هم افتادن‌ها و افتادن‌ها و دوباره باز بلند شدن‌ها و سُر خوردن‌ ها ؛ سیال ِ پاره‌ خط‌های پیاپی.

طرحی از کلمات منطقی و بی‌رحم در ذهن می ماند، که مرد باید کاری کند که پسرش با واقعیت زندگی آشنا شود، نه این‌که بیشتر فریبش دهد.

ماجرا این طور تمام می‌شود که مرد صبح دیر از خواب می‌پرد  و می‌بیند که مرد هم‌ اتاقی رفته و او را بیدار نکرده. غمگین، خودش را به اولین قطار می‌رساند و به خانه، جایی که پسرش خوشحال می‌پرد بغلش و تعریف می‌کند که امروز یکی، با دستمالی که به چوب زیربغلش بسته بوده، از پنجره‌ی قطار به دست تکان‌دادنش جواب داده است…

طی سابون کاری «سابون و عمق یابی یک تعلق» ؛ کف کرده ای به نام «مونا» در تاریخ هشتم مرداد ماه کامنتی با این مضمون ارسال داشته اند:

بله در واقع شما همیشه سفسطه می کنی خیلی وقته راحت رو گم کردی خودتو گم کردی تو حتما باید تحت نظر روانکاو باشی چون همه اینها ریشه در کودکی و ضمیر ناخودآگاهت داره اینکه اینجوری خالی می شی واسه خودت بد نیست اما بیشتر وقتا هم واسه ذهن های خام و تحریک پذیر خیلی مضری مثل ویروس تو حتما بزرگترین تفریحت خوش گذرونی با دخترهاست تقریبا همه نوشتهات رو خوندم دوستانه می گم تو مشکل داری.دنیای ما آدما خیلی کثیفه حداقل با این حرفات عشق و دوست داشتن هایی رو که وجود داره لکه دار نکن و ذهن کسی رو مغشوش نکن.

در پاسخ به ایشان عرض کردم:

ممنون از اظهار نظر صریح و بدون غلوغش شما …
ستون سوم ، بلوکِ «با سابون خوان ها» را مطالعه بفرمایید.

ستون سوم،بلوکِ «با سابون خوان ها» اینطور نقل می کند:

سابون از دل می نویسد؛بر سابون نباید خرده گرفت.تمامی نگارش های سابونی و یا نظرات کفی از جانب نویسنده ی سابون صرفا نظر، اعتقاد ،بینش، اندیشه ، راهبرد ، راهکار، سمت و سوق فکری ، عملی، تئوری، علمی و … شخصی وی است.از این رو بدیهی است هرآنچه که بیان و یا به رشته ی تحریر درآمده و می آید فقط و فقط در افکار سابون نویس است و اگر توهین،جسارت و کج نویسی در آن صورت پذیرفته است بر گردن سابون نویس قرار دارد.ارائه و نگاشت مطالب در این وبگاه کف آلود به معنای اشاعه و گسترش و تشویق خوانندگان،نیل به سمت و سوی اهداف فکری سابون نویس نمی باشد و تمامی خوانندگان در برداشت از مطالب حق آزاد و محفوظی دارند.

سپس از ایشان پاسخ شنیدم:

شما فقط به من جواب دادی؟

که در پاسخشان اینطور تقدیم کردم:

هر جایی که نیاز به پاسخ گویی باشد ، بنده پاسخ می دهم.
بله پاسخم خطاب به سرکار بوده است.
پرتوان باشید.

سپس ایشان تصمیم گرفتند در تاریخ هشتم مرداد ماه در سابون کاری «سابون و خیانتِ زیر پوست» تحت عنوان کف کرده ای به نام nan کفی به مضمون ذیل تراوش کنند:

تو یه چاپلوس آشغالی

در پاسخ به ایشان در نهم مرداد ماه اینطور عرض کردم:

شما هم همون «مونا» هستید که در سابون کاری قبلی کف کردید.

وظیفه میدانستم که هنگامی که شما هویت مرا فاش نمودید (چاپلوس ِ آشغال) من نیز هویت شما را فاش کنم.
به نظرم خیلی خوب است که موجودی به وظیفه شناسی من وجود دارد و می داند چه زمان باید انجام وظیفه نماید…
شاد باشید دوست عزیز

خب ، تا اینجا که همه چیز شفاف بوده است و همگان میدانند ، فقط من تا اینجا همه چیز را گرد هم آوردم و در یک سابون کاری انتشار داده ام.ولی موضوع مهم از این قسمت به بعد است.سرکار خانم شما در کامنت اول فرمودید تقریبا همه ی نوشته های من را خوانده اید، اگر حقیقت گفته باشید باید بدانید پشت این صفحه ی ساده ای که میبینید سیستم پیچیده ای طراحی شده است که می تواند تمامی کنش و واکنش های بینندگان و خوانندگان را در خود ثبت کند.آنها را مقایسه کند.بعد از مقایسه آنها را تحلیل،آنالیز و بعد تحلیل کند.از همه ی اینها گذشته ، یک ذهن فوق العاده دقیق پشت همه ی این سیستم های نرم افزاری نشسته است و لحظه به لحظه تمامی واکنش های این دفترچه یادداشت کوچک را تحلیل می کند.

شما چطور فکر کردید که می توانید به همین سادگی پشت اسم ها و ایمیل های جعلی خود پنهان شوید و بدون اینکه صاحب این خانه متوجه شود جولان دهید؟به هر صورت همانطور که قبلا هم عرض کرده ام ، من هستم که اجازه داده ام تا شما بتوانید این یادداشت های سفسطه وار را بخوانید که اگر نمی خواستم و خواست فردی خودم نبود الان شما نمی توانستید هیچ یک از آنها را بخوانید.برایشان وقت بگذارید و آنها را با تفکرات خودتان حلاجی کنید.این را با قطعیت خدمتتان عرض میکنم که ذره ای به دلیل نثار کلمات «چاپلوسِ آشغال» به این بنده ی حقیر ناراحت نیستم.توضیح اینجانب دلایل دیگری دارد که امید دارم متوجه آن شوید.

برایم جالب است شمایی که یک خواننده ای و حتما از نزدیک مرا ندیده ای،با من صحبت نکرده ای و… می توانی به این سادگی تشخیص دهید که من نیاز به روانکاو دارم.که البته اگر فلسفه های فروید را خوانده باشید ، می توانید بگویید همه ی ما به نوعی نیاز به روانکاو داریم و همگی ما به نوعی بیمار روانی هستیم.شما چطور فقط با بررسی و تحلیل نوشته های شخصی من ، منهای در نظر گرفتن موجودیت حقیقی من توانستی عامل تمامی این سفسطه ها را ریشه یابی در دوران کودکی ام نمایید؟ضمیر ناخودآگاه مرا چطور حلاجی نمودید؟شما نمی توانید … ! نمی توانید اینها را بگویید ، مگر اینکه مرا از نزدیک دیده باشید.حرف زده باشید.چند ساعتی زندگی کرده باشید … درست نمی گویم…!؟

خطاب به این بنده ی حقیر نتیجه گیری کرده اید که «حتما بزرگترین تفریح من خوشگذرونی با دخترهاست» ؛ برایم عجیب است شما که تمامی سابون کاری ها را تقریبا خوانده اید چطور به این نتیجه رسیده اید؟کجای نوشته های من برآیندش این نتیجه گیری شماست؟به من نشان دهید.شاید شما بتوانید بهترین روانکاو برایم باشید سرکار خانم…!!!

