از کنار همه روزهایی که گذشت و می گذرد ، می گذرم . باد می آید و موهایم از قالبم بیرون می ریزد .در باد پریشان می شود.به آرایشگاه می رسم تا موهایم را تیغی بیاندازم. ناگهان دیدم که کفِ سرم صافِ صاف شد . به سفیدی سرم نگاه می کردم که انگار چیز ناشناخته ای را می بینم .

خود بی مویم را می دیدم. غریبه ی عجیبی بود با چشم های بزرگ . دیدم که چقدر چشمهایم بزرگ تر شده از قبل.  موهایم را از روی زمین جمع می کنم و می ریزم توی کیسه . با خودم می برم اِشان بیرون . کوچه به کوچه هِی و هوی موهام را می ریزم . زنگ می زنم به همه و می گویم تمام شهر پر از موهایم شده . باد که بیاید موهایم تا همه جا می رود . حتی شاید بیاید تا پیش شما . می خندید و فکر می کنید به من که موهایم را می  کَنم با دست . مژه هایم و ابروهایم را هم . دکتر می گفت فشارهای درونش را خالی می کند اینطور . مادر می گفت مثل آدمهایی است که رفته اند شیمی درمانی…

از کنار همه روزهایی که گذشت و می گذرد ، می گذرم. می بینم سرم چقدر سنگین است و باد که می آید لرزم می گیرد. سرم  می چرخد و من خسته از اینهمه دیدن . می خواستم سکوت باشم نه ساکت . می خواستم نگاه نکنم که چه می شود . چه می خواهد بشود . می خواستم نبینم . نشنوم . نفهمَم.

گفت: چیه؟ سیر شدی؟

من دراز کشیده بودم در بیعارترین حالتم. اصلا نمی‌خواستمش در آن لحظه ولی این هیچ به این معنی نبود که سیرم یا بعدها هم نمی‌خواهمش یا کلا نمی‌خواهمش یا هرچیز… .فقط همان لحظه ،خودم با خودم خوب بودم؛ دراز کشیده بودم و در فکر این بودم که ملافه چه چیز نرمی ‌ست. این‌قدر پرت بودم کلا!!! صرفا نرمی ملافه می‌توانست ذهنم را ببرد. سیر شدی را که گفت، یک چیزی را در اعماق حالم به ظرافتِ تمام جابه‌جا کرد. تا قبل از این سوال نور اتاقش من را سست می‌کرد؛ عصر بود… تاریک بود و دنج بود و بوی اتاقش توی مشامم بود و هیچ نمی‌خواستم حالم را عوض کنم. به هیچ‌چیز فکر نمی‌کردم. لحظات درخشانی پس از هر معاشقه‌ای هست که تمام تب و تابَت تمام می‌شود و هیچ‌چیز نمی‌خواهی. من آن‌جایِ حال بشریت بودم. او آن‌جا نبود.

گفتم با خنده که آره، سیرم.

همان موقع هیچ نمی‌دانستم چه جمله‌ی اشتباهی دارم می‌گویم و گفتم… یعنی حالا که فکر می‌کنم می‌بینم شاید همان لحظه صداقت بیخودی به ‌خرج دادم یا خیلی زود قبول کردم که اسم این حالم سیری ست.
این‌جور شد که؛«سیر شدی»؟ شد کابوسِ رابطه‌ی ما. که توی خیابان، وسط مهمانی، میان معاشقه، موقع رانندگی و هرجای بی‌ربط دیگری با خنده یا جدی یا با عصبانیت می شنیدم سیر شدی؟ یا سیریا…!  و من چه مرض داشتم و آره می‌گفتم و چه نه می‌گفتم حالش عوض می‌شد. که زود فهمیدم که هیچ نباید مرض داشته باشم و شوخی کنم و بگویم سیرم. که دعوا که می‌کردیم مدام سیر شدن من چیز بسیار بدی بود که همه‌چیز را خراب می‌کرد بین ما و دورمان می‌کرد.

حقیقت این بود که نگاه من به حال خودم سیر شدنم از او نبود واقعا… خودش برای این مفهومی که توی وجود من بود اسم گذاشت. گفت این حال من سیری‌ ست و سیری شد جراحتی میانمان. جراحتی که با تمام نوازشی که کردمش، نتوانستم تا آخرین روز مرهمی رویش بگذارم. هرچند که از همان اول هم قصد من جراحت نبود.

حال من سیری نبود.

یعنی می‌خواهم بگویم زود برای همه‌چیز اسم نگذاری. وقتی یکی در آغوشت حال مبهمی دارد، نباید زود بخواهید تعریفش کند. باید بگذاری همه‌چیز ته‌نشین شود. چون وقتی زود برایش اسم می‌گذاری، او تردید‌هاش را کنار می‌گذارد و قبول می‌کند حالش همان است که تو می‌گویی…

این ، همه‌ چیز را می‌تواند عوض کند.

قرنها شکل نقد به صورت کلاسیک بوده به این معنی که خود هنرمند یا خالق اثر از همه مهمتر بود . یعنی تمام اعتقادات و عقاید خالق اثر بر روی نوع تفسیر اثر تاثیر می گذاشت . زندگی نامه و تاریخ زندگیش بیشتر از هر چیز دیگه مهم بود. در این دوره که قرن ۱۵ تا ۱۹ میلادی رو در بر می گرفت ، خوب و بد وجود داشت ، یعنی یک اثر خوب بود یا بد . و این خوب و بد را یک سری معیار های از پیش تعین شده و کلاسیک می گفت . مثلا اگر در یک تصویر (نقاشی) اصول زیبایی شناسی کلاسیک رعایت نمی شد به اون اثر توجه نمی شد . یا مثلا اگر یک فیزیک دان یک اثر خلق می کرد، اون اثر هر چقدر هم عالی بود ، اما مورد توجه قرار نمی گرفت و در مجموع قبل از هر چیز باید مورد تائید چند آکادمی انحصار طلب می بود .

اما این نوع نقد شکسته شد . در نیمه ی دوم قرن بیستم ( ۱۸۵۰ به بعد ) یک اتفاق خیلی مهم افتاد . نمایشگاهی که بعد ها نقاشان سبک امپرسیونیسم رو به شهرت رسوند . قضیه اش از این قرار بود که قرار بود تمام نقاشان در فرانسه نمایشگاهی ترتیب بدهند ، اما طبق معمول آکادمی ها به عنوان فیلتری بودند که آثار نقاشی اول باید مورد تائید آنها قرار می گرفت و بعد نقاشان مجوز حضور در نمایشگاه را پیدا می کردند .

تمام نقاشانی که آثارشون رد شد تصمیم گرفتند خودشون به صورت خصوصی نمایشگاهی ترتیب بدهند با نام نمایشگاه آثار مردودین . این نمایشگاه آغاز دوران جدیدی درکل تاریخ مدرن شد . نقد ها هم تغییر کرد . دیگه تعاریف معمول کلاسیک مورد سوء ظن قرار گرفت و کم کم به حاشیه رفت .

در قرن بیست یکم ( ۱۹۰۰ به بعد ) نوع دیگری از نقد به وجود آمد که به مرگ مولف شهرت داشت . بر اساس این نقد ، توصیف و تفسیر یک اثر هنری بدون در نظر گرفتن خالق اثر انجام می شد . آنها اثر هنری را جدا از هنرمند فرض می کردند در این صورت هر طور که می خواستند آن را به چالش می کشاندند و در جایی که خالق اثر هنری نظر منتقدین رو رد می کرد ، منتقدین بر او خرده می گرفتن که اگرچه تو در این اثر حرفی برای گفتن داشتی اما این اثر خود آینه ای است و خود ( اثر) ، خود را بیان می کند و نیازی نیست که تو آن را توضیح دهی . این نقد هم با مشکلات زیادی رو برو شد . خیلی وقت ها اصل بودن و تقلبی بودن اثر تشخیص داده نمی شد در نتیجه منتقدین نیاز پیدا کردند که در درجه اول خالق اثر را بشناسند .

