سابون و ۲۰۱۰ سلام می گوید

دی ۱۲, ۱۳۸۸ at ۳:۰۴ ق.ظ · در سطل امنیت و سکیوریتی, برنامه‌نويسی وب, تلویزیون و رسانه, جامعه, جامعه شناسی, دلتنگی, دومين و هاستینگ, روزنوشت و ثابون, شبکه های بیسیم و بلوتوث, عکس و عکاسی, مايکروسافت و گیتس, مدارک فناوری, مديريت, نرم‌افزار, نقد سیاسی, وبلاگ و سیستم ها, گوگل و امکانات

در عکس زیر چه می بینید؟

دو انگشت به صورت هفت و یا هشت بر عکس که می گویند نشانگر پیروزی است؟شال سبز به صورت؟کاپشن قهوه ای چرمی؟شلوار لی سنگ شور؟تابلوی حرکت به سمت آسمان یا به سمت چپ؟موتور تریل ۶۳۰؟یه گله آتش؟قلوه سنگ؟سنگ فرش نا مرتب؟باتوم شکسته؟بومرنگ؟دود؟سر درد؟چشمان بسته؟قاب عکس؟یا…؟؟؟

گربه شور:

+ به به،امروز یک کاری با ۹ تا کارت شبکه و ۳ تا کارت وایرلس و ۵ تا سیستم انجام دادم که خودم کف کردم!فکر میکنم یک کشف جدید در صنعت توپولوژی شبکه انجام دادم!سیستم عامل های متفاوتی هم همراهم بودند.در نهایت از ویندوز ۲۰۰۸ سرور نسخه ی Developer خوشم اومد انصافا،ریلیز جدید TCTP SUSE هم جالب بود که دارم روش کار میکنم.

+ مدتی هست که سخت داغونم از لحاظ روحی.خیلی شدید.دوست دارم بخوابم.فقط بخوابم.تا جایی که می تونم.

+ هسته ی سابون هم همین چند دقیقه پیش بروزرسانی کردم و کلا دارای یک هسته ی سخت و محکم هست.اخیرا حتما دیدین سابون دچار ناپایداری شده بود.اون ناپایداری به دلیل اختلالاتی بود که در سرور بوجود اومده بود.این سرور کمی اذیتم کرده.شاید تغییرش دادم.

+ دیروز کیریسمس بود.رفتیم و وارد سال ۲۰۱۰ شدیم.چقدر زود گذشت.ویــــــــــــــــــــــــــــــژ…!

+ امروز یکی ایمیل زد به صورت ناشناس و گفت مدتهاست صابون کاری هاتو می خونم و اصلا و به هیچ عنوان فکر نمی کردم تو این نثر و نظم رو داشته باشی.فکر میکرد من شدیدا باید آدم خشکی باشم.بدون انعطاف و شدیدا عصا قورت داده ام.میبینی؟وبلاگ این خوبی ها رو داره ها!شفاف سازی اذهان عمومی…!!!

+ و آن گوسفندی که به جای E30 قربونی شد،سرنوشت گوسفندان را تغییر داد.

(۸) دیدگاه

صابون و ثانیه هایی که گذشت …

آبان ۱۵, ۱۳۸۸ at ۶:۱۴ ق.ظ · در سطل ادب و هنر, تلویزیون و رسانه, جامعه, جامعه شناسی, روزنوشت و ثابون, عکس و عکاسی, مديريت, نقد سیاسی و تاثيرات سابوني: بیل

انسان هایی که در مورد خصوصی‌ترین مسائل ازت سوال می‌کنند و تند و تند به یک سوال و دو سوال بسنده نخواهند کرد و سرنخی که بهشان داده‌ای را می‌گیرند و می‌کشند و به‌ فراخور ذهن پریشانشان،تو را با همان نخی که دور گردنت بسته‌اند به هرجایی که دلشان خواست می‌برند؛به هرکدامشان یک چیز بگو. بگو:آره همین دیروز. بگو:همین‌جا روی همین تخت خواب. بگو:دوماه پیش فکر کنم آخریش بود. بگو:اینجا نبود فکر کنم یه‌ جا دیگه بود. یه جایی خیلی دور. بگو:اصلا تاحال اتفاق نیفتاده.اوه،آره معلومه که می‌شه. واسه من که شده. بگو:متنفرم از این کار. وقتی زمانش می رسه از خودم بدم می‌ آد. بگو:تو یک پارکینگ متروک بود.نه بابا نمی‌شناختمش. حتی وقت نشد صورتش را ببینم. خیلی چیزهای دیگر به آنان بگو و قسم اشان بده که جایی تعریف نکنند…

