۱۱ کف کرده »

deghat kardin too akse balaye safhe, hameye khanevade ye joori be marde khanevade vasl hastan, engar un baese ettehad shode va hamaro ye ja negah dashte, tafakori ke kheili az pesaraye emroozi nadaran motaassefane

hameye sayamo kardam ke faghat barat lahzehaye shad biaram, vali to khodet nakhasti , yani shadi az tarafe mano nemikhay , nagoo hame barat gham avordan , nagoo kasi shadi behet nadad , ke man .
mohammad ye soozan be khodet bezan ye javaldooz be digaran.
to hatta hazer nisti vojoode mano too saboonet sabt koni, nemidoonam chera , dar moredesh ham fek nakrdam. mikham faghat be dideham etemad konam , dige hads nemizanam , ghezavat nemikonam.

من که تو کف این دایی موندم…ولی واقعا اینطوریه..گاهی مسائل عاطفی و احساسی کل زندگی یک آدم را تحت تاثیر خودش قرار میده..البته این مسائل در گذشته که روابط انسانی و عاطفی عمیقتر بود، بیشتر دیده میشد و شاید برای نسل های جدید کمی عجیب باشه ..به هر حال به نظرم تو این برهه از زمان درگیر شدن در روابط عاطفی عمیق خیلی باید با احتیاط انجام بشه، بخصوص در سنین جوانی…برای پیشگیری از آسیب های ناشی از جدایی و مسائل تلخ از این دست هم بهتره از مشاورین زبده کمک گرفته بشه تا حداقل این وسط زندگی آدم به تباهی کشیده نشه..

سلام
انگار زندگی ما آدما هر کدوم برای خودش یک تراژدیه….. یه داستان غمناک که قهرمان داستانش ، ما هستیم…… اصلا زندگی یک تراژدیه…..
دایی ، قهرمان داستان خودشه. درد و رنج به عشق و دوست داشتن پیوند خورده. فکر کنم که زندگی بدون درد یعنی جمودیت، فکر کنم ما انسانها بدون درد، حرکتی نخواهیم داشت .
خیلی جالبه عطار و مولانا و حافظ عینا ابیاتی دارند که در آن از خدا می خواهند که اونها رو بدون درد نذاره. عطار میگه خدایا هر چی رو که دلت میخواد ازم بگیر اما درد رو نگیر .
لذت مداوم هم آدم رو دچار درد میکنه…..
چه میدونم . توی این دنیا هیچی راضی مون نمیکنه، ( باید هر لحظه فریاد
هل من مزید زد )
شاد باشی

تو هم از یکی دیگه سوختی میخوای تلافی باشه
بیا این تو ودل و باقی احساسی که مونده
نفرتت رو از غریبه ،سر یک غریب خراب کن
خنده ی کوتاهمم رو بیا گریه کن،عذاب کن
مهمم نیست که چه جرمی یا گناهی این سزاشه

چو عاشق میشدم ،گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریاچه ،موج خون فشان دارد