در نیمه دوم قرن بیست و یکم ( ۱۹۶۸ ) اتفاق دیگری افتاد و این اتفاق تاثیر بزرگ دیگری بر نظریه های علمی و ادبی گذاشت . ۱۹۶۸ به انقلاب دانشجویی شهرت دارد که تمام دانشجویان دنیا بر ضد مدرنیسم و ( جنگ ویتنام ) اعتراضات شدیدی کردند که بعد از این دوره دوباره همه چیز تغییر کرد . پست مدرنیسم نامی است که به بعد از این دوران می گویند . نقد ها به شدت تغییر کرد . این بار شکل تعدیل شده ای از کلاسیک و هرمنوتیک مدرن بود. در این دوران تا تاریخی که در آن زندگی می کنیم ، همه چیز متغیر شد . حتی تاریخ دیگر پایدار نبود . زبانشناسی ای که دوسوسور در ژنو به دانشجویانش درس میداد زمینه ساز این نقد شد . نشانه شناسی که رولان بارت استاد مسلم این علم است مخصوصا در عکاسی معرفی شد . هم خالق اثر مهم شد و هم خود اثر. اما نشانه ها هر کدام به تنهایی معنی خودشان را داشتند اما به محض اینکه چند نشانه باهم ترکیب می شد معانی تغییر می کرد .

در این نقد تاویل رشد کرد . فرق تفسیر با تاویل اینه که در تفسیر ما خیال پردازی نمی کنیم بلکه هر چیز عینی را بازگو می کنیم . اما در تاویل ما شروع به خیال پردازی می کنیم و برای اثر قرینه های تصویری دیگه می یاریم. البته برای تمام خیال پردازی هامون باید استدلال بیاریم. یعنی هر چیزی که می گیم رو مستدل بیان کنیم . توی این نوع نقد روانشناسی و تاریخ و قوم شناسی و انسان شناسی نقش مهمی داره .

جالب اینجاست که فرانسه همیشه در تمام زمینه ها وبیشتر در هنر و نقد پیشرو ( آوانگارد) بوده اما کشور هایی مثل انگلیس همیشه تحت نفوذ مبانی کلاسیک گذشته بوده اند.

زندان ها برای فرار ساخته شده اند…!!!

چادر نخی گلدار پیرزن افتاده بود روی شانه‌هایش، جورابش را هم کشیده بود روی شلوار. به میله‌های طلایی ضریح امامزاده دست می‌کشید و اصرار داشت که هر دو طرف ضریح ِبخش خانم‌ها را نوازش کند. زیارتش که تمام شد، صدایش را بالا برد و گفت:

برای سلامتی همه مریض‌ها صلوات…

زن‌های دور و بر همراهی‌اش کردند. خواست تا برای سلامتی آقا امام زمان هم صلوات بفرستیم، فرستادند. آنوقت چادرش را روی سرش کشید و با صدای بلندتر گفت:

برای آزادی زندانیان بیگناه صلوات…

صدای صلوات‌ها بلندتر شد. بعد خیلی آرام و یواش از پله‌ها بالا رفت و رفت. پیرزن،چادرِ نخی ِ گلدار سرش بود، هیچ نشانه سبزی هم نداشت… .

غرق شده‌ایم در دریایی ملتهب و وحشی.اگر می‌خواهی بایستی و مشت بزنی به موج‌ها، تصمیمش با خودت… اما من آدم ایستادن نیستم. خودم را می‌سپارم به دست همین امواج خشمگین، با موج‌ها شنا می‌کنم تا به ساحل برسم، ساحلی که شاید تمام آنچه می خواستم نباشد.

هرکدام اما هزینه همین انتخاب سخت را می‌دهیم، اصلا شاید مشت‌های تو کارسازتر باشد و  هرچند دیرتر و خسته‌تر از من اما، به ساحل بهتری برسی.هـِ هـِ هـِ … اما حالا که تکلیفمان روشن است، بیا و از تنها ماندنت نترس، بیا و این توان باقی مانده را بگذار برای جنگیدن با موج‌ها، بیا و جیغ نکش، دست و پای اضافه نزن تا مرا به ماندن و جنگیدن راضی کنی… من آدم جنگ‌ بی ‌سرانجام نیستم…حرمتی باقی نمانده…

تا حال نشسته‌ای بشماری با این الفبای محدود، با این کلمات عقیم و سرگردان، چند بار می‌شود گفت «دوستت دارم»؟ که هربار تازه باشد این دوستت‌ دارم‌ ها که هربار تکرار مکررات نباشد؟

مگر چند بار می‌شود کسی را دوست داشت که هر بار بخواهی کلمه‌ تری پیدا کنی برای دوست داشتن ‌اش جز همین «دوستت دارم»ای که تنها حلقه‌ی اتصال من و توست.

آدم‌ها زندگی می‌کنند برای دوست داشتن، برای دوست داشته شدن و این «دوستت دارم»ها به تعداد تک‌تک آدم‌های عالم تکرار خواهد شد. من «دوستت دارم»های زیادی را به خاطر می‌آورم، تو هم… ؛ همه‌ اِمان «دوستت دارم»های خودمان را داریم، بارها و بارها.

با هر «دوستت دارم»ی زندگی رنگ می‌گیرد و بو می‌گیرد و برق تازه‌گی می‌بارد از سر و رویش  ؛ بی ‌هر بار ِ آن زندگی به یک‌باره از شکل می‌افتد بی‌رمق می‌شود.مات و کدر و بد رنگ به جا می‌ماند.

من و تو که دیگر خوب یاد گرفته‌ایم هیچ‌ کس نمی‌میرد بی این «دوستت دارم»ها با این «دوستت ندارم»ها… ؛ ها؟

ما که دیگر خوب بلدیم دل ببندیم به همین «دوستت دارم»ی که جاری ا‌ست در فضا، تا هر وقتی که باشد. بلدیم وقتی برسد که دیگر نبود، بنشینیم غصه‌ی نبودنش را هم بخوریم، آدم است دیگر.

آگاهیم دنیا با این چیزها به آخر نرسیده، نمی‌رسد هم. تو که اما باید خوب بدانی، آدم‌ها یک‌جور نمی‌مانند. هر روز و مدام عوض می‌شوند، نگاه‌ شان دل‌خواسته‌ها و دل ناخواسته‌هاشان ، صدایشان و حتی هم خوابگی هاشان تغییر می کند…

باید خوب بلد باشی دوستت‌دارمِ دیروز چه فرق می‌کند با دوستت دارمِ امروز. که چه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی. چه‌ قدر کلمه داریم ، که تاریک ‌تر باشد از تاریکی؟ که دوست‌ تر داشته باشد تو را از «دوستت دارم»؟ که مگر چند حرف در این دنیا هست، که ترکیبش بشود این عشق این عاشقی که من تو را…؟

تو که باید خوب بشناسی منِ دیروزی که رسانده مرا به منِ امروزی که این‌جاست، که دوستت می داشت فرای تمام «دوستت دارم»هایی که داشته. که بی شک همان «دوستت دارم»هاست، که یادت می‌دهد چه‌جور فرق می‌کند آدم با آدم، چه‌ همه فرق می‌کند عاشقی با عاشقی.