ماجرا تازه شروع می‌شود. دو روز بعد. پنج‌روز بعد. دوماه بعد. انسان هایی که از خصوصی‌ترین مسائل سوال می‌کنند اکثرشان اطلاعات را برای همان لحظه خود نمی‌خواهند. برای این می‌خواهند که بعدها بدان فکر کنند. به جهت این می‌خواهند که بعدها دونفری یا چندنفری درباره‌اش حرف بزنند. ماجرا همان‌موقع شروع می‌شود. همان‌ ثانیه ای که آنها می‌شوند راوی تو. با کلافی که به آنها داده‌ای لباس می بافند و به تو می‌پوشانند. تو قطعا آن لحظه آنجا نیستی. ولی می‌رسد روزی جایی که داستان خودت را از زبان انسان دیگری می‌شنوی. انسانی که تو را می‌شناسند و حرف‌هایی را که درباره‌ات شنیده، با آب و تاب تحویلت می‌دهد اما منبعش را نمی فروشد یا انسانی که نمی‌داند این ماجرا،ماجرای توست اما به گمانش ماجرای جالبی است و برایت تعریف می‌کند. می‌گوید باورمیکنی کسی در پارکینگ متروکه با کسی که نشناسه…؟اَی اَی اَی،فـــِـــــک کــــــن!ایـــــــــش؛ و توی آرسن لوپن بگو:نه باورم نمی‌شه. چه طوری آخه؟ و توی هفت خط می‌دانی هر ماجرایی را برای چه انسانی تعریف کرده‌ای.برای مخاطبانت، برای کنجکاوانت ماجرایی اختصاصی بگو. قصه‌هایی که فقط از آنِ خودشان است.(مدیریت استراتژیک-مدیریت شطرنجی بر پایه ی عدم رعایت اصول اخلاقی).

گربه شور:

+ ثانیه های می گذرد،تند و تند…تا الان ۱۵۸۹۷۶۶۵۷ ثانیه گذشته است و حالا شد ۱۵۸۹۷۶۶۶۱ ،تا به کی باید گذشت؟فکر میکنم تا ابد.

+ اوه پسر چند روز پیش بود که بعد از مدتها خفتمون کردن.با ۱۹۰ تا سرعت گرفتنمون…خلاصه این زبون ناچیز ما رو نجات داد.وگرنه ماشین یک ماهی پارکینگ خوابیده بود.اصلا این فکر به سرتون خطور نکنه که با پول و پارتی این حرفا بی خیال شدن ها!!جریان کاملا متفاوت بود.

+ خواهشا اینقدر گیر ندید که چرا آپدیت نمیکنی این حرفا.یک مدتی هست خیلی گرفتارم.اصلا و ابدا وقت نمیشه صابون خان رو آپدیت کنم.از طرفی نموره نموره دارم پست های سال ۸۱ به بعد هم ایمپورت میکنم.

+ این چند وقت اخیر کل سیستمم روزانه ام به هم ریخته.خوابم زیاد شده.هی خوابم میاد.چرت میزنم.اول توهم زدم که معتاد شدم.بعد به خودم اومدم گفتم آخه احمق به چی معتاد شدی.تو که بجز چند نخ عامل سرطان چیزی استعمال نمیکنی!اونم که فقط نیکوتین داره.خلاصه اصلا راضی نیستم.ظاهرا دارم از اون طرف پشت بوم میافتم پایین.

+ تا حالا فکر کردین مردم چقدر از حکومت دور و حکومت چقدر از مردم دور هست؟!

+ قیمت بوق ماشین ها بالا رفته.آخه خیلی از بوق ها سوخته.