کلام پایانی ام در این مورد:

زندگی در صدف خویش گهرساختن است‌
در دل شعله فرورفتن و نگداختن است‌
عشق از این گنبد دربسته برون‌تاختن است‌
شیشة ماه ز طاق فلک انداختن است‌
سلطنت نقد دل و دین ز کف انداختن است‌
به یکی داو، جهان بردن و جان باختن است‌
حکمت و فلسفه را همّت مردی باید
تیغ اندیشه به روی دو جهان آختن است‌
مذهب زنده‌دلان خواب پریشانی نیست‌
از همین خاک‌، جهان دگری ساختن است‌

لبانی خندان برایتان آرزومندم…

آغاز که می‌شود فقط زمین هست. آخرش باز هم زمین است.

تویی که این داستان را می‌خوانی یک جور نگاه می‌کنی صحنه‌ی اول را. آن آب و آسمان را. یک جور دیگر اما دوست داری صحنه‌ی آخر را. آخرش می‌دانی که بکارت زمین از دست رفته. می‌شناسی‌اش. که ساییدن قدم‌ها را چشیده روی بدنش. می‌دانی که چه دلتنگ هجوم خاطره‌هایش مانده حالا. چه پر شده از ردپا بی‌که به همه‌ش بریزند. بی‌که دیده شوند. بی‌که بداند، ببیند، لمس کند این مفصل ِ بودن‌ها را چشم‌هایی که رد داده صفحه‌های میان اول و آخر را؛ میان این دو سکون ِ یک‌جور را. غریبه‌ی تندرو، دنبال آغاز و انجام که نمی‌داند حالا کدام چروک را کدام عابر بر خط رخ امروزش انداخته. کدام گل را کدام مسافر بوییده، چیده، نبرده. کدام شاخه را کدام مرد گرفته، بلند شده. کدام سنگ را کدام آسیابان چرخانده، وارسی کرده. تو اگر عاشق میانه‌ها باشی. که بند اول و آخر نشده باشی می‌بینی‌اش حالا که چه پر شده. چه اندازه بزرگ شده. تودار شده. چه حسی کرده، چه حظی برده از این فرش بودنش. از این بستر بودنش، از این بوم بودنش برای نقاشی‌ای به بزرگی ِ خلقت، بزرگی ِ بودن.

تویی که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی می‌فهمی که همیشه نباید گفت.

همه‌ی وقت‌ها زبان روایت‌گر ِ قصه‌ی عظیم دلتنگی نیست، نمی‌تواند که باشد. نمی‌شود. نباید. می‌فهمی که بی‌حرف و شکایت و توقع هم می‌شود دلداده بود. دلداده شد به بی‌اختیاری. به سایش قدم‌ها روی وجودت. به حتی نادیده‌گرفتنت وقتی تو به مراد بخت رد خورده‌ی داستانی نه رد گذارده. که این شانس را داری که از این قدم ردی بر تو بماند چه رد تو بر کف پاها هیچ‌وقتی نماند. آخرهایش نگاه می‌کنی زمین را آسمان را آب را و دلت پشت هر رد نازک محوی مخفی می‌شود. زمین را توی دلت جا می‌کنی با عشق. تو که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی خیلی طول می‌کشد تا دلت بیاید ببندی و بگذاری‌ به حال خودش، در حال خوشش بماند. آخرش اما می‌بندی کتاب را و رد چشم‌هایت را، نگاهت، فکرت را روی کلمه‌ها برای متلاطم ِ خطوط به یاد زندگی می‌سپاری.

جان مریم چشماتو باز کن

روحش شاد ، یادش گرامی …

خیانت رابطه‌ای مستقیم،با مفاهیم هم‌ارز یا متضاد دارد؛ با عشق، نفرت، حسد، دسیسه و… البته جنایت. دلایل بسیار دیگری هم وجود دارد که باعث شده حافظه تصویری ما سرشار از موقعیت‌های مختلفی باشد که فیلمسازان با استفاده از خیانت ساخته‌اند…

شوکران ؛ خیانت و جاه‌طلبی

«بهروز افخمی» در کامل‌ترین فیلم کارنامه‌اش، ماجرای درگیری یک مرد با جاه‌طلبی و ارتقای موقعیت شغلی را با رابطه مخفیانه‌اش با یک زن امروزی پیوند می‌زند. محمود به دور از چشم خانواده‌اش سیما را به عقد موقت خود درمی‌آورد. رابطه این دو، تا زمانی که سیما باردار می‌شود مشکلی ندارد. اما وقتی این اتفاق می‌افتد، محمود که یک مدیر دولتی است و نمی‌تواند حضور سیما را توجیه کند، به رابطه پایان می‌دهد. سیما به قصد کشتن خود به خانه محمود می‌رود. اما منصرف می‌شود و در برگشت طی یک تصادف کشته می‌شود. کارگردان نحوه مرگ او را به تماشاگر نشان نمی‌دهد و تنها واکنش محمود پس از دیدن جنازه سیما در یک نمای طولانی تاثیرگذار روی پرده نقش می‌بندد. این راز هرچند برای اطرافیان محمود افشا نمی‌شود، اما احتمالاً او قربانی اصلی است که باید یک‌تنه بار این راز را به دوش بکشد.

راز های زیاد ناگفته ای می تواند در دل هر جانداری باشد که بیان آن همه چیز را از هم پاره می کند.

شام آخر؛ خیانت و همخونی

مهین مشرقی، زن میانسال روشنفکر، اسیر احساس دانشجوی جوانش به خود می‌شود. دختر مهین دلبسته پسر است، اما وقتی پسر بر عشق خود به مهین پافشاری می‌کند، او تسلیم می‌شود و تاوان این عشق نامتعارف، کشته شدن هردو به دست دختر است که از این اتفاق به جنون رسیده.

تمام تلاش «فریدون جیرانی» در «شام آخر» تاکید بر انتخاب مهین مشرقی است؛ که باید میان احساس درونی و عرف بیرونی، یکی را انتخاب کند. اما سرنوشت تراژیکی که او برای سه رأس مثلث عشقی فیلم رقم می‌زند، نشان می‌دهد انتخاب مهین به جز پاسخ به درونش، خیانت به تنها فرزندش هم هست و او قیمت این خیانت را با مرگ می‌دهد.

ارجع بودن و ارجع دانستن ! کدام به کدام ؟ من به تو یا تو به من؟

چهارشنبه‌سوری ؛ خیانت و مصلحت

صریح‌ترین فیلم این سال‌ها که درونمایه اصلی‌اش خیانت است. اینجا دیگر خیانت در سطوح زیرین داستان قرار نگرفته، بلکه موضوع فیلم را تشکیل می‌دهد. «اصغر فرهادی» در سومین فیلم بلند خود نشان می‌دهد که چگونه خیانت با تمام تنش و کشمکشی که ایجاد می‌کند، می‌تواند به عنوان یک واقعیت تلخ پذیرفته شود. به همین دلیل «چهارشنبه‌سوری» واقع‌گراترین فیلمی است که در ایران با این موضوع ساخته شده است.