شاید روزی برسد که با هر آدمی، کلمه‌ای خلق شود، که بشود آدم‌ها را با کلمه‌ها با ترکیب‌های تازه دوست‌ اِشان داشت.

حالا اما قحطیِ کلام است، قحطیِ حرف است و «دوستت دارم» تنها کلامی ‌ست که مکرر است و هیچ دوباری ا‌ش اندازه‌ی هم نیست.

تو که باید بدانی چه‌ همه فرق می‌کند تاریکی با تاریکی.

کافه هیچکاک-شهر برمن-کشور آلمان

بعضی آدم ها هستند که حضورشون، بودن‌ شون از همین جنسه. که خیلی آروم گیر می‌کنن به یک گوشه‌ی زندگی‌ ات، به یک گوشه‌ی کوچیکش؛ بعد همین‌جور بی‌صدا و یواش نشت می‌کنن به زندگیت، به تمام زندگیت.

چشم باز می‌کنی می‌بینی روزهات چه‌ همه آغشته‌ی اون آدمه‌ هست، بی‌که حتی فکرشم کرده باشی. که اصلا شده جزو تیکه‌های اجتناب ‌ناپذیر زندگی. جزو اغلب‌هاش، جزو بایدهاش حتی.

انگار ذات آغشته ‌گی به همین جاری بودنِ مدام است.

به همین آرام لغزیدن‌ های مکرر، به سُر خوردن‌های بی‌صدا. لابد به گاهی هم افتادن‌ها و افتادن‌ها و دوباره باز بلند شدن‌ها و سُر خوردن‌ ها ؛ سیال ِ پاره‌ خط‌های پیاپی.

طرحی از کلمات منطقی و بی‌رحم در ذهن می ماند، که مرد باید کاری کند که پسرش با واقعیت زندگی آشنا شود، نه این‌که بیشتر فریبش دهد.

ماجرا این طور تمام می‌شود که مرد صبح دیر از خواب می‌پرد  و می‌بیند که مرد هم‌ اتاقی رفته و او را بیدار نکرده. غمگین، خودش را به اولین قطار می‌رساند و به خانه، جایی که پسرش خوشحال می‌پرد بغلش و تعریف می‌کند که امروز یکی، با دستمالی که به چوب زیربغلش بسته بوده، از پنجره‌ی قطار به دست تکان‌دادنش جواب داده است…

طی سابون کاری «سابون و عمق یابی یک تعلق» ؛ کف کرده ای به نام «مونا» در تاریخ هشتم مرداد ماه کامنتی با این مضمون ارسال داشته اند:

بله در واقع شما همیشه سفسطه می کنی خیلی وقته راحت رو گم کردی خودتو گم کردی تو حتما باید تحت نظر روانکاو باشی چون همه اینها ریشه در کودکی و ضمیر ناخودآگاهت داره اینکه اینجوری خالی می شی واسه خودت بد نیست اما بیشتر وقتا هم واسه ذهن های خام و تحریک پذیر خیلی مضری مثل ویروس تو حتما بزرگترین تفریحت خوش گذرونی با دخترهاست تقریبا همه نوشتهات رو خوندم دوستانه می گم تو مشکل داری.دنیای ما آدما خیلی کثیفه حداقل با این حرفات عشق و دوست داشتن هایی رو که وجود داره لکه دار نکن و ذهن کسی رو مغشوش نکن.

در پاسخ به ایشان عرض کردم:

ممنون از اظهار نظر صریح و بدون غلوغش شما …
ستون سوم ، بلوکِ «با سابون خوان ها» را مطالعه بفرمایید.

ستون سوم،بلوکِ «با سابون خوان ها» اینطور نقل می کند:

سابون از دل می نویسد؛بر سابون نباید خرده گرفت.تمامی نگارش های سابونی و یا نظرات کفی از جانب نویسنده ی سابون صرفا نظر، اعتقاد ،بینش، اندیشه ، راهبرد ، راهکار، سمت و سوق فکری ، عملی، تئوری، علمی و … شخصی وی است.از این رو بدیهی است هرآنچه که بیان و یا به رشته ی تحریر درآمده و می آید فقط و فقط در افکار سابون نویس است و اگر توهین،جسارت و کج نویسی در آن صورت پذیرفته است بر گردن سابون نویس قرار دارد.ارائه و نگاشت مطالب در این وبگاه کف آلود به معنای اشاعه و گسترش و تشویق خوانندگان،نیل به سمت و سوی اهداف فکری سابون نویس نمی باشد و تمامی خوانندگان در برداشت از مطالب حق آزاد و محفوظی دارند.

سپس از ایشان پاسخ شنیدم:

شما فقط به من جواب دادی؟

که در پاسخشان اینطور تقدیم کردم:

هر جایی که نیاز به پاسخ گویی باشد ، بنده پاسخ می دهم.
بله پاسخم خطاب به سرکار بوده است.
پرتوان باشید.

سپس ایشان تصمیم گرفتند در تاریخ هشتم مرداد ماه در سابون کاری «سابون و خیانتِ زیر پوست» تحت عنوان کف کرده ای به نام nan کفی به مضمون ذیل تراوش کنند:

تو یه چاپلوس آشغالی

در پاسخ به ایشان در نهم مرداد ماه اینطور عرض کردم:

شما هم همون «مونا» هستید که در سابون کاری قبلی کف کردید.

وظیفه میدانستم که هنگامی که شما هویت مرا فاش نمودید (چاپلوس ِ آشغال) من نیز هویت شما را فاش کنم.
به نظرم خیلی خوب است که موجودی به وظیفه شناسی من وجود دارد و می داند چه زمان باید انجام وظیفه نماید…
شاد باشید دوست عزیز

خب ، تا اینجا که همه چیز شفاف بوده است و همگان میدانند ، فقط من تا اینجا همه چیز را گرد هم آوردم و در یک سابون کاری انتشار داده ام.ولی موضوع مهم از این قسمت به بعد است.سرکار خانم شما در کامنت اول فرمودید تقریبا همه ی نوشته های من را خوانده اید، اگر حقیقت گفته باشید باید بدانید پشت این صفحه ی ساده ای که میبینید سیستم پیچیده ای طراحی شده است که می تواند تمامی کنش و واکنش های بینندگان و خوانندگان را در خود ثبت کند.آنها را مقایسه کند.بعد از مقایسه آنها را تحلیل،آنالیز و بعد تحلیل کند.از همه ی اینها گذشته ، یک ذهن فوق العاده دقیق پشت همه ی این سیستم های نرم افزاری نشسته است و لحظه به لحظه تمامی واکنش های این دفترچه یادداشت کوچک را تحلیل می کند.

شما چطور فکر کردید که می توانید به همین سادگی پشت اسم ها و ایمیل های جعلی خود پنهان شوید و بدون اینکه صاحب این خانه متوجه شود جولان دهید؟به هر صورت همانطور که قبلا هم عرض کرده ام ، من هستم که اجازه داده ام تا شما بتوانید این یادداشت های سفسطه وار را بخوانید که اگر نمی خواستم و خواست فردی خودم نبود الان شما نمی توانستید هیچ یک از آنها را بخوانید.برایشان وقت بگذارید و آنها را با تفکرات خودتان حلاجی کنید.این را با قطعیت خدمتتان عرض میکنم که ذره ای به دلیل نثار کلمات «چاپلوسِ آشغال» به این بنده ی حقیر ناراحت نیستم.توضیح اینجانب دلایل دیگری دارد که امید دارم متوجه آن شوید.