(۷) دیدگاه

ثابون و قهرمانان

شهریور ۳۰, ۱۳۸۸ at ۴:۰۱ ق.ظ · در سطل ادب و هنر, تلویزیون و رسانه, جامعه, جامعه شناسی, روزنوشت و ثابون, زنان, مديريت, نقد سیاسی و تاثيرات سابوني: گیله مرد, قهرمان, قهرمان پروری

خطاب به آقای زمان رضاخانی،نویسنده ی فهیم وبلاگ گیل آمرد:

قهرمان همیشه اولین نفر نیست. بعضی‌ اوقات و یا خیلی‌ اوقات،قهرمان نفر دوم است. اوست که باعث دوام و تبلور قهرمان می‌شود. حرکت قهرمان را از شخصی بودن در می‌آورد.
در صف تاکسی ایستاده ای، در صف اتوبوس ایستاده ای؛ تا زمانی که دومین نفر نیاید پشت سرت،صف تشکیل نمی‌شود.
بر روی پشت‌بام، الله‌اکبر می‌گویی، تا نفر دوم جوابت را ندهد، اصل قضیه شکل نخواهد گرفت.
به موضوعی اعتراض می‌کنی، تا نفر دوم معترض نشود،اعتراض تو نادیده گرفته می‌شود.
بعضی‌ وقت‌ها قهرمانی در آغاز نیست،در ادامه دادن است.او که ادامه می‌دهد نامش پشت آغاز کننده پنهان می‌شود و بعضی‌ اوقات برچسب مقلد بودن هم می‌خورد.در بعضی چیزها ایده بکر از شروع نیست از ادامه است اما همچنان اسم اولین نفر،آن بالا می‌درخشد. شما بگو فکر از قهرمان بوده، ایده از قهرمان بوده اما وقتی نفر دوم پاپیش می‌گذارد،فکر و ایده عوض می‌شود. حالا شما میگی اگر نفر اول شروع نکند، بعدی ادامه نمی‌دهد.شما مثال‌های خودت را داری من هم مثال‌های خودم را.خواستی بگو مثال بزنم. حالا شما هی بگو اگر قهرمان نباشد، ‌نفر دومی وجود ندارد.اصلاً مشکل شما این است که خیلی وقت‌ها قهرمان را با اولین نفر اشتباه می‌گیری.حالا مدام برای من پشت سر هم دلیل و منطق بیاور.اصلاً بگو ببینم تعریف تو از قهرمان چیست؟؟مگر شما قهرمانی؟نخیر عز و جز کردن من به این دلیل نیست که فکر می‌کنم نفر دومم.من فقط یک سابون شوینده هستم.(سابون یا صابون یا ثابون)!

گربه شور:

+ اینقدر داد نزن!به خودت مسلط باش!آخه اگر داد نزنم سبزی هام فروش نمیره.

+ ماه رمضون هم تموم شد و ما راحت شدیم.خسته شدیم اینقدر یواشکی سیگار کشیدیم!وقتی تو ماه رمضون سیگار دستت باشه و ملت نگاه میکنن انگاری دارن به یک ایدزی نگاه میکنن!ایدز داشتن هم که گناه نیست!فقط اسمش بده!مثل ک*س*ک*ش*ی می مونه!پولش خوبه!اسمش بده!

+ اصلا فکر نکنین که من جدیدا بی ادب شدم!اصلا اینطور نیست!مدتهاست بی ادبم.

+ اگر میبینید پاکزاد پیداش نیست اصلا نگران نباشید!ADSL اش بــــــــــــوف شده!همین روزاست سرو کلش پیدا بشه!خودتونو ناراحت نکنید.

+ اگر فکر میکنی الان ساعت ۴ صبح است و تو هنوز در شرکت پشت سیستم هات نشستی و داری سابون می نویسی،اصلا فکر اشتباهی نکردی!یک جورایی روز و شب رو در خودم گم کردم که شاید خیلی چیزا برام گم بشه!شایدم خودم در خودم!