خیلی دوست دارم در مورد دو تا عکس بالا حرف بزنم.
عکسها خیلی صمیمی و دوست هستند. بدون تکلف و بی شیله پیله هستند.
تو عکس اول نور سمت راست تصویر در بالا خیلی زیاده و جزئیات تصویر رو از بین برده .اما پنجره ی چوبی سمت چب خیلی حرف برای گفتن داره. چوبیه و شیشه هاس کدر شده ، معلو مه که سالهاست از عمرش میگذره . شیشه هیچ انعکاسی رو نشون نمیده . کمی عجیب به نظر می رسه ، انگار ماهیت شیشه بودنش رو از دست داده.
اون عصا کنار دیوار من رو یاد پدر بزرگم میندازه .. شکل عصا ، کنار دیوار خالی و سفید، تنهاست . خیلی خیلی تنهاست . اون پنکه هم باز منو یاد خونه قدیمی پدر بزرگ مادر بزرگم می ندازه
عجیبه پنکه توی تصویر دوم معلوم نیست برای کی کار میکنه چون دایی اونور نشسته و پنکه روش این وریه….. معلومه که برای تو داره کار میکنه.. کت دایی چه قدر مظلومانه آویزان شده. همه چیز تنهاست. انگار صاحب اون خونه چیزی برای پنهان کردن نداره همه چیز رو است.
سبک خونه های قدیمی شمال کشوره که نزدیک ظهر که می شد تنها صدای پنکه بود که شنیده می شدو صدای حشرات در بیرون از خانه و صدای سکوت و حضور بی امان رطوبت و گرما…. و خورشتی که درون گمج در حال پخت بود.
اما تصویر دوم اینطور نیست
حیات موج نمی زند و همه چیز غبار آلود است شاید به دلیل زوم کردن با لنز دوربین تصویر اینطور به نظر می رسه در هر صورت کدر است.
تصویر دایی که در درون چاچوب در قرار گرفته ، انگار قاب شده در وسط تصویر است ، انگار به خاطره ها پیوسته است . فضای اطراف دایی از بخاری گازی که در پشت دایی است گرفته تا پرده ی توری قدیمی که امروزه از مد افتاده و زیلو یا چیزی شبیه همین ، همه و همه جزئی از شخصیت نهفته او را بازگو می کند. سختی، رنج ، دلتنگی و شادی و دوستی.
در عکس دوم خبری از گذشته نیست از حال و آینده هم خبری نیست، تنها نشانه ی بودن و هستی وجود دارد. زمان و مکان را نمی توان تشخیص داد. کیسه های پلاستیکی کنار در اتاق( که چقدر هم شلخته است و هیچ زیبایی رو ندارد) ، امروزیه اما هر آنچه که درون اتاق است دیروزی است. انگار دایی در زمان گمشده است. انگار تنها حضور فیزیکی دارد. اینکه روحش و روح این خانه کجاست، نمی دانم . امایک نکته دیگر
حضور پنکه….. نباید تفسیر بی خودی کرد و خیلی بهش بال و پر داد. ولی اینطور به نظر می رسد که پنکه نشانه ای از عکاس است. او نیز انگار خودش را با زندگی دایی پیوند خورده می بیند. عکاس در اسن عکس اگرچه در تصویر نیست اما به شدت در تصویر خضور دارد.
مثلا در تصویر اول در نقطه ی طلایی عکس است. او نا خودآگاه ، حضور خودش را فریاد میزتند. (پنکه). گویی عکاس با دایی هم ذات پنداری میکند. اگرچه عکاس از یک نسل جدید است اما روحش با سالهای خیلی دور گره خورده است.
هر چه باشد او نیز دردی را با ما در میان می گذارد
تا که باشد که ببیند.

سلام و درود…از خوندن وبلاگت لذت بردم.. نه یه جورایی کف کردم…با تبادل لینک موافقی؟شما رو دعوت می کنم به یک فنجان قهوه تلخ…به فرما [بفرما قهوه]

cheghad talkh, ye jav zadeiam bod ke asheghe ye dokhtare bod va ghazie eshghesh ta riasat jomhori keshide shod! ama badan fahmid donya ontoria ke fekr mikarde nist
tore dgei zendegi kardo rahat shod

هی فلانی … زندگی شاید همین باشد
یک فریب کوچک
آ ن هم از دوست عزیزی که تو دنیا را
جز برای او و جز با او نمی خواهی
من گمانم زندگی باید همین باشد

شاید دایی بد اورد هرکس تو دوست داشتن نبازه تو عکسا نیست یعنی قمار همیشه دو لبه داره

کف کنيد

نام (الزامي)

پست الکترونيک (الزامي - عدم نمايش عمومي )

وب سايت

کد هاي مورد استفاده در کف
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>