برایم جالب است شمایی که یک خواننده ای و حتما از نزدیک مرا ندیده ای،با من صحبت نکرده ای و… می توانی به این سادگی تشخیص دهید که من نیاز به روانکاو دارم.که البته اگر فلسفه های فروید را خوانده باشید ، می توانید بگویید همه ی ما به نوعی نیاز به روانکاو داریم و همگی ما به نوعی بیمار روانی هستیم.شما چطور فقط با بررسی و تحلیل نوشته های شخصی من ، منهای در نظر گرفتن موجودیت حقیقی من توانستی عامل تمامی این سفسطه ها را ریشه یابی در دوران کودکی ام نمایید؟ضمیر ناخودآگاه مرا چطور حلاجی نمودید؟شما نمی توانید … ! نمی توانید اینها را بگویید ، مگر اینکه مرا از نزدیک دیده باشید.حرف زده باشید.چند ساعتی زندگی کرده باشید … درست نمی گویم…!؟

خطاب به این بنده ی حقیر نتیجه گیری کرده اید که «حتما بزرگترین تفریح من خوشگذرونی با دخترهاست» ؛ برایم عجیب است شما که تمامی سابون کاری ها را تقریبا خوانده اید چطور به این نتیجه رسیده اید؟کجای نوشته های من برآیندش این نتیجه گیری شماست؟به من نشان دهید.شاید شما بتوانید بهترین روانکاو برایم باشید سرکار خانم…!!!

کلام پایانی ام در این مورد:

زندگی در صدف خویش گهرساختن است‌
در دل شعله فرورفتن و نگداختن است‌
عشق از این گنبد دربسته برون‌تاختن است‌
شیشة ماه ز طاق فلک انداختن است‌
سلطنت نقد دل و دین ز کف انداختن است‌
به یکی داو، جهان بردن و جان باختن است‌
حکمت و فلسفه را همّت مردی باید
تیغ اندیشه به روی دو جهان آختن است‌
مذهب زنده‌دلان خواب پریشانی نیست‌
از همین خاک‌، جهان دگری ساختن است‌

لبانی خندان برایتان آرزومندم…

آغاز که می‌شود فقط زمین هست. آخرش باز هم زمین است.

تویی که این داستان را می‌خوانی یک جور نگاه می‌کنی صحنه‌ی اول را. آن آب و آسمان را. یک جور دیگر اما دوست داری صحنه‌ی آخر را. آخرش می‌دانی که بکارت زمین از دست رفته. می‌شناسی‌اش. که ساییدن قدم‌ها را چشیده روی بدنش. می‌دانی که چه دلتنگ هجوم خاطره‌هایش مانده حالا. چه پر شده از ردپا بی‌که به همه‌ش بریزند. بی‌که دیده شوند. بی‌که بداند، ببیند، لمس کند این مفصل ِ بودن‌ها را چشم‌هایی که رد داده صفحه‌های میان اول و آخر را؛ میان این دو سکون ِ یک‌جور را. غریبه‌ی تندرو، دنبال آغاز و انجام که نمی‌داند حالا کدام چروک را کدام عابر بر خط رخ امروزش انداخته. کدام گل را کدام مسافر بوییده، چیده، نبرده. کدام شاخه را کدام مرد گرفته، بلند شده. کدام سنگ را کدام آسیابان چرخانده، وارسی کرده. تو اگر عاشق میانه‌ها باشی. که بند اول و آخر نشده باشی می‌بینی‌اش حالا که چه پر شده. چه اندازه بزرگ شده. تودار شده. چه حسی کرده، چه حظی برده از این فرش بودنش. از این بستر بودنش، از این بوم بودنش برای نقاشی‌ای به بزرگی ِ خلقت، بزرگی ِ بودن.

تویی که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی می‌فهمی که همیشه نباید گفت.

همه‌ی وقت‌ها زبان روایت‌گر ِ قصه‌ی عظیم دلتنگی نیست، نمی‌تواند که باشد. نمی‌شود. نباید. می‌فهمی که بی‌حرف و شکایت و توقع هم می‌شود دلداده بود. دلداده شد به بی‌اختیاری. به سایش قدم‌ها روی وجودت. به حتی نادیده‌گرفتنت وقتی تو به مراد بخت رد خورده‌ی داستانی نه رد گذارده. که این شانس را داری که از این قدم ردی بر تو بماند چه رد تو بر کف پاها هیچ‌وقتی نماند. آخرهایش نگاه می‌کنی زمین را آسمان را آب را و دلت پشت هر رد نازک محوی مخفی می‌شود. زمین را توی دلت جا می‌کنی با عشق. تو که صفحه‌ی آخر را می‌خوانی خیلی طول می‌کشد تا دلت بیاید ببندی و بگذاری‌ به حال خودش، در حال خوشش بماند. آخرش اما می‌بندی کتاب را و رد چشم‌هایت را، نگاهت، فکرت را روی کلمه‌ها برای متلاطم ِ خطوط به یاد زندگی می‌سپاری.

جان مریم چشماتو باز کن

روحش شاد ، یادش گرامی …

خیانت رابطه‌ای مستقیم،با مفاهیم هم‌ارز یا متضاد دارد؛ با عشق، نفرت، حسد، دسیسه و… البته جنایت. دلایل بسیار دیگری هم وجود دارد که باعث شده حافظه تصویری ما سرشار از موقعیت‌های مختلفی باشد که فیلمسازان با استفاده از خیانت ساخته‌اند…

شوکران ؛ خیانت و جاه‌طلبی

«بهروز افخمی» در کامل‌ترین فیلم کارنامه‌اش، ماجرای درگیری یک مرد با جاه‌طلبی و ارتقای موقعیت شغلی را با رابطه مخفیانه‌اش با یک زن امروزی پیوند می‌زند. محمود به دور از چشم خانواده‌اش سیما را به عقد موقت خود درمی‌آورد. رابطه این دو، تا زمانی که سیما باردار می‌شود مشکلی ندارد. اما وقتی این اتفاق می‌افتد، محمود که یک مدیر دولتی است و نمی‌تواند حضور سیما را توجیه کند، به رابطه پایان می‌دهد. سیما به قصد کشتن خود به خانه محمود می‌رود. اما منصرف می‌شود و در برگشت طی یک تصادف کشته می‌شود. کارگردان نحوه مرگ او را به تماشاگر نشان نمی‌دهد و تنها واکنش محمود پس از دیدن جنازه سیما در یک نمای طولانی تاثیرگذار روی پرده نقش می‌بندد. این راز هرچند برای اطرافیان محمود افشا نمی‌شود، اما احتمالاً او قربانی اصلی است که باید یک‌تنه بار این راز را به دوش بکشد.

راز های زیاد ناگفته ای می تواند در دل هر جانداری باشد که بیان آن همه چیز را از هم پاره می کند.

شام آخر؛ خیانت و همخونی

مهین مشرقی، زن میانسال روشنفکر، اسیر احساس دانشجوی جوانش به خود می‌شود. دختر مهین دلبسته پسر است، اما وقتی پسر بر عشق خود به مهین پافشاری می‌کند، او تسلیم می‌شود و تاوان این عشق نامتعارف، کشته شدن هردو به دست دختر است که از این اتفاق به جنون رسیده.