(۳) دیدگاه

ثابون و ندانستن و نفهمیدن

مرداد ۲۱, ۱۳۸۸ at ۱۰:۴۹ ب.ظ · در سطل ادب و هنر, تلویزیون و رسانه, جامعه, جامعه شناسی, روزنوشت و ثابون, زنان, مديريت, نقد سیاسی و تاثيرات سابوني: کولر, وب 4, ناسا

سوار سوبارو شده‌ام. کولرش خاموش است. عقب ماشین کنار پنجره سمت راست نشسته‌ام و خودم را تا زانوان از پنجره فرستاده‌ام بیرون و باد گرم به صورتم می‌خورد. چشم‌هایم به دو دو افتاده و زبانم دارد به تایر ماشین نزدیک می‌شود. اونی که کنار پنجره سمت چپ نشسته همین کاری را کرده که من کرده‌ام. آنی که وسط نشسته لپ‌هایش از گرما گل انداخته و می‌خواهد از بین سر و دست من راهی به بیرون باز کند که ناکام می‌ماند. پراید کناری شیشه‌هایش را بالا داده و سرنشینانش جوری لم داده‌اند انگار سوار فراری شده‌اند. خوب شد سوار سوبارو شدیم و راننده‌اش را شناختیم. اگر با همین راننده سوار ژیان شده بودیم نمی‌شناختیمش. اگر همین راننده را توی خیابان می‌دیدیم نمی شناختیمش. بله توی خیابان شما از کنار صدها راننده‌ای می‌گذرید که ماشینشان را در همان نزدیکی پارک کرده‌اند و وقتی سوار ماشینشان شوید می‌بینید کولرشان را نگه داشته‌اند برای روز مبادا اما شما بی‌خبرید که آنها چنین آدم‌هایی هستند. برای اینکه با آنها در یک ماشین کولردار ننشسته‌اید. آنها توی خیابان قابل شناسایی نیستند چون به قیافه هیچ کدامشان نمی‌آید کولر ماشین خود را سراسر تابستان خاموش نگه دارند. همان‌طور که به قیافه یک جاسوس نمی‌آید جاسوس باشد. همان‌طور که به قیافه آدمی که کنار شما توی ماشین نشسته نمی‌آید لباس شخصی تنش باشد. هیچی راهی برای شناسایی آنها وجود ندارد تا زمانی که سوار ماشینشان شوید. وقتی سوار ماشینشان شدید دیگر راه شناخت برای شما باز است. اما راه شناخت چنین آدمهایی که هنوز صاحب ماشینی اعم از کولردار و کولرندار نشده‌اند چیست؟‌ آدم‌هایی بالقوه که هر آن بیم آن می‌رود که بالفعل شوند. متاسفانه هیچ راهی برای شناخت آنها وجود ندارد. شما نمی‌دانید پولی که به بچه خود برای خرید ماشین داده‌اید باعث شده او ماشینی بخرد که کولرش همیشه خاموش است چون همیشه با ماشین خود سفر می‌کنید.  یا نمی‌دانید فرزندی که امروز به دنیا آورده‌اید قرار است بیست سال دیگر،سی سال دیگر تبدیل به آدمی شود که کولر ماشین خود را در تمام تابستان خاموش نگه می‌دارد و چه خوب که نمی‌دانید. چه اگر می‌دانستید و او را بزرگ می‌کردید یا اگر او را در سبدی به رود نیل می‌فرستادید تا سر از خانواده‌ای دیگر درآورد، حقوق موجودات بی‌شماری چون مرا در فصل تابستان نادیده گرفته بودید و اگر او را می‌کشتید مرتکب قتل شده‌ بودید. اما این چیزی از جرم شما کم نمی‌کند. نادانی همه ما را تبدیل به شریک جرم‌های بسیاری کرده که از آنها بی‌خبریم و همه وحشت من این است.

گربه شور:

+ اینروزا زیاد میگم بای فور اور.(شما بخوانید خدانگهدار برای همیشه).

+ چون اون از دریچه ی دید خودش و با توجه به اقتضا و شرایط فکری و تربیتی و نیازهای عاطفی و غیر عاطفی و هزار کوفقت دیگه به ماوقع نگاه میکنه و تحلیل میکنه و تو مداما سعی میکنی از بالای هرم به هر چهار وجهش نگاه کنی.حتی اون وجهی که زیرین هست و خیلی سخت قابلیت تحلیلش وجود دارد.