در طول فیلم، زن به شوهرش مظنون است و به همین دلیل رابطه این زوج سرشار از تنش است. تعلیق اصلی آن است که آیا واقعاً خیانتی در کار هست؟ در دقایق پایانی مشخص می‌شود که مرد به همسرش خیانت می کند. اما تصویری که کارگردان از زن دوم و رابطه او با مرد تصویر می‌کند، به محکومیت مطلق مرد نمی‌انجامد. در پایان فیلم، سوءظن همچنان وجود دارد، اما زن اول می‌پذیرد که به خاطر فرزند کوچک شان، بماند و زندگی ادامه می‌یابد. البته فرجام کار به شکل تلویحی نمایش داده می‌شود و این عدم قطعیت، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فیلم است.

آش نخورده ، دهان سوخته ! قضاوت و تحکم ؛ پس می خورم ؛ خورده و نخورده دهانم سوخت ! لجاجت…

خسارت ؛ خیانت و هوس

آخرین فیلم «لویی مال» کارگردان مشهور فرانسوی، یکی از غریب‌ترین و پیچیده‌ترین فیلم‌هایی است که با موضوع خیانت ساخته شده. فیلم به رابطه یک سیاستمدار بلند‌پایه (جرمی آیرونز) با زن جوانی (ژولیت بینوش) که قرار است با پسرش ازدواج کند، می‌پردازد. شکل‌گیری این رابطه در اولین برخورد این دو اتفاق می‌افتد و مبنایش هوس است. اما لویی مال نشان می‌دهد هوس می‌تواند چه قیمت هنگفتی داشته باشد؛ در پایان، پسر سیاستمدار به شکل تصادفی متوجه رابطه می‌شود و از سر حیرت از ارتفاع سقوط می‌کند و کشته می‌شود. سیاستمدار همه چیزش را از دست می‌دهد و در کنج انزوا به گذشته فکر می‌کند.

هوس ! می سوزاند ، باطل می کند ، از دست می گیرد …

بی‌وفا ؛ خیانت و تصادف

«آدرین لین» در این فیلم تاثیرگذار (که به نوعی بازسازی فیلم «زن بی‌وفا» ساخته «کلود شابرول» است) رابطه زنی میانسال و سربه‌راه با جوانی کوچک‌تر از او را روایت می‌کند. نکته قابل توجه درباره فیلم آن است که زن بر اثر یک تصادف وارد این رابطه می‌شود. شوهر او وقتی متوجه می‌شود، پسر جوان را می‌کشد و به اتفاق همسرش می‌کوشند راز این قتل را سربه‌مهر نگه دارند. آن ها موفق می‌شوند، اما زن به این فکر می‌کند که وقتی برای اولین بار به خانه جوان رفته بود، اگر مقابل در خانه، تاکسی صدا می‌زد، هیچ کدام از اتفاق‌ها رخ نمی‌داد.

انتخاب …

چشمان کاملا بسته ؛ خیانت و فراموشی

آخرین فیلم «استنلی کوبریک» داستان مردی است که از خیانت همسرش در گذشته، باخبر می‌شود و اسیر این وسوسه است که با خیانت انتقام بگیرد. این وسوسه او را وارد یک شبکه مخفی از اشراف می‌کند که در یک آیین عجیب شرکت می‌کنند و افشای هویت مرد در این آیین که هویت همه شرکت‌کنندگان پشت ماسک‌ها مخفی است، او را تا مرز کشته شدن پیش می‌برد. مرد به شکل معجزه آسایی از خطر مرگ نجات می‌یابد. او نزد همسرش به وسوسه خود اعتراف می‌کند و هر دو به این نتیجه می‌رسند که برای در کنار هم ماندن، گذشته را فراموش کنند.

انتقام و لجاجت قربانی می گیرد…

پستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند ؛ خیانت و حسرت

خلافکار خرده‌پایی (جک نیکلسون) برای پنهان کردن هویت واقعی خود، به عنوان کارگر در یک رستوران جاده‌ای مشغول به کار می‌شود. رابطه او با همسر صاحب رستوران (جسیکا لنگ) از هوس آغاز و به نوعی عشق تبدیل می‌شود. آن ها تصمیم می‌گیرند شوهر زن را بکشند و ازدواج کنند. وقتی پس از یک بار تلاش بی‌نتیجه، موفق می‌شوند نقشه خود را عملی کنند، به دام قانون می‌افتند. در جریان دادرسی، وکیل مدافع زیرک، آن دو را نجات می‌دهد و آن ها برای آغاز یک زندگی آرام به خانه باز می‌گردند. در اولین گردش پس از پایان کشمکش‌ها و در اولین گردش با اتومبیل، زن بر اثر یک حادثه احمقانه کشته می‌شود و فیلم با نمای گریه نیکلسون بر بالین زن به پایان می‌رسد.

گریز و پشیمانی ، همدستی و پشیمانی …

پیشنهاد بی‌شرمانه ؛ خیانت و اجبار

آدرین لین این فیلم را در سال ۱۹۹۳ ساخت و خیلی زود به یک «فیلم کالت» تبدیل شد. دایانا و دیوید زوج جوانی هستند که زندگی شاد و عاشقانه‌ای را آغاز کرده‌اند. آن ها بر اثر بحران اقتصادی دچار خسارت می‌شوند و به لاس‌وگاس می‌روند تا شاید در قمار بتوانند خسارت را جبران کنند، اما در عوض همه چیزشان را از دست می‌دهند. بر اثر اتفاق با جان گیج میلیونر (با بازی رابرت ردفورد) آشنا می‌شوند. او پیشنهاد می‌کند در ازای یک میلیون دلار، یک شب را با دایانا بگذراند. آن ها می‌پذیرند، اما با وجود انتخاب آگاهانه و جبران خسارت مالی، رابطه‌شان ویران می‌شود.

اجبار یا تنوع؟اجبار یا پنج شنبه ها تفریح؟اجبار یا خواستگاه …

نزدیک‌تر؛ خیانت و تنوع

این فیلم «مایک نیکولز» که در سال ۲۰۰۴ به نمایش درآمد، بازتاب‌های ضد و نقیضی داشت؛ عده‌ای آن را فیلمی مهم و پیچیده معرفی کردند و عده‌ای دیگر، فیلم را مشمئز کننده خواندند. فیلم درباره دو زوج جوان است که ظاهراً هیچ تناسبی با یکدیگر ندارند. بر حسب اتفاق هر یک از مردها (با بازی کلایو اوون و جود لا) با همراه طرف مقابل طرح دوستی می‌ریزند و روابط پیچیده‌ای میان آن ها به وجود می‌آید. در پایان، هرچند زوج‌ها به زندگی مشترک ادامه می‌دهند، اما تنوع‌طلبی این چهار نفر، روابط خصوصی‌شان را دگرگون کرده است.

سردرگمی،نبود تعاریف لازمه ، خیالات و تمایلات کور…

از خط خارج شده ؛ خیانت و توطئه

چارلز یک کارمند سربه‌راه از طبقه متوسط، در مترو با لوسیندا آشنا می‌شود و به تدریج در خارج از خانه با او قرار ملاقات می‌گذارد. در اولین دیدار خصوصی در یک متل، لاروش، یک تبهکار فرانسوی به آن ها حمله می‌کند و پس از زخمی کردن چارلز، به لوسیندا تجاوز می‌کند. به تدریج چارلز متوجه می‌شود که در دل یک دسیسه از پیش طراحی شده قرار گرفته که هدف اصلی آن اخاذی از او به خاطر خیانتش است. در پایان، هرچند راز او افشا نمی‌شود، اما همه چیز با جنایت و خونریزی به پایان می‌رسد.