تمام تلاش «فریدون جیرانی» در «شام آخر» تاکید بر انتخاب مهین مشرقی است؛ که باید میان احساس درونی و عرف بیرونی، یکی را انتخاب کند. اما سرنوشت تراژیکی که او برای سه رأس مثلث عشقی فیلم رقم می‌زند، نشان می‌دهد انتخاب مهین به جز پاسخ به درونش، خیانت به تنها فرزندش هم هست و او قیمت این خیانت را با مرگ می‌دهد.

ارجع بودن و ارجع دانستن ! کدام به کدام ؟ من به تو یا تو به من؟

چهارشنبه‌سوری ؛ خیانت و مصلحت

صریح‌ترین فیلم این سال‌ها که درونمایه اصلی‌اش خیانت است. اینجا دیگر خیانت در سطوح زیرین داستان قرار نگرفته، بلکه موضوع فیلم را تشکیل می‌دهد. «اصغر فرهادی» در سومین فیلم بلند خود نشان می‌دهد که چگونه خیانت با تمام تنش و کشمکشی که ایجاد می‌کند، می‌تواند به عنوان یک واقعیت تلخ پذیرفته شود. به همین دلیل «چهارشنبه‌سوری» واقع‌گراترین فیلمی است که در ایران با این موضوع ساخته شده است.

در طول فیلم، زن به شوهرش مظنون است و به همین دلیل رابطه این زوج سرشار از تنش است. تعلیق اصلی آن است که آیا واقعاً خیانتی در کار هست؟ در دقایق پایانی مشخص می‌شود که مرد به همسرش خیانت می کند. اما تصویری که کارگردان از زن دوم و رابطه او با مرد تصویر می‌کند، به محکومیت مطلق مرد نمی‌انجامد. در پایان فیلم، سوءظن همچنان وجود دارد، اما زن اول می‌پذیرد که به خاطر فرزند کوچک شان، بماند و زندگی ادامه می‌یابد. البته فرجام کار به شکل تلویحی نمایش داده می‌شود و این عدم قطعیت، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فیلم است.

آش نخورده ، دهان سوخته ! قضاوت و تحکم ؛ پس می خورم ؛ خورده و نخورده دهانم سوخت ! لجاجت…

خسارت ؛ خیانت و هوس

آخرین فیلم «لویی مال» کارگردان مشهور فرانسوی، یکی از غریب‌ترین و پیچیده‌ترین فیلم‌هایی است که با موضوع خیانت ساخته شده. فیلم به رابطه یک سیاستمدار بلند‌پایه (جرمی آیرونز) با زن جوانی (ژولیت بینوش) که قرار است با پسرش ازدواج کند، می‌پردازد. شکل‌گیری این رابطه در اولین برخورد این دو اتفاق می‌افتد و مبنایش هوس است. اما لویی مال نشان می‌دهد هوس می‌تواند چه قیمت هنگفتی داشته باشد؛ در پایان، پسر سیاستمدار به شکل تصادفی متوجه رابطه می‌شود و از سر حیرت از ارتفاع سقوط می‌کند و کشته می‌شود. سیاستمدار همه چیزش را از دست می‌دهد و در کنج انزوا به گذشته فکر می‌کند.

هوس ! می سوزاند ، باطل می کند ، از دست می گیرد …

بی‌وفا ؛ خیانت و تصادف

«آدرین لین» در این فیلم تاثیرگذار (که به نوعی بازسازی فیلم «زن بی‌وفا» ساخته «کلود شابرول» است) رابطه زنی میانسال و سربه‌راه با جوانی کوچک‌تر از او را روایت می‌کند. نکته قابل توجه درباره فیلم آن است که زن بر اثر یک تصادف وارد این رابطه می‌شود. شوهر او وقتی متوجه می‌شود، پسر جوان را می‌کشد و به اتفاق همسرش می‌کوشند راز این قتل را سربه‌مهر نگه دارند. آن ها موفق می‌شوند، اما زن به این فکر می‌کند که وقتی برای اولین بار به خانه جوان رفته بود، اگر مقابل در خانه، تاکسی صدا می‌زد، هیچ کدام از اتفاق‌ها رخ نمی‌داد.

انتخاب …

چشمان کاملا بسته ؛ خیانت و فراموشی

آخرین فیلم «استنلی کوبریک» داستان مردی است که از خیانت همسرش در گذشته، باخبر می‌شود و اسیر این وسوسه است که با خیانت انتقام بگیرد. این وسوسه او را وارد یک شبکه مخفی از اشراف می‌کند که در یک آیین عجیب شرکت می‌کنند و افشای هویت مرد در این آیین که هویت همه شرکت‌کنندگان پشت ماسک‌ها مخفی است، او را تا مرز کشته شدن پیش می‌برد. مرد به شکل معجزه آسایی از خطر مرگ نجات می‌یابد. او نزد همسرش به وسوسه خود اعتراف می‌کند و هر دو به این نتیجه می‌رسند که برای در کنار هم ماندن، گذشته را فراموش کنند.

انتقام و لجاجت قربانی می گیرد…

پستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند ؛ خیانت و حسرت

خلافکار خرده‌پایی (جک نیکلسون) برای پنهان کردن هویت واقعی خود، به عنوان کارگر در یک رستوران جاده‌ای مشغول به کار می‌شود. رابطه او با همسر صاحب رستوران (جسیکا لنگ) از هوس آغاز و به نوعی عشق تبدیل می‌شود. آن ها تصمیم می‌گیرند شوهر زن را بکشند و ازدواج کنند. وقتی پس از یک بار تلاش بی‌نتیجه، موفق می‌شوند نقشه خود را عملی کنند، به دام قانون می‌افتند. در جریان دادرسی، وکیل مدافع زیرک، آن دو را نجات می‌دهد و آن ها برای آغاز یک زندگی آرام به خانه باز می‌گردند. در اولین گردش پس از پایان کشمکش‌ها و در اولین گردش با اتومبیل، زن بر اثر یک حادثه احمقانه کشته می‌شود و فیلم با نمای گریه نیکلسون بر بالین زن به پایان می‌رسد.

گریز و پشیمانی ، همدستی و پشیمانی …

پیشنهاد بی‌شرمانه ؛ خیانت و اجبار

آدرین لین این فیلم را در سال ۱۹۹۳ ساخت و خیلی زود به یک «فیلم کالت» تبدیل شد. دایانا و دیوید زوج جوانی هستند که زندگی شاد و عاشقانه‌ای را آغاز کرده‌اند. آن ها بر اثر بحران اقتصادی دچار خسارت می‌شوند و به لاس‌وگاس می‌روند تا شاید در قمار بتوانند خسارت را جبران کنند، اما در عوض همه چیزشان را از دست می‌دهند. بر اثر اتفاق با جان گیج میلیونر (با بازی رابرت ردفورد) آشنا می‌شوند. او پیشنهاد می‌کند در ازای یک میلیون دلار، یک شب را با دایانا بگذراند. آن ها می‌پذیرند، اما با وجود انتخاب آگاهانه و جبران خسارت مالی، رابطه‌شان ویران می‌شود.

اجبار یا تنوع؟اجبار یا پنج شنبه ها تفریح؟اجبار یا خواستگاه …

نزدیک‌تر؛ خیانت و تنوع

این فیلم «مایک نیکولز» که در سال ۲۰۰۴ به نمایش درآمد، بازتاب‌های ضد و نقیضی داشت؛ عده‌ای آن را فیلمی مهم و پیچیده معرفی کردند و عده‌ای دیگر، فیلم را مشمئز کننده خواندند. فیلم درباره دو زوج جوان است که ظاهراً هیچ تناسبی با یکدیگر ندارند. بر حسب اتفاق هر یک از مردها (با بازی کلایو اوون و جود لا) با همراه طرف مقابل طرح دوستی می‌ریزند و روابط پیچیده‌ای میان آن ها به وجود می‌آید. در پایان، هرچند زوج‌ها به زندگی مشترک ادامه می‌دهند، اما تنوع‌طلبی این چهار نفر، روابط خصوصی‌شان را دگرگون کرده است.