+ ترکیدیم بس که تحلیل کردیم بابا.یکی نیست چرا سری که درد نمیکنه رو بیخود دستمال می بندی.خودتو گیر آوردی مرتیکه؟بکش بیرون زندگیتو مثل آدم بکن.شاید روزی زندگی تو رو کرد.(تحملم بالاست،نگران نباشید.فولاد آبدیده شدیم.ظرفیت اندازه پهنای باند ناسا).

+ امروز فریمور یکی از گوشی هام رو آپدیت کردم و خیلی خوشحالم.نمیدونم چه کرم و مرضی هست که دوست دارم هر چی دارم آپدیت باشه.به روز باشه.

+ دنیا داره میره به سوی وب ۴ !به خدا راست میگم.من اگر این روزها هاردی رو سیستم ها نداشته باشم اصلا برام مهم نیست.چون همه چیز رو آنلاین ذخیره میکنم.طراحی میکنم.تایپ میکنم.ارسال میکنم و حتی آنلاین دوست می دارم.عشق می ورزم.شاید اینطور زندگی بی خطر تر باشد.شاید روزی زلزله ای آمد و آوار بر سرمان آمد.در غیر اینصورت باید منتظر حاجی عزرائیل باشی تا بکنه تو پاچت.دمش گرم.

۱ دیدگاه

سابون و زنگاره…

مرداد ۲۱, ۱۳۸۸ at ۴:۳۰ ق.ظ · در سطل ادب و هنر, تلویزیون و رسانه, جامعه, جامعه شناسی, روزنوشت و ثابون, زنان, فيلم و موسيقی, مديريت, نقد سیاسی و تاثيرات سابوني: کهریزک, خون

یک چند شبی هست که میام در سیستم نگارش سابون،ولی نمیدونم چرا حس نوشتنم نمیومد.پاکزاد امشب بهم زنگید چند تیر شلیک کرد و اصابت کرد و ما تصمیم گرفتیم تا بنگاریم.چند شب قبل ترش بود که کیان زنگ زده بود،کلی ازم گلایه کرد که کجائی و ما هزار تا آسمان و ریسمان کردیم که از شب انتخابات و رای شماری ما گم شدیم تا به امروز…خلاصه اینا هستن که باعث میشن گاهی ما لبخندی به لبامون بیاریم.

ناگفته نماند که مجالس ختم همگی برایم خفه است.اصلا یک جورایی هست.نمیدونم چرا به من نمی سازه.اخیرا یک مجلس ترحیم رفتم با لباس سفید.خیلی وقت بود که مجلس ختم نرفته بودم.البته یادم هست که دفعه آخری که رفتم لباس آبی آسمانی پوشیده بودم و همه منو چپ چپ نگاه میکردم.خب بابا مشکلی اصلا رنگ بدی نیست.ولی برای مراسم ختم دوست ندارم بپوشم.زوره؟اگه زوره شک نکن که زورت به من نمیرسه!البته اگر کهریزکی در کار نباشه.(این کهریزک هم واسه خودش شده ضرب المثلی ها).

بزار فکر کنم این اواخر و در این مدتی که چیزی ننوشتم چه اتفاقاتی افتاده تا برات لیست کنم(البته مهماش).اوووووووووم!چیزی به ذهنم نمیرسه که اینقدر مهم باشه که اینجا ثبتش کنم.البته موارد بسیار مهمی هست که نمیشه به صورت عمومی ثبتش کرد. جهت مطالعه ادامه سابون کاری کلیک کنید »

(۲) دیدگاه

سابون و هشتاد و یک روز به دور خود

مرداد ۹, ۱۳۸۸ at ۴:۱۶ ق.ظ · در سطل ادب و هنر, تلویزیون و رسانه, جامعه, جامعه شناسی, روزنوشت و ثابون, زنان, مديريت, نقد سیاسی, کتاب و تاثيرات سابوني: نیمه پنهان, هشتاد و یک روز, ازدواج موقت, دستما کاغذی, زن دوم

