تقدیم به او که نبود…
من می نواختم ؛ انگشتانم را آهسته بر روی تارها می کشیدم تا صدایی آرام تولید کنند ، صدایی که سکوت خلوت تنهایی مان را نشکند. آنوقت خیره به تو می شدم.
برای صدای ساز آمده ای یا برای ساز صدایِ من؟
تو با گوشخراش ترین صدای سازم هم به زیبایی می رقصی اگر نیامده باشی تا با گوشهایت بشنوی.
جناب آقای میرزایی
در این ایام آشنایی . وقت های شاد و غمگینی را توأمان سپری کردم و از لحن دلنواز نویسنده مطالب گاهی خرسند و گاهی رنجیدم . خودم را جزیی از این صفحات می دیدم . و اکنون دیگر وقت رفتن است و باید با وبلاگ شما خداحافظی کنم .
برای شما رویاهای شیرین آرزو می کنم و امیدوارم لحظه لحظه زندگی تان شاد و همراه با سعادت باشد.
به همه دوستان خوب که از نوشته هایشان لذت بردم و آموختم نیزخدانگهدار می گویم .
من کتاب نبوده ام … که بخوانی … که نخوانی … که خسته شوی … که خسته نشوی … که ورق بخورم … که ورق نخورم … که خاک بخورم … که خاک نخورم … که اعجاب انگیز باشم … که اعجاب انگیز نباشم …که گم بشوم … که گم نشوم … که سیاه باشم … که سیاه نباشم … که آخرین برگم تلخ باشد … که آخرین برگم تلخ نباشد … من کتاب نبوده ام هرگز ! من دفترم ! مرا بنویس ! [گل رز] [شکستیش]
کد هاي مورد استفاده در کف
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