سردرگمی،نبود تعاریف لازمه ، خیالات و تمایلات کور…

از خط خارج شده ؛ خیانت و توطئه

چارلز یک کارمند سربه‌راه از طبقه متوسط، در مترو با لوسیندا آشنا می‌شود و به تدریج در خارج از خانه با او قرار ملاقات می‌گذارد. در اولین دیدار خصوصی در یک متل، لاروش، یک تبهکار فرانسوی به آن ها حمله می‌کند و پس از زخمی کردن چارلز، به لوسیندا تجاوز می‌کند. به تدریج چارلز متوجه می‌شود که در دل یک دسیسه از پیش طراحی شده قرار گرفته که هدف اصلی آن اخاذی از او به خاطر خیانتش است. در پایان، هرچند راز او افشا نمی‌شود، اما همه چیز با جنایت و خونریزی به پایان می‌رسد.

جنایت ، خونریزی ، جبران ، قول …

از نکات جالب توجه در پایان تمامی این خیانت ها چند کلمه است:

انتقام ، جنایت ، لجاجت ، پشیمانی…

خیلی دوست دارم در مورد دو تا عکس بالا حرف بزنم.
عکسها خیلی صمیمی و دوست هستند. بدون تکلف و بی شیله پیله هستند.
تو عکس اول نور سمت راست تصویر در بالا خیلی زیاده و جزئیات تصویر رو از بین برده .اما پنجره ی چوبی سمت چب خیلی حرف برای گفتن داره. چوبیه و شیشه هاش کدر شده ، معلو مه که سالهاست از عمرش میگذره . شیشه هیچ انعکاسی رو نشون نمیده . کمی عجیب به نظر می رسه ، انگار ماهیت شیشه بودنش رو از دست داده.
اون عصا کنار دیوار من رو یاد پدر بزرگم میندازه .. شکل عصا ، کنار دیوار خالی و سفید، تنهاست . خیلی خیلی تنهاست . اون پنکه هم باز منو یاد خونه قدیمی پدر بزرگ مادر بزرگم می ندازه
عجیبه پنکه توی تصویر دوم معلوم نیست برای کی کار میکنه چون دایی اونور نشسته و پنکه روش این وریه….. معلومه که برای تو داره کار میکنه.. کت دایی چه قدر مظلومانه آویزان شده. همه چیز تنهاست. انگار صاحب اون خونه چیزی برای پنهان کردن نداره همه چیز رو است.
سبک خونه های قدیمی شمال کشوره که نزدیک ظهر که می شد تنها صدای پنکه بود که شنیده می شدو صدای حشرات در بیرون از خانه و صدای سکوت و حضور بی امان رطوبت و گرما…. و خورشتی که درون گمج در حال پخت بود.
اما تصویر دوم اینطور نیست
حیات موج نمی زند و همه چیز غبار آلود است شاید به دلیل زوم کردن با لنز دوربین تصویر اینطور به نظر می رسه در هر صورت کدر است.
تصویر دایی که در درون چاچوب در قرار گرفته ، انگار قاب شده در وسط تصویر است ، انگار به خاطره ها پیوسته است . فضای اطراف دایی از بخاری گازی که در پشت دایی است گرفته تا پرده ی توری قدیمی که امروزه از مد افتاده و زیلو یا چیزی شبیه همین ، همه و همه جزئی از شخصیت نهفته او را بازگو می کند. سختی، رنج ، دلتنگی و شادی و دوستی.

در عکس دوم خبری از گذشته نیست از حال و آینده هم خبری نیست، تنها نشانه ی بودن و هستی وجود دارد. زمان و مکان را نمی توان تشخیص داد. کیسه های پلاستیکی کنار در اتاق( که چقدر هم شلخته است و هیچ زیبایی رو ندارد) ، امروزیه اما هر آنچه که درون اتاق است دیروزی است. انگار دایی در زمان گمشده است. انگار تنها حضور فیزیکی دارد. اینکه روحش و روح این خانه کجاست، نمی دانم . امایک نکته دیگر
حضور پنکه….. نباید تفسیر بی خودی کرد و خیلی بهش بال و پر داد. ولی اینطور به نظر می رسد که پنکه نشانه ای از عکاس است. او نیز انگار خودش را با زندگی دایی پیوند خورده می بیند. عکاس در اسن عکس اگرچه در تصویر نیست اما به شدت در تصویر حضور دارد.
مثلا در تصویر اول در نقطه ی طلایی عکس است. او نا خودآگاه ، حضور خودش را فریاد میزند. (پنکه). گویی عکاس با دایی هم ذات پنداری میکند. اگرچه عکاس از یک نسل جدید است اما روحش با سالهای خیلی دور گره خورده است.
هر چه باشد او نیز دردی را با ما در میان می گذارد

تا که باشد که ببیند.

بی شک تفسیری که از خانم سپیده خواننده فهیمِ سابون ارائه شد یکی از زیباترین و ظریف ترین کامنت های ثبت شده در سابون از نظر اینجانب تلقی میشه.نکاتی بسیار ظریف که برگرفته از یک ذهنِ بسیار پخته و پر دغدغه است.عکس سومی که به ناچار در این سابون کاری تقدیم کردم بیانگر یک سری مسائل دیگر است که صد البته تعدادی از نکات ارائه شده در تفسیر خانم سپیده را نقض میکند.شاید بشود با عکس سوم تفاسیر دقیق تر و بهتری را ارائه داد.نکاتی که عکاس بدان ها توجه داشته است. همانند همان نور شدید سمت چپ ( به عنوان بیننده) یا انعکاس نور در شیشه ی پنجره یا سایه ی عصا و شاید ورودی نیمه بازِ تاریکِ شیروانی …

خانم آرچر زنی که یازده سال منتظر کسی بود که دوستش می داشت.او آخرین بار در یک رستوران منتظرش ماند و این انتظار همچنان ادامه دارد.در بیمارستان منهتن به او مجنون اطلاق می شود. (فیلم k-pax)

دوست نداشتن خیلی خیلی ساده تر از دوست داشتن است. اینکه در زندگی یاد بگیرید همیشه دوست نداشته باشید، آنقدر زندگی را راحت خواهد کرد که تغییر دادنِ این وضعیت و برگشتن به وضعیت «دوست داشتن و دوست داشته شدن» بسیار طاقت فرسا می نمایاند.
«دوست داشتن» مستلزم توجه است. مستلزم مراقبت و اهتمام است ؛ زمان می برد. دوست داشتن مساوی با نگرانی ست. برابر با رنجِ از دست دادن است و این آنچنان تورا از بنیاد می پاشاند که  دیگر« تو» نخواهی بود.
اما «دوست نداشتن» فرآیند گذرایی از شدتِ کسبِ لذت است. همانند ماهی در همه جا و همه چیز میلغزی؛اگر بخواهی لذت میبری و بعد همه چیز را رها میکنی. این عبورِ باد به شدت وسوسه انگیز است و به شدت «تو» را تثبیت می کند. حتی اگر تویی که اینگونه می گذرد دیگر خودِ حقیقی ات نباشد.این موضوع که در لحظه باشی و بعد، از فقدان نترسی. از فراموش شدن، از غم، از رنجِ نابودی ، از گم شدن و از دست رفتن.
این بین بعدها، بعد از گذشت زمانی نه چندان طولانی، دیگر حتی خودی که همیشه بودی نخواهی بود؛ و حتی این دوست نداشتن آنقدر بر همه چیز غلبه دارد که خود جسمانی ات را مجبور به رنج کشیدن میکنی  و اصول و محدودیت ها را، حتی برای لذتِ خودت، نمیشِکنی ؛  چون این قفس، این محدوده را جایِ امنی تصور میکنی برای گریز از رنجِ « دوست داشتن ها ».