یک مدتی بود جمله ی «آنانی که فکر میکردند…» در ذهنم بود.نمیدونستم این جمله ی نیمه کاره برای چی در ذهنم هست.فیلم نگاه میکردم این جمله در ذهنم بود،در حین رانندگی،موقع میوه خوردن و غذا خوردم،در حین تدریس و… ؛ مونده بودم آخه خدایا این جمله ی ناتمام چطوری باید تمام بشه!تا اینکه امشب اینطور ساختمش،هر چند بازم فکر نمیکنم اونی باشه که باید باشه:
«آنانی که فکر میکردند یک روز خیلی سخت است،باید بدانند که هشتاد و یک روز کابوسی است برای یک تغییر»!با اینکه میدونم از این جمله ای که بیان کردم احدی برداشتی نمیتونه بکنه و این جمله ۱۰۰% گنگ هست ولی برای شخص خودم کاملا روشن و واضح است.
وقتی بازتاب ها رو از سایت انصار نیوز نگاه میکنم ،واقعا حالم بد میشه که چقدر ویزیت از سایت انصار نیوز به واسطه ی اون نقل نوشته ام صورت گرفته!یک چیزی حدود هزار و خورده ای بازتاب از سایت انصار نیوز به این واسطه وارد صابون شده اند که مایه ی بسی تاسف است!!!
# یک عزیزی از من سوالی پرسید که نمی توانم متن سوال رو در سابون انتشار بدم؛به واسطه ی اینکه سوال کاملا خصوصی است،من فقط متن پاسخ آن را انتشار میدهم و خود میداند که این متن پاسخ سوال اوست:انسان موجودیست علاقه مند به ناشناخته ها.حال تبصره ای که در این بین وارد است این خواهد که غیر انسان ها تشنه تر و علاقه مند تر به شناخت ناشناخته های دنیای انسانی هستند.زمانی که وارد یک دنیای انسانی می شوند مداما تشنه ی آن هستند که دنیای ناشناخته های انسانی را تجربه کنند و زیر و زبر آن را حلاجی و تحلیل کنند.اخیرا فیلمی از شبکه سیما پخش می شود که من چند سکانس از آن را مشاهده کرده ام که رادش و رامبد جوان بازی میکنند.یک عده ای از فضای ناشناخته ها آمده اند و زمین را تحلیل میکنند.رفتار انسانی را تحلیل میکنند.کشیدن سیگار که مضر است،غیبت کردن که در عین حال صفت بدی است و سخت بدان مشغولند،فضولی و وارد شدن به حریم خصوصی افراد و غیره…؛به نظر این بنده ی حقیر رامبد جوان با بهره گیری از تراژدی های کارتونی همچون ربات هوشمند تحلیلگر روابط انسانی و عرف های اجتماعی و یا همان اسلحه ی فضایی که در جیب فرمانده عملیات قرار دارد به خوبی روابط انسانی زمینی را آنالیز و در سفره ی قضاوت قرار میدهد.این سریال که به خوبی زشتی ها و خوبی ها را در زمین به تصویر میکشد می تواند زمانی باشد برای تامل انسان های زمینی بر روی روابط عرفی و اجتماعی زمان حال حاضر و من از این لحاظ به رامبد جوان(فرید) تبریک عرض میکنم.البته نکته ای که در سریال ها و تراژدی ها رامبد جوان به وفور یافت می شود علاقه ی وی به بحث طلاق و یک فرزند دوره ی طلاق است.موضوعی که تا این لحظه برای اینجانب روشن نشده است.اگر توجه کنید رامبد جوان در فیلم های بسیاری در نقش شوهری ایفای نقش کرده است که از همسر خود طلاق گرفته وصاحب یک فرزند است.فیلمهای همچون «صورتی» و «اسپاگتی در هشت ثانیه» و امثالهم.شاید رامبد قصد دارد از این راه آسیب های اجتماعی فرزند طلاق را با واژه ی طنز پردازی و حقیقت گرایی به مخاطب خود وارد نماید و اوست که این دغدغه برایش موضوع اصلی است.تا حال توجه کرده اید که عده ای بعد از مدتی این فکر را میکنند که دستمال کاغذی بوده اند برای مخاطب که فقط در آن ها فین (اسم صوت تخلیه ی بینی) شده است.باید تحلیل کرد که این افراد چرا در ورطه ی سقوط به همچین دیدگاهی نائل شده اند.شاید بی تجربگی،شاید بی محلی و تمسخر،شاید عدم توجه به نیازهای اصلی و پرداختن به نیازهای فرعی و غیره…؛ ولی باید این موضوع را حتما خاطر نشان کرد که دستمال کاغذی در دنیای انسانی که جسم است برای تامین چند نیاز…!می تواند فین کردن،عرق پاک کردن،تمیز کردن،جلوی دهان را گرفتن،مبحث تلقینی ضد درد،علاقه به رنگ سپید،علاقه به نرمی،علاقه به تا رو پود،علاقه به کاغذ نرم و امثالهم باشد.یک دستمال کاغذی(کلینکس) زمانی ارزش واقعی خود را نشان می دهد که عدسه کرده ای و خلط و محتویات بینی ات در دستت تلنبار شده است.یک دستمال کاغذی زمانی اعتبار پیدا میکند که دستت خیس است و می خواهی با یک انسان متشخص دست دوستی بدهی.یک دستمال کاغذی زمانی معنا پیدا میکند که باقالی خورشت(یک غذای خوشمزه گیلانی) همراه با سیر خورده ای (یا سیر ترشی) و دهانت بوی سیر میدهد و می خوای جلوی دهات را بگیری؛یکی دستمال کاغذی زمانی با ارزش است که ماتهتان را شسته ای و باید خشکش کنی؛یک دستمال کاغذی زمانی ارزش پیدا میکند که دستت را با صابون شسته ای و می خواهی دستت را خشک کنی،نرم کنی،کرم بمالی و از بوی عطر آن لذت ببری.نا خداگاه یاد دستمال کاغذی ای افتادم که ابراهیم عزیزم به سمت من گرفت و گفت اول بو کن ببین چه بوی خوبی می دهد.یکی بردار.خیلی خوشبو است…میبینی؟دستمال کاغذی همچین ها هم که فکر میکردی جسم نا جان و بی احساس و بی اهمیتی نیست.دستمال کاغذی هم می تواند مانند یک سابون،پاک کننده ی زشتی ها و چربی ها باشد.تا حال احساس کرده ای اگر در اتومبیلی دستمال کاغذی نباشد به چه مسیبتی گرفتار خواهی شد؟خیلی بده!حتما باید اولین چهار راه که رسیدی یک دونه اش رو بخری.دستمال کاغذی می تواند همراه با جسم خود،روحی به اندازه ی یک گلبرگ خوشبو داشته باشد،به شرط آنکه خود به این باور برسد. جهت مطالعه ادامه سابون کاری کلیک کنید »

(۷) دیدگاه

صابون و دویدن

تیر ۲, ۱۳۸۸ at ۴:۱۱ ق.ظ · در سطل ادب و هنر, تلویزیون و رسانه, جامعه, جامعه شناسی, درهم و بر هم, روزنوشت و ثابون, مديريت, نقد سیاسی, کتاب و تاثيرات سابوني: فدراسیون, مارس, دو و میدانی, دویدن, رئیس

# هیچ وقت از یک اِفلیج نمی خوان که مثل یک قهرمان بِدَوه!(دویدن!)

اما امکان داره اون رو رئیس فدراسیون دو و میدانی کنند.

در این صورت کسی ازش انتظار دویدن نداره؛چون رئیسه!

و اگر دونده مدال ببره،خب از رئیس فدراسیون تقدیر میکنند!

دونده برنده شده؛رئیس تشویق شده!

# هدف دویدن بود. او هم می دوید. دیرتر از بقیه شروع کرده بود اما می خواست زودتر تمام کند. موفق هم بود. از کسانی که آرام می دویدند سبقت گرفت و و از همه جلو زد. بعد از خط پایان فهمید مناظری هم در اطراف جاده وجود داشته است. او فقط می دوید.

# عقل پیشنهاد ۲ را داده بود اما با این وجود، احساس مارس اش کرد. خیلی ۳ شد.(Backgammon)

(۴) دیدگاه