جنایت ، خونریزی ، جبران ، قول …

از نکات جالب توجه در پایان تمامی این خیانت ها چند کلمه است:

انتقام ، جنایت ، لجاجت ، پشیمانی…

خیلی دوست دارم در مورد دو تا عکس بالا حرف بزنم.
عکسها خیلی صمیمی و دوست هستند. بدون تکلف و بی شیله پیله هستند.
تو عکس اول نور سمت راست تصویر در بالا خیلی زیاده و جزئیات تصویر رو از بین برده .اما پنجره ی چوبی سمت چب خیلی حرف برای گفتن داره. چوبیه و شیشه هاش کدر شده ، معلو مه که سالهاست از عمرش میگذره . شیشه هیچ انعکاسی رو نشون نمیده . کمی عجیب به نظر می رسه ، انگار ماهیت شیشه بودنش رو از دست داده.
اون عصا کنار دیوار من رو یاد پدر بزرگم میندازه .. شکل عصا ، کنار دیوار خالی و سفید، تنهاست . خیلی خیلی تنهاست . اون پنکه هم باز منو یاد خونه قدیمی پدر بزرگ مادر بزرگم می ندازه
عجیبه پنکه توی تصویر دوم معلوم نیست برای کی کار میکنه چون دایی اونور نشسته و پنکه روش این وریه….. معلومه که برای تو داره کار میکنه.. کت دایی چه قدر مظلومانه آویزان شده. همه چیز تنهاست. انگار صاحب اون خونه چیزی برای پنهان کردن نداره همه چیز رو است.
سبک خونه های قدیمی شمال کشوره که نزدیک ظهر که می شد تنها صدای پنکه بود که شنیده می شدو صدای حشرات در بیرون از خانه و صدای سکوت و حضور بی امان رطوبت و گرما…. و خورشتی که درون گمج در حال پخت بود.
اما تصویر دوم اینطور نیست
حیات موج نمی زند و همه چیز غبار آلود است شاید به دلیل زوم کردن با لنز دوربین تصویر اینطور به نظر می رسه در هر صورت کدر است.
تصویر دایی که در درون چاچوب در قرار گرفته ، انگار قاب شده در وسط تصویر است ، انگار به خاطره ها پیوسته است . فضای اطراف دایی از بخاری گازی که در پشت دایی است گرفته تا پرده ی توری قدیمی که امروزه از مد افتاده و زیلو یا چیزی شبیه همین ، همه و همه جزئی از شخصیت نهفته او را بازگو می کند. سختی، رنج ، دلتنگی و شادی و دوستی.

در عکس دوم خبری از گذشته نیست از حال و آینده هم خبری نیست، تنها نشانه ی بودن و هستی وجود دارد. زمان و مکان را نمی توان تشخیص داد. کیسه های پلاستیکی کنار در اتاق( که چقدر هم شلخته است و هیچ زیبایی رو ندارد) ، امروزیه اما هر آنچه که درون اتاق است دیروزی است. انگار دایی در زمان گمشده است. انگار تنها حضور فیزیکی دارد. اینکه روحش و روح این خانه کجاست، نمی دانم . امایک نکته دیگر
حضور پنکه….. نباید تفسیر بی خودی کرد و خیلی بهش بال و پر داد. ولی اینطور به نظر می رسد که پنکه نشانه ای از عکاس است. او نیز انگار خودش را با زندگی دایی پیوند خورده می بیند. عکاس در اسن عکس اگرچه در تصویر نیست اما به شدت در تصویر حضور دارد.
مثلا در تصویر اول در نقطه ی طلایی عکس است. او نا خودآگاه ، حضور خودش را فریاد میزند. (پنکه). گویی عکاس با دایی هم ذات پنداری میکند. اگرچه عکاس از یک نسل جدید است اما روحش با سالهای خیلی دور گره خورده است.
هر چه باشد او نیز دردی را با ما در میان می گذارد

تا که باشد که ببیند.

بی شک تفسیری که از خانم سپیده خواننده فهیمِ سابون ارائه شد یکی از زیباترین و ظریف ترین کامنت های ثبت شده در سابون از نظر اینجانب تلقی میشه.نکاتی بسیار ظریف که برگرفته از یک ذهنِ بسیار پخته و پر دغدغه است.عکس سومی که به ناچار در این سابون کاری تقدیم کردم بیانگر یک سری مسائل دیگر است که صد البته تعدادی از نکات ارائه شده در تفسیر خانم سپیده را نقض میکند.شاید بشود با عکس سوم تفاسیر دقیق تر و بهتری را ارائه داد.نکاتی که عکاس بدان ها توجه داشته است. همانند همان نور شدید سمت چپ ( به عنوان بیننده) یا انعکاس نور در شیشه ی پنجره یا سایه ی عصا و شاید ورودی نیمه بازِ تاریکِ شیروانی …

خانم آرچر زنی که یازده سال منتظر کسی بود که دوستش می داشت.او آخرین بار در یک رستوران منتظرش ماند و این انتظار همچنان ادامه دارد.در بیمارستان منهتن به او مجنون اطلاق می شود. (فیلم k-pax)

دوست نداشتن خیلی خیلی ساده تر از دوست داشتن است. اینکه در زندگی یاد بگیرید همیشه دوست نداشته باشید، آنقدر زندگی را راحت خواهد کرد که تغییر دادنِ این وضعیت و برگشتن به وضعیت «دوست داشتن و دوست داشته شدن» بسیار طاقت فرسا می نمایاند.
«دوست داشتن» مستلزم توجه است. مستلزم مراقبت و اهتمام است ؛ زمان می برد. دوست داشتن مساوی با نگرانی ست. برابر با رنجِ از دست دادن است و این آنچنان تورا از بنیاد می پاشاند که  دیگر« تو» نخواهی بود.
اما «دوست نداشتن» فرآیند گذرایی از شدتِ کسبِ لذت است. همانند ماهی در همه جا و همه چیز میلغزی؛اگر بخواهی لذت میبری و بعد همه چیز را رها میکنی. این عبورِ باد به شدت وسوسه انگیز است و به شدت «تو» را تثبیت می کند. حتی اگر تویی که اینگونه می گذرد دیگر خودِ حقیقی ات نباشد.این موضوع که در لحظه باشی و بعد، از فقدان نترسی. از فراموش شدن، از غم، از رنجِ نابودی ، از گم شدن و از دست رفتن.
این بین بعدها، بعد از گذشت زمانی نه چندان طولانی، دیگر حتی خودی که همیشه بودی نخواهی بود؛ و حتی این دوست نداشتن آنقدر بر همه چیز غلبه دارد که خود جسمانی ات را مجبور به رنج کشیدن میکنی  و اصول و محدودیت ها را، حتی برای لذتِ خودت، نمیشِکنی ؛  چون این قفس، این محدوده را جایِ امنی تصور میکنی برای گریز از رنجِ « دوست داشتن ها ».

و این شاید جادوی «نفرت» است. جادوی ِ ترک ِ تعلق داشتن های زمینی.

این فقط یک نشانه است که فراموش نکنم قسم خورده‌ام دیگر با هیچ‌کس مهربان نباشم.

دایی سالها بود که عاشق دختری بود.دایی وقت سربازیش شد.گفتند برو سربازی و برگرد تا به عشقت برسی.دایی رفت سربازی.وقتی برگشت دید دختری که عاشقش بود ازدواج کرده.دایی رفت تو همین اتاقی که در تصویر بالا میبینید.دایی فقط برای دستشوئی از این اتاق بیرون میاد.دایی فقط روزهایی تاسوعا و عاشورا به عشق دیدن دختر رویاهایش در سینه زنی حسینی از این اتاق بیرون میاد.

دست دایی همیشه یا سیگار میبینی یا بساط نئشه شدن!شیشه!کراک!حشیش و…

دایی خیلی کم حرف میزنه ، دایی بیشتر می خونه .دایی همه شعرهای حبیب رو میخونه ! وقتی با صدای دو رگه اش شعر «مادر» حبیب رو میخونه ، مو تنم سیخ میشه…

چهره ی دایی رو میبینی؟دایی سی و پنج سال گذشت.دایی موهات چقدر سفید شده؟دایی بسه ! چقدر PMC نگاه میکنی؟دایی PMC از دستت خسته شد.مید ونم که اصلا حواست نیست که چی نگاه میکنی!فقط داری نگاه میکنی…

فقط داری نگاه می کنی …

کیفی دارم که همیشه همراهم است.هرکجای که پایم را بگذارم همراهم است.برای خیلی ها این سئوال پیش می آید که این کیف چرا همیشه همراهم است و همیشه با یک پاسخ روبرو می شوند.تمامی زندگینامه ی من درون این کیف است و بس.

از صفات این کیف می شود به قدیمی بودن و پاره بودن آن اشاره کرد.کاملا از استایل خود افتاده و هر جایش یک سوراخ دارد.چسب ها و زیپ هایش عنقریب است که کلا باطل شود و غیره.هر عزیزی قصد دارد برایم کیفی خریداری کند تا این کیف را کنار بگذارم.ولی با جمله ی همیشگی ام که من خیلی کیف دارم ولی این کیف فقط می تواند کارم را راه بیاندازد مواجه می شوند.

بله ، خیلی کیف دارم.ولی موضوعی که چرا از آنها استفاده نمیکنم ریشه در پر بودن آنها دارد.سالیان سال است که پر هستند ، بدون اینکه چیزی از آنها کم شود.زیاد شده است،ولی کم ،اصلا. سالهاست که هر نشانه را در این کیف ها می گنجانم و نگهداری می کنم.

امشب بود که رفتم در حیاط ، ظرفی بزرگ و آهنی برداشتم ، یک کبریت ، کیف ها و موبایلم.

هر آنچه در کیف ها بود بیرون ریختم. کارت پستال ،دفاتر تقویم ، عکس ، نگاتیو و هر آنچه برایم نشانه ای گرانبها بود که سالها به واسطه ای نگهداری کردمشان…

تقویم ها را برگ به برگ پاره کردم و آتش افروختم…

عکس ها و نگاتیو ها را از آلبوم ها بیرون آورده و به آتش سپردم…

حالا دیگر نوبت کارت پستال های مناسبتی و غیر مناسبتی بود…

آخرین چیزی که به آتش کشیدم ، همان مورد معامله ی کلاغ سه ساله بود…

دیگر چیزی نمانده ؛ همه را سوزانده ام.کوله پشتی ، گل های خشک شده ، CD ها ، DVD ها ، کاست ها ، VHS ها ، لباس ها و همه نشانه ها را…

یکی پرسید :

همین عکس هایی که از آتش به ثبت رسانده ای خود یک نشانه است.

پاسخ شنید:

این نشانه تنفر است.تنفر … ؛ خاطره ای از یک تنفر …

Memories of a hate …

حالا دیگر کیفم را عوض می کنم.ولی دیگر هیچ وقت ، همه جا نمی برم اش…

همیشه که قصه درست پیش نمی‌رود. یک‌ وقت‌هایی هم شبیه دیشب، درست وقتی همه‌ی زندگی‌م را از تو خالی کرده‌ام، سروکله‌ی کسی شبیه گیلدا ، پیدا می‌شود که از روی پرده، ساعت دوی نصفه‌شب زل می‌زند توی چشم‌هام ؛ فرقی می‌کند نقطه‌نظر دوربین، من باشم یا گای، معشوق همان روزهای خود خانم ترون که این‌جا هم نقش آدم کله‌خرِ عاشق را بازی می‌کند  و در جواب گای که ازش پرسیده «تو همیشه آدمای زندگی‌ ات رو خودت انتخاب می‌کنی؟ اون روز اول هم که اومدی تو اتاق‌ ام، خودت خواستی که اومدی» می‌خندد و در یک لحظه می‌بوسد و می‌گوید «این الان سرنوشت نبود. تقدیر هم نیست. خواستم که تو رو ببوسم و بوسیدم» و بعد، این هم همه‌ی ماجرا نیست.
گیلدا، بچه‌پول‌داری که خودش خواسته آزاد و رها، آغوش به آغوش تجربه کند، دیوانه‌ای‌ ست درست شبیه او. عاشق می‌شود، رها می‌کند، روزی فکر کرده می‌خواهد نقاش شود، بعد بازیگر شده اندازه‌ی یک فیلم، بعد رفته درس خوانده و سر آخر عکاس شده و مجسمه‌های زنده عرضه می‌کند و عکس‌های مردمان کوچه‌ی خوش‌بخت را. خودش هم نمی‌داند کجا قرار است توقف کند. تا ته دیوانه‌گی‌ش می‌رود. تا وقتی که دنیای آدم‌بزرگ‌ها دیگر آزادی‌اش را برنمی‌تابد.
راستش دیشب نگرانش شدم ، که نکند سرنوشتش شبیه گیلدا شود. گیلدا هم اندازه‌ی او به آزادی‌اش و انتخاب‌هاش و این‌که سرنوشت دیگران به او ربطی ندارد معتقد بود. دنیا، این اندازه سرخوشی‌ اش را تاب نیاورد. دیشب یک لحظه برایش ترسیدم. دنیای امنی نیست برای گیلداها. روزهای امنی نیست… .

او نمی داند شب بیداری و روزبیداری هایم از نبودنش است که وقتی باشد آرامشم ابدیست!روحم صیقلی ست و آه ام خاموش…

او قطعا حس مرا درک نمیکند؛ اینکه متنفرم در یک گروه قرار گیرم.متنفرم از اینکه در افکارش در یک گروه قرار گیرم برای او ترجمه شده نیست!خود هر روز کلی ترجمه میکند،ولی این یکی را ترجمه کردن نتواند!جالب آنست که وقتی برایش ترجمه میکنم باز هم مبهوت مرا نگاه میکند و به جای اینکه دیگران را از گروهم پاک کند ، مرا به تیغ Delete می سپارد که شاید آرام گیرم … آرام گرفتم ، تو آرام باش.

سخت است بتوانی همه ی آرزویش را ؛ یا آنکه آرزوی همگان را بر آورده کنی.

در حال رساندن یکی از دوستانم به منزلش بودم که نیم نگاهی به پشت آمپر انداختم.چراغ چشمک زن بنزین چشم نوازی می کرد و فریاد میزد الانه که باید چهار لیتری برادری بری کنار خیابان و منت کنی که چهار لیتر بنزین بهت بدن!فکر عاقبت کردیم و برای اینکه خون ملت را در شیشه نکنیم (به واسطه ی گرفتن بنزین) سر ماشین را کج کردیم به سمت پمپ بنزین ؛ وارد جایگاه شدم و رو به یکی از متصدی های نازل پمپ گفتم ۲۰ لیتر آزاد مرحمت کنید در شکم این همیشه گرسنه بریزید.کارت آزاد پمپ را درون دستگاه زد و کد رمز ۴۴۵۶ را وارد کرد و گفت بزنید.نازل را برداشتم و دستگیره را فشار دادم.لیتراژ شروع به شمارش کرد و این شمارنده قیمت بود که با مضرب ۴۰۰ به سرعت بالا می رفت.

همه چیز در یک لحظه اتفاق افتاد:

« حس کردم خیس شده ام.چشمان و پوست بدنم به شدت می سوخت.فشار مایعی رو بدنم بالا و پایین می کرد.نازل سوخت سبک تر شده و من فقط به این فکر بودم چرا همه جا تاریک شده است».

بله.باید بگویم متاسفانه شلنگ بنزین از منتهای نازل جدا شده بود و چیزی حدود پنج لیتر بنزین به رویم خالی شده بود.فقط صدای داد مردم افراد در گوشم است و تاریکی جهانی که نوری در آن نداشت.چیزی نمی دیدم.بنزین در چشم هایم فرو رفته بود و در حال تبخیر بود.سوزش ناشی از تبخیر بی اختیار همراه با فریاد هایم همراه بود و نمی دانم چند نفر آمدند و بلندم کردن و شتشویم دادند.نمی دانم چند دقیقه و چند ساعت در پمپ بودم ولی این اتفاق باعث شد که من آن شب به خانه ی یکی از دوستانم بروم و او به جهت اینکه نگرانم بود مثلا مراقبم باشد.

موضوع این صابون کاری در مورد اتفاقاتی که در پمپ بنزین روی داد و چه ها که شد و نشد نیست.شاید روزی در این مورد نیز سابون کاری کنم ؛ ولی موضوع اصلی اتفاقاتی است که در خانه ی دوستم به وقوع پیوست…

چشمانم را که باز کردم دیدم کولر منزل مستقیما رویم تنظیم شده و بی حس و حال روی مبل افتاده ام و هیچ لباسی تنم نیست و یک ملافه ی نازک به رویم پهن است.همه چیز را تار میدیدم.کمی که آگاه شدم دوستم را دیدم و دختری نیمه عریان که کنارش نشسته!! به میز جلوی پاهایشان که نگاه کردم چند قوطی سبز رنگ ویسکی ، پاکت سیگار دانهیل ،پفک و چیبس ، خیار پوست کنده ، ماست و آب آلبالو نظرم را جلب کرد. با حسی بی رمق گفتم خدا را شکر.کور نشدم.ولی پوست بدنم خیلی می سوزه. دختره گفت : نترس ، دکتر گفت بنزین تبخیر بشه خوب میشی! به سرعتی از جای خودم پا شدم و رفتم یک دوشی گرفتم.سبک تر شده بودم و سوزش ناشی از بنزین کمتر شده بود.چشم هایم هم دقتش بهتر شده بود.

از حمام که بیرون اومدم صدای ناله های دخترک را از اتاق خواب می شنیدم.کمی نزدیک شدم و از باریکه ی نیمه باز دَر ِ اتاق به داخل نگاه کردم و دیدم دوستم ، همراه با یکی از دوستانش کنار دخترک خوابیده اند و ادامه ی ماجرا … ( نیازی به توضیح و تفسیر اتفاقات پیش آمده در آن اتاق نیست ، هدف این سابون کاری مسئله ای دیگر است که بررسی نکات مستتر در آن خالی از لطف نیست).

رفتم جلوی تلویزیون نشستم و شبکه ای روی آنتن بود که این روزا نقل هر خانه و کاشانه و جایگاهی است.درست حدس زده اید.شبکه ای که مستقیما نقطه ضعف جوامعی مثل ایران را نشانه رفته است ؛ «خیانت،دو روئی،دروغ، ارتباطات نا سالم و نادرست مرد ها و زن ها و … » . فارسی وان یا همان Farsi1 تحت مالکیت غول سیاه تبلیغات جهان را می گویم.نشستم و ملافه را به دور خود پیچیدم و مشغول تغییر دادن شبکه ها بودم که دخترک به سرعت از اتاق خارج شد و به سمتم آمد و گفت کمکم کن.می خوان منو بکشن!اونا دیوانه اند.رفت پشتم و تمام بدنش می لرزید.بچه ها بیرون آمدند و با چند فحش خطاب به دخترک گفتند که برگرد.

کمی با چهره ی عبوس نگاهشان کردم و با چند حرف کلفت تحقیرشان کردم و گفتم که بروند بخوابند.این دختر هم کنار من می خوابد.دیگه هر غلطی که کردین کافی است.آمدند و چند نخ سیگار کشیدند و یک پیک مشروب خوردند و رفتند در اتاق خوابیدند.

کمی که گذشت رفتم در اتاق و پرسیدم دیوانه ها این دختر کیست؟چه بلایی سرش آوردین؟پاسخ دادند : « |الف.ب| داشت می یومد خونه،دختره کنار خیابون وایساده بود،تورش کرد آوردش خونه که عشق و حال کنیم». گفتم عشق و حال کنید یا دختره را بکشید.دختره داره از ترس میمیره.شورش رو در آوردید ، آدم هستید شما احمق ها…

برگشتم به سالن و دیدم دخترک لباسش را پوشیده و عاجزانه خواهش میکند که به خانه اشان برسانمش.ساعت ۲:۳۰ دقیقه صبح بود.من هم نه لباسی داشتم و نه رمق اینکه دخترک را برسانم.گفتم : « چرا عاقل کند کاری که باز آرَد پشیمانی؟ ».این وقت شب کجا می خوای بری؟اونا که خوابیدن.وضعیت منم که میبینی!بشین همین جا تا ببینم چه کاری میشه کرد.دخترک با صدایی لرزان گفت نکنه تو هم می خوای باهام حال کنی!؟ لبخندی زدم و گفتم به اندازه ی کافی از حضور شما و دوستان و بوی بنزین حال کردم.بشین سر جات اعصاب منم خرد نکن.

اوج خستگی را در چشمانش می خواندم.حدود پانزده دقیقه روی مبل نشسته بود و من هم زیر کولر به تبخیر بنزین چرب روی موهایم مشغول بودم.صفحه ی زیرین دکمه های کنترلی روی کولر صیقلی و از جنس آلمینیوم بود.دیدم بد نیست عکس العملش را از روی سایه های منعکس شده بر روی همین صفحه بر انداز کنم(چشم سوم). پرسیدم دخترم چند سال داری؟با صدای همراه با تمسخر گفت به تو چه بابا بزرگ.گفتم:

- پدر مادرت کجان؟خونه ات کجاست که این وقت شب اینجائی؟

+ پدر و مادرم را خیلی دوست دارم و الان کنار هم خوابیده اند.

- خب تو چرا اینجائی؟

+ می خوای بری رو مخم که باهام حال کنی؟برو بابا بزرگ من خودم گرگم.امثال تو زیاد دیدم که خواستن منو خر کنن.

+ نکنه دلت می سوزه برامو می خوای بدونی چرا این کار رو میکنم؟نکنه ازت خوشم اومده؟آره؟جدی ازم خوشم اومده؟

- اسمت چیه؟

+ غزاله.

- پشت چشمات می خونم که اسمت غزاله نیست.اسمت چیه؟

+ غزاله.

- باشه.مهم نیست.همون غزاله.بگو بینم غزاله خانم چطور جرات میکنی جائی وارد بشی که ازش اطلاعی نداری و نمیدونی قراره چه بلایی سرت بیاد؟

+ سکوت / سکوت / سکوت.

- اولین بار کی بود که جرات کردی چنین کاری کنی؟

+ سکوت / سکوت / سکوت.

- باشه، هر جور راحتی.من که می خوام بخوابم.تو رو نمیدونم.

رفتم و دو تا تشک برداشتم با بالش و ملافه ، اومدم جلو تلویزیون دراز کشیدم.رو کردم بهش گفتم بیا بگیر بخواب.گفت نمی خوابم.باز هم با جمله ی «هر جور راحتی» ، مواجه شد.همچنان مشغول تغییر شبکه ها بودم که دیدم یک دست از پشت بغلم کرده.خودمو سریع کشیدم و برگشتم دیدم کنارم خوابیده و با لبخند منو نگاه میکنه.خیلی بر آشفته گفتم اگر تو گرگی و میش نیستم که بتونی منم بِدَری.بهش برخورد و پشت کرد بهم.با صدای بلند تر گفتم:

- من مشتری نیستم و به تو به چشم یک جنس نگاه نمیکنم.

سریع برگشت و گفت: شعار نده.گوشی موبایلشو از کیفش درآورد و سریع رفت تو گالری و عکس یک دختر کوچولوی ۱۰ ساله رو بهم نشون داد.گفت دخترم هست.بابام مرده.پیش مادر پیرم زندگی میکنم.شوهرم منو میزد.همین طور اشک میریخت.میگفت وقتی میومد خونه بوی روغن سوخته کارخونه رو میداد.فقط یاد گرفته بود که خودشو خالی کنه و برگرده بخوابه.هیچ به من فکر نکرد که چه میکشیدم.دست بزن داشت.منو تحقیر می کرد.خرجی نمیداد و سرگرم تفریحات خودش بود.منم ازش جدا شدم.ولی نمی دونستم که دخترم رو ازم میگیره.دیگه زد زیر گریه.گریه امانشو بریده بود.گوشی رو از دستش گرفتم گفتم : اسمت چیه؟

+ اسمم نرگس هست.

- اسم دخترت چیه؟

+ اسمش نازنین هست.

- حالا واقعا نازنین هست؟

+ آره،همه زندگی منه.اگر نبود تا الان خود کشی کرده بودم.

دیگر سئوالی نپرسیدمو گفتم بخواب و نگران نباش.گفت نمی خوابم.زیاد شده شبا خوابیدم صبح که بیدار شدم دیدم کیفمو زدن!با تعجب پرسیدم کیفتو زدن؟یعنی چی؟گفت خب معلومه!از دوستات ۵۰ تومن گرفتم.اونا هم معلومه که از پنجاه تومن دادن سوختن!ممکنه شب بیان پنجاه تومنو بردارن ، تازه پولای دیگه امم را هم بزنن!لبخندی زدمو گفتم باشه،نخواب.تا صبح بیدار باش.

برگشتم و به سمتش خوابیدم و خیره شدم بهش.اونم پشت کرد به من .هر چند دقیقه ای بر میگشت و نگاهم میکرد.هر بار ازم می پرسید چرا منو نگاه میکنی؟منم لبخند میزدم.یک ساعتی همین طور گذشت  از اینکه هر بار بر میگشت و من رو با چشمانی باز خیره به خودش میدید عصبی می شد.یک دفعه برگشت و گفت یک چیز بگم نارحت نمیشی؟گفتم نه.بگو:

+ یکم بیشتر به من پول میدی؟

یک جمله بهش گفتم و چشمانم رو بستم:

- تنها چیزی که نمیشه با پول خریدش «محبت» است.

بعد از چند دقیقه چشمانم را باز کردم و دیدم برگشته به سمت من و چشمانش رو بسته و صدای ویز ویز و خُر خُر از ته نفس هایش به گوش میرسه.

من هم کم کم سعی کردم که بخوابم.

صبح که چشمانم باز شد، فقط صدای پاشنه های کفشش را از راهروی خارج از خانه می شنیدم.پاهایش می لرزید.این را با چشم سوم خودم میدیدم.

ساعت حول و حوش ۱۵ بود که شکمم به قار و قور افتاد و هوس یک نهار چرب چیلی کردم.یک جستجویی در مغز انجام شد و به این نتیجه رسید که برم پیش پرویز.پرویز یک رستوران سنتی بین جاده ای هست که غذاهای محلی فوق العاده ای داره.هوا خیلی خیلی گرم بود و به طبع به واسطه ی گرمای هوا کولر اکثر ماشینها روشن بود و شیشه های کناری از داخل بخار سرما زده بودند.

- سلام آقا پرویز ؛ یک پرس فسنجان و یک پرس کوبیده ی فرد اعلا با مخلفاتت رو برام بچین که دارم میمیرم از گرسنگی!

غذا رو خوردم و پس از تسویه حساب خلال دندون را برای راحتی دهان و دندان از روی میز آقا پرویز برداشتم.سوار ماشین،استارت،دنده یک،حرکت،کولر روشن و شروع کردم با خلال دندان به بهداشت دهان و دندان حال دادن!یک چند دقیقه ای که گذشت حس کردم واقعا خلال دندان کار ساز نیست و چاره ای نیست جز اینکه از نخ دندان بهره بگیرم.با یک حساب سر انگشتی راهی ندیدم جز اینکه برای جلوگیری از عصبی شدنم به واسطه ی تمیز شدن بین دندان هایم یک نخ دندان تهیه کنم.از کنار پل تاریخی جانبازان گذشتم و به سمت میدان لب آب فرمان گرداندم و به امید اینکه داروخانه ی جلوی سه راه پاستوریزه باز باشد بر روی پدال اندکی بیشتر فشردم.به جلوی داروخانه رسیدم و با خاموش کردن کولر ماشین نگاهم به دختر خانمی با مانتوی مشکی،شلوار لی مشکی،عینکی آفتابی با پوستی سبزه جلب شد.در حال پیاده شدن از ماشین بودم که حس کردم دختر خانم یک چیزی زیر لب زمزمه میکند!به دلیل اینکه عینک آفتابی بر چشم داشت نمی توانستم مسیر حرکت چشمانش را پیگیری کنم و حدس بزنم به چه کسی می خواهد چیزی بگوید یا اینکه می خواهد چیزی را به من بفهماند!از همین رو بی توجه به این موضوع در ماشین را قفل کرده و به سمت پیاده رو منتهی به داروخانه خیز برداشتم.اوف اوف،هوا خیلی گرم بود و رطوبت هوا آب پز می کرد آدمو.وارد داروخانه شدم و به سمت محصولات بهداشتی و خطاب به آقای پیرمرد پشت پیشخون عرض کردم: «لطفا دو عدد نخ دندان محبت کنید».در یک چشم به هم زدن نخ دندون ها بر روی پیشخوان بودند.

- پدر جان چقدر میشه؟چقدر تقدیم کنم؟

+ دو تا گرفتی؟میشه هزار تومان!

- بفرمایید.خدانگهدار.

داشتم از داروخانه بیرون می رفتم که یکهو دیدم پدربزرگ پیر پشت پیشخوان داد میزنه:

+ کجا؟کجا؟وایسا.میشه هزار و دویست تومان!!

- برگشتم و با خشونت گفتم عزیز جان خودت گفتی هزار تومان منم دو دستی تقدیم کردم!چرا داد میزنی!؟بیا پدر جان!فشارت نیافته.اینم پانصد تومان!سیسصد تومان هم بنداز صندوق کمک به معلولین و سالمندان.

و از داروخانه زدم بیرون.

دیدم دختر خانم همان جا وایساده و عرق از صورتش شر شر میریزه روی شال مشکی ای که خیلی باز بسته شده (چه پارادکس جالبی: «خیلی باز بسته شده»).از کنارش که گذشتم با صدای آرامی گفت:

+ مسیرتون شهرداری می خوره؟

برگشتم و نگاهی کردم و گفتم:

- مسیرم تا میدان بسیج است!اگر می خواهید می توانم تا آنجا برسانمتان!

بدون کوچکترین چشم به هم زدنی به سمت اتومبیلم حرکت کرد و من زود تر از او نشتستم.در جلوی ماشین را باز کرد و به قصد نشستن خیز برداشت که عرض کردم: «اگر ممکن است عقب بنشینید.صورت خوشی ندارد.»با مکثی کوتاه در جلو را بست و در عقب را باز کرد و با دست چپ مانتوی خود را جمع کرد و نشست.یک بار دیگر استارت،کلاچ،دنده یک،حرکت و کولر روشن.

از بخت ما همانند پارسال در همین وقت ها صورتم پر از ریش بود.کمی که حرکت کردیم خطاب به من با صدای عشوه آلودی گفت:

+ بسیجی هستی؟

- همراه با خنده پاسخ دادم نه!چطور مگه؟

+ آخه خیلی ریش داری.نکنه اطلاعاتی هستی!؟

- نه خانم محترم.من به واسطه ی گرمای هوا و به دلیل اینکه در این وقت ماشین های مسافرکش کم هستند به قصد کمک شما را سوار کردم و تا جایی شما را می رسانم.

+ خبه خبه!حالا لوس نشو.بگو اسمت چیه؟

- اسمم محمد هست.اسم تو چیه؟

+ اسمم سونیا هست.خیلی هم ازت خوشم اومده.چند سال سن داری؟خونه ات کجاست؟شغلت چیه؟

- سونیا خانم مگه اومدی خواستگاری؟چشم به هم بزاری رسیدیم به مقصد.

به قصد دادن کرایه به من دستش رو گذاشت روی شونه ها و نوازشی کرد.شونه ام را کشیدم و در آینه نگاهی بهش انداختم و گفتم:

- من کارم این نیست!شما هم پولت رو بزار جیبت!جوانی و هزار خرج داری.

+ ازت می ترسم.خیلی شبیه اطلاعاتی ها و بسیجی ها هستی.

- ترسیدنت زیاد زمان نمیره.میدان بعدی رسیدیم و از هم خداحافظی خواهیم کرد.

+ شماره ات رو میدی؟

- سکوتی کردم و روی پدال بی جان ماشین بیشتر فشار دادم.

به میدان بسیج رسیدیم و در کناری ایستادم و گفتم خانم مسیر من از اینجا دیگر با هم یکی نیست.در حال پیاده شدن بود که حس کردم باید دقیق تر باشم.به سرعت گفتم:

- سونیا خانم عینکت رو بردار تا چشمانت را ببینم.

با عشوه ای عینک خود را برداشت و در یک لحظه انگار یک برق سه فاز دو هزار ولت به من وصل کرده بودند.به تِ تِ مِ تِ افتادم و به سختی گفتم:

- بشین تا شهرداری میرم.بیا جلو بشین.

خیلی سریع اومد جلو نشست و دستم را که روی دنده ماشین بود گرفت و نوازش کرد.هیچ عکس العملی نشان ندادم و حرکت کردم.با صدایی آرام وبدون خش و به قول اطرافیانم صدای روانکاوی گفتم: «من تو را می شناسم».حال نوبت او بود که برق دو هزار ولت بگیریتش.دستش را به سرعت به سمت کیفش برد و گفت چطوری؟کجا؟اطلاعاتی هستی؟با همان صدای آرام پرسیدم چرا اینقدر از اطلاعاتی و بسیجی می ترسی؟قسمم داد که راست بگویم.گفتم نه عزیز جان.نگران نباش.به سرعت پرسید از کجا منو می شناسی؟من اصلا اهل اینجا نیستم و مدتها اینجا نبودم.

با لبخندی گفتم: «سه جمله بهت میگم،اگر برایت آشنا بود بهم بگو». با بی حوصلگی ناشی از استرس گفت باشه.

1. مگه ریشو ها هم سیگار می کشند؟
2. کی شکمت رو موقع خواب نگه میداره؟
3. می خوای من شیکمت رو موقع خواب برات نگه دارم؟

برق چشمانش خاموش شد.با لکنت گفت: «میدان صابرین؟تو همون ریشویی هستی که تحقیرم کردی؟».

به سرعت گفت میدونستم که باید ازت بترسم.از همون لحظه ی اول فهمیدم تو احمدی نژادی هستی!!! بگو ببینم به کی رای دادی؟به موسوی یا به احمدی نژاد؟؟ با تعجبی ناشی از سئوال بی ربطش پاسخ دادم من به خودم رای دادم…!به شهرداری نرسیده بودیم.زدم کنار و گفتم:

دنیا کوچکتر از آن چیزی هست که فکرش رو بکنی و به طبع عمر ما هم کمتر از آن چیزی هست که در مخیله ات بگنجد.

شروع کرد به طرح مسائل فلسفی و به هم ربط دادن یک سری مسائل اقتصادی،سیاسی،اجتماعی و فرهنگی که به صورت گذرا ار دیگران شنیده بود فقط یاد گرفته بود که چطوری پشت هم تکرارشون کنه.بی اختیار با همان آرامش گفتم هم صحبتی با من تمام شد.می توانی باقی مسیر را چند قدمی پیاده بری تا کمی یخ زدگی پاهات باز شه.با خشونت ناشی از رنج و تحقیر فراوان جواب داد:

+ تو یکبار منو تحقیر کردی.اینبار بهت اجازه ی این کار رو نمیدم.

پیاده شد و رفت.

لبخندی بر روی لبانم نقش بست و همانطور که از پشت نگاهش می کردم زیر لب زمزمه کردم:

« سابون و یک روز یک روز پیاده روی»