و این شاید جادوی «نفرت» است. جادوی ِ ترک ِ تعلق داشتن های زمینی.

این فقط یک نشانه است که فراموش نکنم قسم خورده‌ام دیگر با هیچ‌کس مهربان نباشم.

دایی سالها بود که عاشق دختری بود.دایی وقت سربازیش شد.گفتند برو سربازی و برگرد تا به عشقت برسی.دایی رفت سربازی.وقتی برگشت دید دختری که عاشقش بود ازدواج کرده.دایی رفت تو همین اتاقی که در تصویر بالا میبینید.دایی فقط برای دستشوئی از این اتاق بیرون میاد.دایی فقط روزهایی تاسوعا و عاشورا به عشق دیدن دختر رویاهایش در سینه زنی حسینی از این اتاق بیرون میاد.

دست دایی همیشه یا سیگار میبینی یا بساط نئشه شدن!شیشه!کراک!حشیش و…

دایی خیلی کم حرف میزنه ، دایی بیشتر می خونه .دایی همه شعرهای حبیب رو میخونه ! وقتی با صدای دو رگه اش شعر «مادر» حبیب رو میخونه ، مو تنم سیخ میشه…

چهره ی دایی رو میبینی؟دایی سی و پنج سال گذشت.دایی موهات چقدر سفید شده؟دایی بسه ! چقدر PMC نگاه میکنی؟دایی PMC از دستت خسته شد.مید ونم که اصلا حواست نیست که چی نگاه میکنی!فقط داری نگاه میکنی…

فقط داری نگاه می کنی …

همیشه که قصه درست پیش نمی‌رود. یک‌ وقت‌هایی هم شبیه دیشب، درست وقتی همه‌ی زندگی‌م را از تو خالی کرده‌ام، سروکله‌ی کسی شبیه گیلدا ، پیدا می‌شود که از روی پرده، ساعت دوی نصفه‌شب زل می‌زند توی چشم‌هام ؛ فرقی می‌کند نقطه‌نظر دوربین، من باشم یا گای، معشوق همان روزهای خود خانم ترون که این‌جا هم نقش آدم کله‌خرِ عاشق را بازی می‌کند  و در جواب گای که ازش پرسیده «تو همیشه آدمای زندگی‌ ات رو خودت انتخاب می‌کنی؟ اون روز اول هم که اومدی تو اتاق‌ ام، خودت خواستی که اومدی» می‌خندد و در یک لحظه می‌بوسد و می‌گوید «این الان سرنوشت نبود. تقدیر هم نیست. خواستم که تو رو ببوسم و بوسیدم» و بعد، این هم همه‌ی ماجرا نیست.
گیلدا، بچه‌پول‌داری که خودش خواسته آزاد و رها، آغوش به آغوش تجربه کند، دیوانه‌ای‌ ست درست شبیه او. عاشق می‌شود، رها می‌کند، روزی فکر کرده می‌خواهد نقاش شود، بعد بازیگر شده اندازه‌ی یک فیلم، بعد رفته درس خوانده و سر آخر عکاس شده و مجسمه‌های زنده عرضه می‌کند و عکس‌های مردمان کوچه‌ی خوش‌بخت را. خودش هم نمی‌داند کجا قرار است توقف کند. تا ته دیوانه‌گی‌ش می‌رود. تا وقتی که دنیای آدم‌بزرگ‌ها دیگر آزادی‌اش را برنمی‌تابد.
راستش دیشب نگرانش شدم ، که نکند سرنوشتش شبیه گیلدا شود. گیلدا هم اندازه‌ی او به آزادی‌اش و انتخاب‌هاش و این‌که سرنوشت دیگران به او ربطی ندارد معتقد بود. دنیا، این اندازه سرخوشی‌ اش را تاب نیاورد. دیشب یک لحظه برایش ترسیدم. دنیای امنی نیست برای گیلداها. روزهای امنی نیست… .

او نمی داند شب بیداری و روزبیداری هایم از نبودنش است که وقتی باشد آرامشم ابدیست!روحم صیقلی ست و آه ام خاموش…

او قطعا حس مرا درک نمیکند؛ اینکه متنفرم در یک گروه قرار گیرم.متنفرم از اینکه در افکارش در یک گروه قرار گیرم برای او ترجمه شده نیست!خود هر روز کلی ترجمه میکند،ولی این یکی را ترجمه کردن نتواند!جالب آنست که وقتی برایش ترجمه میکنم باز هم مبهوت مرا نگاه میکند و به جای اینکه دیگران را از گروهم پاک کند ، مرا به تیغ Delete می سپارد که شاید آرام گیرم … آرام گرفتم ، تو آرام باش.

سخت است بتوانی همه ی آرزویش را ؛ یا آنکه آرزوی همگان را بر آورده کنی.

تقریبا یک هفته و نیم قبل به یک تولد دعوت شدم.شخصا به دلیل آنکه یک سری اخلاقیات خاص در مورد حضور در مراسم مختلف جشن و عزا دارم سعی میکنم تمامی جوانب امر را سنجیده و بعد اعلام لبیک کنم.از این رو در ابتدا اعلام عدم حضور و بخشش نسبت به عدم حضورم را اعلام کردم.ولی در روزهای متوالی با اصرار شدید صاحب جشن و وابستگان وی روبرو شدم.این اصرار و لطف صاحب جشن و اطرافیانش تا حدی بود که بنده واقعا بر خود شرم دانستم که حضور نیابم و یا پاسخ منفی نسبت به حضور دهم؛همچنین در نهایت تصمیم داشتم فقط کادوی ناقابل از طرف خودم را با پیکی تسلیم نمایم که خب این نیز به لحاظ عرفی صحیح نبود.فلذا در لحظات آخر تصمیم به حضور در این جشن گرفتم و حدودا یک ساعت مانده بود به انتهای جشن همراه با یکی از دوستان عزیزم که همانند برادر برایم ایفای نقش میکند در این جشن حضور به عمل رساندم.برادرم همزمان با این جشن به مراسم عروسی یکی از دوستان نزدیکش دعوت بود که به دلیل اصرار بنده ، همراه بنده به جشن تولد آمد.از نکات جالب توجه در ابتدای حضور این بود که دوستان پلیس ۱۱۰ نیز از راه رسیدند و با کمی سئوال و پرسش راهی شدند.وارد جشن شدیم و همه چیز وقف مراد بود و همگان نسبت به بنده و همراه بنده اظهار لطف داشتند و صمیمانه به دلیل الطافشان از ایشان متشکرم.موضوع از اینجا شروع شد که بعد از صرف شام و دسر نوبت به ارکست و بعد از آن مراسم نیناش نیناش بود.دقیقا روبروی جایگاهی که حضور داشتیم چند دختر جوان مجرد(از چهره هایشان مشخص بود) نشسته بودند و تماما در حال چشم و ابرو انداختن و عشوه آمدن بودند.برادر عزیزم هم مجرد و ذاتا شیطون هم نیم نگاهی به اینان داشت.

ارکستر شروع به نواختن کرد و زمزمه ی تازه مد شده ی «همه چی آرومه،تو کنارم هستی» را در گلوی میکروفن فرو می کرد و کم کم قِر در کمر ها متبلور شد.کم کم Dance page شلوغ شد.این داداش ما هم طبق آداب و سنن مرسوم با دعوت یکی از عزیزان به وسط دایره پا نهاد و مشغول رقصیدن و حرکات موزون شد.در بازه های مختلف یک نفر را به عنوان partner برای حرکات موزون خود انتخاب می نمود و گاهی هم با چشم و ابرو با مغز من که بر سر جای خود نشسته بودم رقاصی می کرد.چند باری هم با یکی از آن دخترهایی که در بالا گفتم رقصید و عرض اندامی کرد.با اشاره ای به سراغ ارکستر رفتم که دیگر حالا اعلام موزیک پایانی را کرده است.در گوشش می گویم بابا کرم را رکورد بزار که ایشان نیز شش/هشت را فیکس کرد و آهـــــــــــــــــــــــــــــــا بیا… بابا کرم شروع شد و داداشم شروع کرد به بداهه رقاصی،ناخداگاه حلقه ای زده شد و در وسط جمعیت می تازاند تا اینکه این موزیک هم تمام شد.کیک میل کردیم،کادو ها باز شد و …

زمان رفتن و خداحافظی فرا رسیده بود،برادر جهت براندازی دقیق تر دختری که با وی رقصیده بود زود تر از من به سمت در خروجی حرکت کرد.در مخیله خود اینطور استنباط کردم که گویا قصد ایجاد ارتباط با وی را دارد.کمی نشستم و بعد از چند دقیقه از جای خود بلند شدم و همراه عزیزانم به سمت در خروجی رفتم که ناگهان صدای بلند داد و فریاد شنیدم.در یک لحظه برادرم را در خیل جمعیت داد و فریاد زنان دیدم و متاسفانه حرکت های بسیار ناشایست و حرف های فوق رکیک را مشاهده کردم.بله،دعوا شده بود.ظاهرا برادرم در حین خروج از مجلس تلفن همراهش زنگ می خورد و به گوشه ای خلوت می رود تا با تلفن صحبت کند که ناگهان با هدیه ای از مشت به فک خود مواجه می شود.هنوز که هنوزه نمیدانم چه کسی مشت را حواله کرده است ولی این را به خوبی می دانم که برادرم بدون آنکه بداند چه اتفاقی افتاده است با اینکه کوهی از غرور است ولی باز هم عوامل ایجاد تشنج را با فروتنی به دلیل جلوگیری از به هم خوردن جشن از در خارج میکند و چشمتان روز بعد را نبیند.این بنده خدا را تنها زیر باد مشت و لگد و تیزی می گیرند.سه نفر که نمیدانم چه کسانی هستند (هنوز نمیدانم) وی را مورد ضرب و شتم شدید قرار میدهند.دیگر چشمم هیچ کسی را نمیدید،فقط می خواستم ازش دفاع کنم.از کسی دفاع کنم که واقعا دوستش دارم.اینقدر شلوغ شده بود که پیدایش نمیکردم.از جمعیت می پرسیدم چه کسی را زده اند.فقط به من بگویید چه کسی را زده اند.خلاصه انتهای کوچه منتهی به درب خروجی پیدایش کردم که یقه پیچ شده است و یک انسان فوق مست که سر تا پایش بوی الکل می دهد یک دست به تیزی،یک دست به یقه داد میزند : «این با چه کسی آمده است».به سرعت جلو رفتم گفتم با من آمده.یقه اش را ول کن و ادامه ماجرا… ؛ خلاصه به هر روشی بود از این اتفاق جدا شدیم و همراه عزیزانم جهت رساندنشان حرکت کردیم و متاسفانه بار دیگر با صحنه هایی مواجه شدم که حالت تهوع بهم دست داد.از کسانی حرف هایی شنیدم که هیچ وقت در زندگی ام شاهد آن نبوده ام و به هیچ احدی اجازه ی این نوع برخورد را نمی دهم.اینکه صحبتی نکردم و با سکوت سعی کردم این اتفاقات را بگذرانم فقط و فقط به دلیل احترام به بزرگان این عزیزان و به دلیل نان و نمکی بود که در کنارشان روزگاری با لذت میل کرده ام…

پس از اتفاقات به صحنه ی حادثه برگشتم و به سراغ صاحب مجلس رفتم و شرح ماجرا جویا شدم که به واقع چه اتفاقی افتاده است؛وی اینطور تفسیر کرد:

ظاهرا برادرم به این دلیل مورد ضرب و شتم قرار گرفته است که چند دقیقه ای با یک دختر خانم که ظاهرا نسبتی را با ضاربان داشته است، رقصیده است.

باور بفرمایید هیچ نمی توانم بگویم و در مقابل این اوج فرو مایگی و اوج بی عدالتی قلبم فشرده شده است.جالب اینجاست که بدانید بعد از این اتفاق با جمله ای عجیب خطاب خودم نیز مواجه شدم که فرمودند در حال حاضر این اتفاقات معمولی است.دیگر در هر ده مراسم هشت تاش منجر به درگیری می شود.باور بفرمایید تا  به این روز در هیچ مراسمی  در اطرافیان،نزدیکان و اقوامم این صحنه ها را ندیده ام و فقط شنیده ام که در جوامع فوق پست و دون مایه این اتفاقات رایج است.در تعدادی از ایلات و قومیت ها گاهی این اتفاقات می افتد ولی آنهایی که دم از تمدن می زنند و خود را انسان های متمدنی می دانند این اتفاقات در آن اوج دون صفتی است. تنها چیزی که در این بین دارم تشکر از نهایت لطف و محبت و فروتنی صاحب مجلس است که با حمایت از ما خود مورد سئوال قرار خواهد گرفت.از شما واقعا تشکر میکنم.

این ماجرا گذشت و خبر دار شدم برادرم به دلیل خونریزی داخلی در ناحیه معده به دلیل ضربات خیلی شدید به شکم وی متاسفانه هفت-هشت ساعت بعد از این اتفاق در کلینیک بستری است.به سرعت به کلینیک رفتم.وقتی چشمانمان به هم دوخته شد فقط به یکدیگر لبخند زدیم و من ،عنوان این سابون کاری را زمزمه کردم: «تولد غیرت ، در عین مستی». نگران نباشید،حالش الان بهتر است و خدا را شکر بهبود یافته است.

خیلی خوب می دانم عزیزانی از آن مجلس تولد این سابون کاری را مطمئنا می خوانند ، از این رو خطاب به آنان فقط یک جمله می گویم:

می دانید بزرگی و فروتنی چه معنا دارد؟بزرگی در هیکل بزرگ داشتن،ماشین بزرگ داشتن،صدای بلند داشتن،حس برتری به جهت پرخاش،داشتن قیچی جهت پاره کردن اعتبار و آبروی افراد نیست.بزرگی در آن است که شما هیچ از آن نمی دانید.

از این اتفاق قلبم به وسعت یک دنیا فشرده شده است و خیلی ها را مسبب این اتفاق می دانم که من و برادرم در آن کوچکترین نقشی نداشته ایم.

آب رفته باز نمی آید به جو

صادراتِ کف و سابون: